سفر از قلمرو حرف به میدان تجربه

تعدادی از رهجویان لژیون ششم نمایندگی آکادمی در خصوص دستور جلسه «وادی پنجم (در جهان ما تفکر قدرت‌ مطلق، حل نیست؛ بلکه توأم با رفتن و رسیدن آن را کامل می‌نماید.) و تأثیر آن روی من» این‌گونه نوشتند:

همسفر خانم اعظم:

پیام وادی پنجم این است که برای رسیدن به حال خوب، تنها دانستن کافی نیست، پس از تفکر، نوبت حرکت و عمل است. کسی که فقط فکر می‌کند و دست به عمل نمی‌زند، به نتیجه مطلوب نمی‌رسد. عبور از موانع، اراده و پشتکار می‌خواهد.

وادی‌ها را برای زندگی می‌آموزیم، نه برای نصیحت دیگران. هدف، به کار بستن آموزش‌ها در زندگی خودمان است تا به کمک آن‌ها گره‌های درونی خود را بشناسیم و برای حل آن‌ها راه پیدا کنیم. مسئولیت زندگی هر انسان بر عهده خود اوست.

هدف وادی‌ها، تغییر زاویه دید ما است تا پیش از هر چیز روی خودمان حساب کنیم. با تکرار رفتارهای درست، مسیرهای تازه‌ای در زندگی می‌سازیم و تا زمانی که دانسته‌هایمان به عمل تبدیل نشوند، آگاهی ما کامل نخواهد شد.

برای رسیدن به آرامش، باید از مرحله «حرف» عبور کرد و وارد قلمرو «تجربه» شد؛ زیرا انسان در میدان عمل، ضعف‌ها، ترس‌ها و وابستگی‌های خود را بهتر می‌شناسد و فرصت اصلاح آن‌ها را پیدا می‌کند. هر قدم درست هرچند کوچک، ارزشی فراتر از هزار اندیشه اجرا نشده دارد؛ زیرا اندیشه بدون حرکت، هرگز از قوه به فعل نمی‌رسد.

وادی پنجم هفت راهکار پیش روی ما قرار می‌دهد: دوری از ضد ارزش‌ها، خودداری، قناعت، صبر، پرهیز از تجسس، قضاوت و غیبت، پس‌انداز و در نهایت توکل، رضا و تسلیم.

همسفر فاطمه‌سادات:

در وادی‌های اول تا چهارم یاد گرفتم که برای انجام هر کاری ابتدا باید درباره آن تفکر کنم؛ زیرا تمام ساختارها با فکر به وجود می‌آیند. همچنین آموختم که باید تفکرات خود را از قوه به فعل درآورم.

این وادی به من می‌گوید که برای تبدیل شدن به انسانی متعادل، تنها یک راه وجود دارد و آن تزکیه، پالایش و حرکت به‌سوی ارزش‌ها و دوری از ضد ارزش‌ها است. فهمیدم که بسیاری از مشکلاتم را می‌دانستم،؛ اما برای حل آن‌ها اقدامی نمی‌کردم. اکنون سعی می‌کنم مسئولیت کارها و رفتارهایم را بپذیرم و هر روز با قدم‌های کوچک در مسیر درست حرکت کنم.

در این وادی، صبور بودن را یاد گرفتم. صبر یکی از ابزارهای مهم زندگی است. گاهی اوقات صبر بسیار سخت و طاقت‌فرسا است؛ اما اگر صبر همراه با تلاش و کوشش باشد، حتماً به هدفی که داریم خواهیم رسید.

نکته بعدی این است که در زندگی قناعت کنم از کمترین امکانات بهترین استفاده را ببرم و پس‌انداز کردن را فراموش نکنم. پس‌انداز می‌تواند هم مادی و هم معنوی باشد. پس‌انداز کردن حکمت و معجزه‌ای دارد که تا آن را تجربه نکنیم، متوجه قدرت و برکتش نخواهیم شد. همچنین باید پس‌انداز کردن را به فرزندانمان نیز آموزش دهیم.

باید از ضد ارزش‌ها دوری کنیم، غیبت و قضاوت نکنیم و در زندگی دیگران سرک نکشیم و در پایان، به خداوند توکل کنیم و به رضای او راضی باشیم.

رابط خبری: همسفر بهار رهجوی راهنما همسفر بهجت (لژیون ششم)
ویرایش و ارسال: همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر بهجت (لژیون ششم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی آکادمی