وادی هفتم؛ راه پیدا شد، برداشت با ماست

جلسه دوم از دوره پنجم سری کارگاه‌های هماهنگی راهنمایان و خدمت‌گزاران ویژه همسفران آقا کنگره۶۰ شعبه شیخ‌بهایی، با استادی دیده‌بان محترم،مسافر اصغر، نگهبانی همسفر رحمان و دبیری همسفر مهدی با دستور جلسه «وادی هفتم، بخش اول و دوم» شنبه ۱۴۰۵/۰۴/۲۰، ساعت ۱۵:۴۵ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان اصغر هستم یک مسافر.
خداوند را سپاسگزاریم که اجازه می‌دهد ما به کنگره ۶۰ بیاییم و بدون هیچ بهایی از آموزش‌های کنگره بهره‌مند شویم؛ بدون هیچ هزینه‌ای. همه ما تجربه کرده‌ایم که وقتی پایمان را در کنگره ۶۰ می‌گذاریم، غیر از دریافت، چیزی نصیبمان نمی‌شود و این فقط به خاطر کشف روش DST است؛ همان کشف راز حقیقت که در دو چیز نهفته است: یکی یافتن راه و دیگری آنچه از آن برداشت می‌کنیم.
پس راه پیدا شد تا ما بتوانیم بدون هیچ هزینه‌ای آموزش بگیریم و سریع‌الحساب بودن خداوند را اینجا ببینیم. زمانی که وارد کنگره می‌شوید، احساس می‌کنید که چقدر حالتان عوض می‌شود. ولی قبل
تریاک مصرف می‌کردم تا آن آرامش را به دست بیاورم، یا فکر می‌کردم اگر خانه‌ام را عوض کنم، مقامم بالاتر برود یا جایگاهی به دست بیاورم، حالم خوب می‌شود؛ اما دیدم این‌گونه نیست. تا اینکه به اینجا آمدم و دیدم اینجا همان جایی است که سریع‌الحساب بودن خداوند برایم مشخص شد.
وادی هفتم برای ما بسیار مهم است؛ می‌گوید «برداشت». راه که پیدا شد، رمز هم پیدا شد و قفل را باز کردیم. قبلاً می‌گفتم: «خدایا کمک کن، خدایا کار مرا حل کن»، چون معتاد بودم و به خاطر اعتیادم چشم‌به‌راه بودم که اتفاقی بیفتد؛ اما وقتی به کنگره آمدم، دیدم چقدر اشتباه می‌کردم.
ما روزی پنج بار نماز می‌خوانیم و می‌گوییم: «خدایا ما را به صراط مستقیم هدایت کن؛ اهدنا الصراط المستقیم.» نه صراط قبلی‌مان؛ بلکه راه کسانی که به آن‌ها نعمت دادی. بزرگ‌ترین نعمت چیست؟ سلامتی.
خداوند راه را برای ما باز کرد، اما برداشت هر کسی متفاوت است. در جهان‌بینی می‌گوییم: «خدا می‌داند.» در روش DST، زمانی که پیام را می‌خوانند، می‌گویند: «یازده ماه برای درمان»، ولی در جهان‌بینی می‌گویند: «خدا می‌داند.» این همان برداشت است.
اینجا همه چیز وجود دارد. خداوند زمانی که زمین و زمان را خلق کرد، همه چیز را کامل آفرید. هر آنچه انسان به آن نیاز داشت، ابتدا آفرید و بعد انسان را خلق کرد. سپس گفت: «برو، هر چه دوست داری بردار.» برداشت با توست. من مسئولیت خودم را در قبال تو انجام دادم و تو را نیز کامل آفریدم.
روزی که انسان را خلق کرد، در آفرینش هیچ تفاوتی بین انسان‌ها قائل نشد؛ 
اما وقتی به کنگره ۶۰ آمدیم، در وادی اول گفت: «دوباره بنویس.» به ما فرصت داد.
خوشا به حال شما همسفران؛ با اینکه مصرف‌کننده نبودید، به اینجا آمدید و استارتی که زدید بسیار مهم بود. اسمش اعتیاد بود، اما شما آمدید، فهمیدید و دریافت کردید که برداشت‌ها با خود ماست.
البته این برداشت‌ها را قبل از ورود به کنگره هم داشتیم، اما اشتباه بودند. تریاک را برداشتیم تا به جای دارو از آن انرژی بگیریم، اما دیدیم اشتباه است. فکر می‌کردیم حال خوش با پول به دست می‌آید. پول یک ابزار است، اما همه چیز نیست. حالا اگر من پول داشته باشم، اما بلد نباشم از آن استفاده کنم، چه فایده‌ای دارد؟
تریاکی که دارو بود، ما به عنوان مخدر از آن استفاده کردیم؛ پس این برداشت‌ها بسیار مهم هستند.
