قضاوت کردن، نشانه جهل و نادانی است.

همسفر معصومه در برداشت از سی‌دی «قضاوت» چنین نوشت: هر شخصی باید قاضی درون خویش باشد. باید دوربین کنجکاوی را از زندگی دیگران برداریم و تنها نظاره‌گر عیب‌های خود باشیم؛ همچنین انسان‌ها را همان‌گونه که هستند بپذیریم. زمانی‌ که فردی را قضاوت می‌کنم یا به اصطلاح کلاه قضاوت بر سر می‌گذارم؛ بایستی ابتدا صحبت‌های دو طرف را گوش کنم بعد حکم صادر کنم. در غیر این صورت آرامش را از خود و دیگران سلب می‌کنم.

در گذشته توسط نزدیک‌ترین شخص به زندگی‌ام مورد قضاوت قرار گرفتم. این‌ امر باعث شد، حس کینه و نفرت در من ایجاد شود. با ورود به کنگره۶۰ و آموزش گرفتن، اکنون نه تنها آن حس نفرت و کینه وجود ندارد؛ بلکه حتی همان دلبستگی‌های نادرست گذشته نیز از بین رفته است این حس‌ها برای من بسیار ارزشمند است.

پیش از ورود به کنگره قضاوت کردن را به دلیل بار معنوی آن انجام نمی‌دادم؛ اما اکنون با آموزش گرفتن از سخنان مهندس دژاکام و استاد امین، متوجه شده‌ام زمانی که فردی را قضاوت می‌کنم آن صفت یا خصلت ناپسند در من وجود دارد؛ اما به مرحله ظهور نرسیده که به مرور زمان آشکار می‌گردد و حس‌ها را آلوده می‌کند. قضاوت کردن، نشانه جهل و نادانی است. با قضاوت وارد تاریکی‌ها، که یک جنگ فکری و ذهنی‌ است می‌شوم. این امر انرژی، محبت و دوستی داشتن را از من ربوده و ذره‌ ذره از آرامش‌ و حال خوش دور می‌کند.

قضاوت به معنای حکم صادر کردن است، که به آگاهی و اطلاعات بسیار نیاز دارد. امر قضاوت را بایستی به قاضی سپرد. البته گاهی اوقات قاضی هم دچار خطا می‌شود.

برای انجام هرکاری بایستی آموزش دید، تفکر و تجربه کسب نمود تا به دانایی لازم دست یافت. انرژی و نیروهایی که شخص صرف کینه‌توزی و دشمنی با دیگران می‌نماید باعث گردیده متوجه معایب خود نشود؛ بنابراین فردی که قضاوت نمی‌کند به مرور زمان تبدیل به انسانی می‌شود که به سبک حکما و بزرگان زندگی می‌نماید.

منبع: سی‌دی قضاوت
نویسنده و رابط خبری: همسفر‌ معصومه، رهجوی راهنما همسفر انسیه (لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: همسفر فاطمه، رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون اول) دبیر سایت
گروه سایت نمایندگی گلمکان