بدون حرکت هیچ تغییری اتفاق نخواهد افتاد

در جهان ما تفکر، قدرت مطلق حل نیست؛ بلکه توأم با رفتن و رسیدن، آن را کامل می‌کند. برای حل مسائل زندگی، تفکر و اندیشیدن به‌تنهایی کارساز نیست. زمانی می‌توانم از افکار و اندیشه‌های خود نتیجه بگیرم که آن‌ها را به عمل تبدیل کنم. هر اندیشه یا تفکری که به مرحله اجرا نرسد، ارزش چندانی نخواهد داشت. اگر تمام متون اخلاقی و تربیتی را فرا بگیرم، سخنان و پندهای نیک را بدانم و علوم مختلف را بیاموزم؛ اما نتوانم آن‌ها را در زندگی خود به اجرا درآورم، دانستن آن‌ها سودی نخواهد داشت. دانایی زمانی ارزشمند است که به داناییِ مؤثر تبدیل شود؛ یعنی آنچه می‌آموزیم در رفتار، گفتار و کردار ما نمود پیدا کند.

چهار وادی نخست، ساختار ذهنی ما را می‌سازند و در راستای تفکر حرکت می‌کنند. ما در این چهار وادی فکر کردیم، آموزش گرفتیم، تلاش کردیم و تمام سعی خود را برای اصلاح خویش به کار بستیم. اکنون در وادی پنجم زمان آن رسیده است که از مرحله اندیشه عبور کنیم و وارد مرحله عمل شویم؛ زیرا بدون حرکت، هیچ تغییری اتفاق نخواهد افتاد. زمانی که برای تغییر خود قدم برداشتیم، دیگر نباید از خداوند گله یا انتقادی داشته باشیم؛ زیرا هر انسانی که بر اساس اصول زندگی کند و در مسیر هستی حرکت نماید، نتیجه اعمال خود را خواهد دید.

خداوند به ما هشدار داده است که تمام گفتار، کردار و رفتار ما بازخورد دارد. هر کاری که انجام دهیم، نتیجه آن به خودمان بازمی‌گردد؛ چه نیکی باشد و چه بدی. همان‌طور که می‌گویند: از هر دست بدهی، از همان دست خواهی گرفت. این قانون هم در جهت مثبت و هم در جهت منفی صادق است. در وادی پنجم باید ساختارهای ذهنی خود را به عمل تبدیل کنیم و راهکارهای مناسبی برای اجرای آن‌ها به دست آوریم. در این وادی، هفت راهکار به ما آموزش داده می‌شود تا بتوانیم حرکتی درست، اصولی و هدفمند داشته باشیم و به اهداف خود برسیم.

اول: بازگشت از ضد ارزش‌ها، باید از اعمال ضد ارزش دوری کنیم؛ زیرا ضد ارزش‌ها ما را از مسیر تعادل خارج کرده و مانع رشد و رسیدن به اهدافمان می‌شوند. دوم: خودداری، اگر از درست یا نادرست بودن کاری اطمینان نداریم، بهتر است از انجام آن خودداری کنیم؛ زیرا بسیاری از اشتباهات با کمی صبر و خودداری قابل پیشگیری هستند. سوم: قناعت، باید قدر داشته‌های خود را بدانیم، درست مصرف کنیم و شکرگزار خداوند باشیم. به‌ویژه در پروژه درمان اعتیاد، باید بدانیم که با شروع درمان، همه مشکلات یک‌باره حل نمی‌شود؛ بنابراین لازم است به آنچه به دست آورده‌ایم قانع باشیم و با امید، مسیر درمان را ادامه دهیم.

چهارم: صبر، صبر به معنای دست روی دست گذاشتن نیست؛ بلکه یعنی همراه با تلاش، حرکت و پشتکار، به زمان لازم برای رسیدن به نتیجه احترام بگذاریم. پنجم: تجسس، قضاوت و غیبت، باید این ضد ارزش‌ها را از وجود خود پاک کنیم. البته کنار گذاشتن آن‌ها یک‌شبه امکان‌پذیر نیست و باید به‌آرامی و قدم‌به‌قدم انجام شود. هرچه کمتر در زندگی دیگران دخالت کنیم، فرصت بیشتری برای اصلاح خود خواهیم داشت. ششم: پس‌انداز، پس‌انداز از نکات بسیار مهم و کلیدی این وادی است. پس‌انداز فقط مالی نیست؛ بلکه در زمان، انرژی، محبت، تجربه و حتی کلام نیز معنا پیدا می‌کند. اگر سرمایه‌های خود را درست مدیریت کنیم، در زمان نیاز از آن‌ها بهره‌مند خواهیم شد.

هفتم: توکل، رضا و تسلیم، پس از انجام وظیفه و به‌کارگیری تمام توان خود، باید نتیجه را به خداوند بسپاریم. توکل یعنی اعتماد به قدرت مطلق، رضا یعنی پذیرفتن حکمت الهی و تسلیم یعنی هماهنگ شدن با قوانین هستی. با رسیدن به این مرحله، آرامش عمیقی در وجود انسان شکل می‌گیرد. اگر بتوانیم این راهکارها و سایر آموزش‌های وادی‌ها را در زندگی خود به اجرا بگذاریم، به مرحله‌ای از آرامش و تعادل خواهیم رسید که مشکلات و سختی‌ها دیگر ما را از مسیر خارج نخواهند کرد. آن زمان با امید، عشق و آگاهی به حرکت خود ادامه می‌دهیم و هر روز به انسانی متعادل‌تر و مسئولیت‌پذیرتر تبدیل خواهیم شد.

ان‌شاءالله قدر کنگره ۶۰ و این مسیر ارزشمند را بدانیم؛ چراکه خداوند این فرصت را نصیب ما کرده است و ما برای حضور در این راه انتخاب شده‌ایم. امیدوارم بتوانیم آموزش‌های کنگره را نه‌تنها در جلسات، بلکه در تمام لحظات زندگی خود به کار بگیریم تا شاهد تغییرات واقعی در وجودمان باشیم.

نویسنده: همسفر منیژه رهجوی راهنما همسفر سمیرا لژیون اول
رابط خبری: همسفر منیژه رهجوی راهنما همسفر سمیرا لژیون اول
ویرایش و ارسال: همسفر زینت رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون دوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی شهباز