که امروز می‌گویم همه چیز دست خود ماست. من ۴۶ کیلو وزن کم کردم و هنوز ۲۰ کیلو اضافه وزن دارم. این هم دست خودم است. اگر بخواهم، می‌توانم و اگر نخواهم، نمی‌شود؛ چون راه باز شده، رمز کشف شده است. خواست من و برداشت من مهم است؛ اینکه من چه برداشتی از کنگره داشته باشم.
بنابراین، اگر می‌بینیم در زندگی‌مان مشکل داریم، نتیجه برداشت‌های خودمان است.
من همیشه یک مثال ساده می‌زنم. وقتی وارد کنگره می‌شوید، یک کاغذ بردارید و مشکلاتتان را بنویسید و از این به بعد نیز مسیرتان را بنویسید. اگر روی خط باشید، دیگر مشکلی نیست؛ هرچه هست مربوط به قبل است. چون خداوند در قرآن می‌فرماید: «من ولی شما هستم.» مگر می‌شود ولی اشتباه کند؟
خداوند می‌فرماید: «نترسید، اگر در مسیر من باشید، آسیبی به شما نمی‌رسد.» پس اگر من در مسیر کنگره‌ام، در مسیر خدا هستم، چرا به من آسیب رسید؟ چون برداشت‌هایم اشتباه بود.
وقتی گفته می‌شود: «پسرم، تو در عالم درختی تنومند بودی و این بودن‌ها ادامه دارد»،
آیا این کلام، این حس و حالی که اینجا وجود دارد، جای دیگری هم پیدا می‌کند کنیدیاد میدهد که چرا دروغ نگویم؟
ما به کنگره آمده‌ایم تا این‌ها را یاد بگیریم. آمده‌ایم این ماشینی را که در اختیار ماست بشناسیم؛ بدانیم چه زمانی چه چیزی به آن بدهیم، کجا روغن‌کاری کنیم و چگونه از آن نگهداری کنیم.
خیلی راحت است، اما ما نمی‌دانستیم. شب می‌گویند زود بخواب و پنج دقیقه قبل از اذان بیدار شو. خب، چه فایده‌ای دارد پنج دقیقه قبل از اذان بیدار شویم؟ چون تمام ویتامین‌ها و انرژی‌هایی که در آسمان‌ها و کهکشان‌ها وجود دارد، در همان زمان شب به بدن می‌رسد، به شرطی که در آن ساعت خواب باشیم. اگر آن زمان بیدار باشیم، آن انرژی‌ها به بدن نمی‌رسد.این‌ها را نمی‌دانستیم. می‌گفتند ثواب دارد.
شما که خدمتگزار هستید، به این نکته هم توجه داشته باشید. چرا خداوند می‌فرماید: «وای بر نمازگزاران»؟ چرا نمی‌گوید: «وای بر شراب‌خورها»؟
اما می‌فرماید: «وای بر نمازگزاران.» چرا؟ چون به تو چیزی داده که به دیگران نداده است. پس وای بر شما خدمتگزاران کنگره؛ وای بر منِ دیده‌بان، چون من الگو هستم. چون حالی که خداوند به تو داده، به آن تازه‌واردی که همین الان آمده، هنوز نداده است.
بنابراین باید مراقب باشیم. چه کار کنیم که حواسمان جمع باشد؟ هیچ چیز اضافه نکنیم، راحت باشیم و همان چیزی را که می‌گیریم، به دیگران منتقل کنیم. از خودمان نسخه صادر نکنیم، چیزی را با آموزش‌ها قاطی نکنیم. مراقب باشیم؛ کنگره سفیدی مطلق هم نیست
خب، همه  ما انسان هستیم چه کسی بدون عیب است؟ ما تلاش می‌کنیم بدون نقص عمل کنیم، اما حرف من این است که خودمان هم تعصبی نشویم. مراقب باشیم. ان‌شاءالله خداوند کمکمان کند تا بتوانیم برداشت خوبی داشته باشیم.
انسان تا زمانی که زنده است، نیاز به علم دارد. امروز تو باید با فردای خودت فرق کند. اگر گفتم امروز تو، فردای تو را می‌سازد، برای ساختن آن به علم نیاز داری.
اینکه خیلی‌ها اینجا نشسته‌اند و می‌گویند: «پسر من شیشه می‌کشید، داداش من شیشه می‌کشید...» سؤال این است که چرا شیشه کشید؟ چون نمی‌دانست.
اما تو چرا باید یاد بگیری؟ چون باید بدانی. اگر قبول داریم که انسان از بین نمی‌رود و «پایان هر نقطه،سرآغاز خط دیگری است»، پس تلاش کنیم و ان‌شاءالله خداوند کمکمان کند تا دریافت خوبی داشته باشیم. ممنونم، به افتخار آقای مهندس دست بزنید.

تایپ: همسفر رسول
تنظیم و ارسال: همسفر هادی