مصرف شيشه زنجیره آسیب‌ها را به دنبال دارد

پس از گوش‌دادن به فایل صوتی شیشه‌۱ بیشترین نکته‌ای که توجه‌ام را به خود جلب کرد، تأکید آقای مهندس بر مضرات این ماده بود. ایشان با بیانی شیوا و رسا، زیان‌های مصرف شیشه را برشمردند و توضیح دادند که چگونه این ماده سطح دوپامین مغز را تا ۱۱برابر حد طبیعی افزایش می‌دهد. همین امر باعث بروز توهماتی می‌شود که فرد آن‌ها را کاملاً واقعی می‌پندارد؛ عارضه‌ای که در علم پزشکی از آن به‌عنوان اسکیزوفرنی یاد می‌شود.
علاوه‌براین، مصرف شیشه می‌تواند منجر به بروز اختلالات دوقطبی یا چندقطبی شود و فرد را دچار سوءظن شدید نسبت به اطرافیان کند. این وضعیت آسیب‌های جبران‌ناپذیری به خود شخص و دیگران وارد می‌کند. به‌عبارتی، مصرف‌کننده شیشه گویی تمام بیماری‌های روانی را یک‌جا دارد و به یک دیوانه‌خانه سیار تبدیل می‌شود.
در بعد جسمانی نیز این ماده سیستم ایمنی بدن را مختل کرده و باعث بروز عوارض پوستی می‌شود. در آقایان این ماده مخرب با ایجاد اختلال در غده پروستات، منجر به خروج منی همراه با ادرار و همچنین ایجاد جوش‌های چرکی در ناحیه انتهایی روده بزرگ می‌شود.
آقای مهندس آگاهی‌دادن را کلید حل این معضل دانستند. آزمایش‌های رایج اعتیاد به‌دلیل عدم‌ وجود مورفین در شیشه، نتیجه را منفی نشان می‌دهند و به‌همین دلیل، این تصور غلط به‌وجود آمده که شیشه اعتیادآور نیست. این باور نادرست در جامعه وجود دارد که شیشه صرفاً یک محرک است و نه یک مخدر اما این دیدگاه کاملاً اشتباه است؛ شیشه نه‌تنها یک محرک یا مخدر نیست بلکه یک ماده مخرب است و آقای مهندس آن را به بمب اتم تشبیه کردند، همچنین ایشان مصرف‌کنندگان شیشه را دیوانگان شاخ‌دار نامیدند؛ زیرا این ماده باعث آسیب‌های شدید و خطرناک به اطرافیان فرد مصرف‌کننده می‌شود.
نکته مهم دیگر این بود که چیزی به‌نام معتاد تفریحی وجود ندارد؛ بلکه این افراد نامزدهای اعتیاد هستند که به گمان خود، تفریحی مصرف می‌کنند اما دیر یا زود در دام اعتیاد گرفتار خواهند شد.

خوشبختانه با روشنگری‌های بنیان کنگره‌۶۰ امروزه بخش بزرگی از جامعه با خطرات این ماده آشنا شده‌اند اما متأسفانه ضلع دیگر مثلث جهالت یعنی ناامیدی باعث شده است که برخی با تصور درمان‌ناپذیربودن آسیب‌های ناشی از شیشه، از پیگیری درمان مأیوس می‌شوند.
به‌یاد دارم متنی از یک روان‌پزشک می‌خواندم که در آن، جوانی را با توهمات ناشی از مصرف شیشه، تنها با دارو آرام کرده بود. وقتی مادر بیمار پرسید: آیا درمان به اتمام رسیده است؟ پزشک نمی‌دانست چگونه بگوید داروها تنها جنبه نگهدارنده دارند و بیمار مصرف‌کننده شیشه، با روش‌های دنیای پزشکی امروز هرگز درمان نمی‌شود. از خواندن آن متن بسیار متأثر شدم و به یاد روزهایی افتادم که برادر مصرف کننده شیشه بود و بارها و بارها به بهانه قطع مصرف به پزشک مراجعه میکرد و هربار با تخریب بیشتر و بعلاوه اضافه شدن مخدر جدیدتری به نام قرص ب 2 روبرو میشود
یاد تخریب های وحشتناک ورفتارهایی که حد نصاب نداشت و رفتارهای های پدرومادرم که درک و شناخت درستی ازاین نوع ماده مصرفی نداشتند و متأسفانه هیچ امیدی به بهبودی وجود نداشت.

خوشبختانه امروزه راه درمان قطعی این بیماری در کنگره‌۶۰ با متد DST و داروی OT کشف شده است و مسافران پس از طی مسیر درمان می‌توانند به زندگی عادی، سالم و باکیفیت بازگردند.
ممنون وسپاس گذار آقای مهندس دژاکام هستم  وخواهم بود  که با روش دی اس تی توانست راهی هموار سازد که خانواده های مصرف کنندگان از ترس ودلهره توهمات مصرف کنندهای شیشه رهایی پیدا کنند
به امید روزی‌که تمام مردم دنیا با متد کنگره‌۶۰ آشنا شوند و طعم شیرین رهایی و درمان قطعی را بچشند.

مسافر امیر رهجوی لژیون یکم  شعبه سنایی نیشابور