در این وادی ما سعی می‌کنیم سه اصل را رعایت کنیم: پندار سالم، گفتار سالم و کردار سالم

سلام دوستان پیمان هستم، یک مسافر.
در جهان ما تفکر قدرت مطلق حل نیست، بلکه توأم با رفتن و رسیدن آن را کامل می‌نماید. به آسمان آبی و آفتابی نگاه کنید؛ گاهی آسمان را ابری می‌بینیم، زمانی که خورشید برای استراحت موجودات پشت کوه پنهان می‌شود، آسمانی پر از ستارگان را مشاهده می‌کنیم. اما اگر به درون آنها نفوذ کنیم، چه خواهیم دید؟ انسان نیز همین‌گونه است؛ وقتی به ظاهر او نگاه می‌کنیم چند ده کیلو گوشت و استخوان می‌بینیم که در حال حرکت است؛ حرف می‌زند، چاق است یا لاغر، سفید است یا سیاه و… اما اگر به درون او نفوذ کنیم، عظمتی را مشاهده خواهیم کرد؛ چرا که کمتر از جهان بیرون نیست و آن وجود اوست. آن‌قدر عظمت خواهیم دید که تصورش هم ممکن نیست. در این وادی ما سعی می‌کنیم سه اصل را رعایت کنیم: پندار سالم، گفتار سالم و کردار سالم. وقتی اندیشه و تفکر سالم باشد، گفتار ما نیز سالم خواهد شد و در ادامه به سمت کردار سالم حرکت خواهیم کرد.

این مراحل زمانی اتفاق می‌افتد که روان انسان به تعادل و آرامش رسیده باشد. در وادی پنجم، برای رسیدن به این امر مهم، هفت راهکار بیان شده است که در ادامه به‌صورت مختصر ارائه می‌گردد: قناعت: باید در تمام ابعاد زندگی اجرا شود؛ مانند قناعت در دیدن، مسئولیت‌پذیری، صحبت کردن و… قدر داشته‌های خود را بدانیم و شکرگزار خداوند باشیم. صبر: می‌آموزیم که برای رسیدن به اهداف، خواسته‌ها و آرزوهای خود باید مشکلات را با تفکر، تلاش و تحمل سختی‌ها پشت سر گذاشت و آنها را حل کرد. تجسس، قضاوت و غیبت: ما را از مسیر حرکت دور می‌کنند؛ عواملی هستند که زمان و انرژی را از ما می‌گیرند و زندگی را به بیراهه می‌کشانند؛ باید آنها را از زندگی خود حذف کنیم. پس‌انداز: انسان در زندگی، در هر مسیری که قدم بگذارد با مشکلات پیش‌بینی‌نشده روبه‌رو خواهد شد و برای اینکه بتواند در شرایط سخت بقای خود را حفظ و بر مشکلات غلبه کند، نیاز به توشه‌ی راه دارد؛ توشه‌ای مادی و معنوی. پس‌انداز یعنی انسان در هر لحظه آمادگی مقابله با حوادث پیش‌بینی‌نشده را داشته باشد. توکل: زمانی که انسان توانایی حل مشکلات بزرگ را ندارد، از نیرویی برتر و داناتر به‌عنوان وکیل استفاده می‌کند و اختیار حل مسئله را به او واگذار می‌کند؛ در جهان معنوی بهترین وکیل انسان خداوند است. رضا: در مقام رضا، انسان به سمت خواسته‌اش حرکت می‌کند اما نتیجه را به خداوند واگذار می‌کند؛ در پایان هر اتفاقی که رخ دهد از نتیجه آن راضی است و می‌گوید: «راضی‌ام به آنچه تو راضی هستی.» 
تسلیم: در مرحله‌ی تسلیم که بالاترین مرتبه‌ی معنوی است، انسان دیگر خود را نمی‌بیند؛ هرچه وجود دارد خالق، ربّ و مربی است. یعنی دیگر خواسته‌ای وجود ندارد که بخواهد راضی باشد یا نباشد؛ هیچ چیزی نیست جز ذات پاک پروردگار.

عکس: گروه سایت 

تایپ و ویرایش: مسافر محمدرضا لژیون نوزدهم 

تنظیم و ارسال: مسافر مهدی لژیون هشتم

نمایندگی خواجو