موفقیت، نتیجه عملِ مستمر است، نه فقط آرزوهای زیبا

همسفر فرزانه:
در وادی پنجم، باید تمرین کنیم که تفکرات خود را از قوه به فعل دربیاوریم. این وادی به من می‌گوید که رهایی، یک اتفاق ناگهانی نیست؛ بلکه یک فرآیند است. فرآیندی که باید پله‌پله، با صبر، آگاهی و عمل طی شود. منِ همسفر نیز یاد می‌گیرم که در این مسیر نه عجله کنم، نه ناامید شوم؛ بلکه با ایمان و آرامش، قدم‌هایم را بردارم.
وادی پنجم برای من همانند نقشه راهی برای بیرون آمدن از نگرانی، ناامیدی و پریشانی است. در این وادی یاد می‌گیرم که برای رسیدن به آرامش، باید پله‌ها را به‌مرور زمان طی کنم. یعنی نمی‌شود یک‌باره از حالِ بد به حالِ خوب رسید، بلکه باید قدم‌به‌قدم از ضدارزش‌ها فاصله بگیرم و به ارزش‌ها نزدیک شوم.
برای خروج از نگرانی، ناامیدی و اضطراب، باید پله‌هایی را به‌مرور زمان طی کنم. نخستین پله، بازگشت از ضدارزش‌ها است. یعنی منِ همسفر، اگر می‌خواهم به آرامش برسم، باید ببینم در زندگی‌ام چه چیزهایی من را از تعادل خارج می‌کند. گاهی رنجش، کنترل‌گری، ترس، توقع، خشم، ناامیدی، تجسس و غیبت، همان ضدارزش‌هایی هستند که آرامش من را می‌گیرند. وادی پنجم به من یاد می‌دهد که باید از این‌ها بازگردم؛ نه با فشار، بلکه با آگاهی.
پله بعدی، خودداری است؛ گاهی اوقات نمی‌دانم انجام دادن کاری درست است یا نه، به نفع من است یا به ضرر من پس باید از انجام آن کار خودداری کنم.
خودداری برای من یعنی در هر شرایطی، هر حرفی را نزنم و هر رفتاری را انجام ندهم.
پله بعد، صبر است. صبر برای منِ همسفر، یکی از عمیق‌ترین آموزش‌ها است؛ زیرا خیلی وقت‌ها دوست دارم همه‌چیز زود درست شود، زود نتیجه بگیرم و زود به آرامش برسم. اما وادی پنجم به من می‌گوید که رسیدن به هدف، رشد و رهایی، زمان می‌خواهد. صبر یعنی طی کردن و تحمل زمان، همراه با تلاش و کوشش.
باید به مسیر اعتماد کنم و بدانم هر تغییری، در زمان خودش اتفاق می‌افتد.

همسفر فهیمه:
وادی پنجم برای من آغاز حرکت از دانستن به عمل کردن بود. پیش از آشنایی با این وادی، تصور می‌کردم اگر مطالب زیادی بدانم، برای تغییر کافی است؛ اما امروز می‌دانم که دانستن، بدون عمل، ارزشی ندارد.
این وادی به من آموخت که برای رسیدن به آرامش، باید از جهان ذهنی خارج شوم و قدم در جهان عمل بگذارم.
من، به‌عنوان یک همسفر، آموختم که تغییر از خودم آغاز می‌شود، نه از دیگران. اگر خواهان آرامش در زندگی‌ام هستم، باید رفتار، گفتار و کردار خود را اصلاح کنم
هم‌چنین اصل خودداری به من یاد داد هرگاه نسبت به درستی یا نادرستیِ کاری اطمینان ندارم، بهترین انتخاب، انجام ندادن آن است.
در این وادی قناعت را با نگاهی تازه شناختم و فهمیدم که ارزش انسان به داشته‌هایش نیست، بلکه به نوع استفاده از آن‌ها است. وادی پنجم به من آموخت که از تجسس، قضاوت و غیبت دوری کنم؛ زیرا این رفتارها تنها آرامش را از انسان می‌گیرند و مانع رشد او می‌شوند.
موضوع پس‌انداز نیز برایم معنای جدیدی پیدا کرد. یاد گرفتم که پس‌انداز، فقط مربوط به پول نیست؛ بلکه باید در زمان، انرژی، محبت و توانایی‌های خود نیز صرفه‌جویی و برنامه‌ریزی داشته باشم.
امروز تلاش می‌کنم با پندار سالم، گفتار سالم و کردار سالم، هر روز قدمی کوچک، اما مؤثر بردارم. باور دارم که با صبر، توکل و عمل به آموزش‌های کنگره‌۶۰، می‌توانم مسیر رشد و تعالی را ادامه دهم.
وادی پنجم به من آموخت که موفقیت، نتیجه عملِ مستمر است، نه فقط آرزوهای زیبا؛ و این، ارزشمندترین هدیه‌ای است که از این وادی دریافت کرده‌ام.

همسفر اعظم:
وادی پنجم، یک قانون است و در تمام سطوح زندگی ما حکم‌فرما است؛ چه بخواهیم و چه نخواهیم. در جهان، تفکر قدرت مطلقِ حل نیست، بلکه توأم با رفتن و رسیدن، آن را کامل می‌نماید.
از وادی اول تا چهارم یاد گرفتیم که در هر کاری باید تفکر کنیم و در وادی پنجم می‌آموزیم که باید تفکرات خود را از قوه به فعل تبدیل کنیم. تفکرات من تا زمانی که وارد مرحله عمل نشود، هیچ ارزشی ندارد. باید تفکر، گفتار و رفتار ما درست باشد.
آقای مهندس فرمودند: «پندار نیک، گفتار نیک و کردار نیک.» برای رسیدن به این‌ها، باید تزکیه و پالایش صورت بگیرد و خصلت‌ها و رفتارهای ناپسند را از خود دور کنیم و از ضدارزش‌ها فاصله بگیریم تا تزکیه و پالایش شویم.
برای دور شدن از ترس و اضطراب و رسیدن به آرامش، باید پله‌هایی را طی کنیم که من به دو مورد از آن‌ها، که به نظر خودم بسیار مهم هستند و باید در زندگی اجرایی شوند، اشاره می‌کنم.
نخستین پله، خودداری است؛ یعنی خودداری و صرف‌نظر کردن از انجام کارهایی که حتی با مشورت دیگران هم نمی‌توانیم تشخیص دهیم انجام آن‌ها به نفع ما است یا به ضرر ما. بنابراین، باید از انجام آن‌ها پرهیز کنیم.
دومین مورد، قناعت است. همه ما از دامان طبیعت به وجود آمده‌ایم و طبیعت، حکمِ مادر ما را دارد. ما باید از او یاد بگیریم که چگونه از ساده‌ترین چیزها و کم‌ترین امکانات، بهترین‌ها را به وجود می‌آورد.
قناعت، به معنای فراهم کردن بهترین شرایط زندگی با حداقل امکانات است و باید در تمام سطوح مالی، معنوی و تربیتی، به این مسئله توجه داشته باشیم.

رابط خبری: همسفر شکوفه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون اول)
ویرایش و ارسال: همسفر شقایق رهجوی راهنما همسفر وحیده (لژیون پنجم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی دامغان