در تقسیمبندی مواد مخدر، شیشه در گروه مواد محرک قرار میگیرد. متآمفتامین یا همان شیشه از جمله مواد مخدر صنعتی است که طی سالهای اخیر وارد بازار شده و افراد بسیاری را به کام مرگ کشانده است. شیشه، مادهای روانگردان و بسیار ویرانگر است که بهطور مستقیم بر مکانیزم عملکرد مغز تأثیر میگذارد.
اعتیاد به شیشه با اعتیاد به موادی مانند تریاک و هروئین تفاوت دارد. تخریب ناشی از مصرف این ماده بسیار شدید است، بهگونهای که میزان ترشح دوپامین را در مغز تا حدود ۱۱۰۰ درصد افزایش میدهد. افزایش بیش از حد دوپامین میتواند موجب بروز اختلالاتی مانند اسکیزوفرنی و توهمات شدید شود.
توهمات یک مصرفکننده شیشه بهقدری واقعی و گسترده است که گویی بهتنهایی یک تیمارستان را با خود حمل میکند. شیشه علاوه بر مغز، به سیستم ایمنی بدن نیز آسیب وارد میکند و بهتدریج جوشهای چرکی در زیر پوست ایجاد شده و سپس روی پوست ظاهر میشوند؛ همچنین عملکرد پروستات در آقایان را مختل کرده و ممکن است باعث ایجاد جوشهای چرکی در انتهای روده بزرگ شود.
یکی از ویژگیهای مصرفکنندگان شیشه این است که معمولاً خود را معتاد نمیدانند. آنها دچار سوءظن شدید نسبت به اطرافیان میشوند و تصور میکنند همه در حال تعقیب یا کنترل آنها هستند. گاهی توهمات شیشه به جایی میرسد که فرد باور میکند دیگران قصد آسیب رساندن یا کشتن او را دارند و ممکن است تحت تأثیر همین افکار دست به رفتارهای بسیار خطرناک، حتی قتل بزند.
پیش از جنگ جهانی دوم شیشه بهعنوان مادهای محرک و ضدافسردگی در میان سربازان توزیع میشد تا سطح انرژی آنها افزایش یابد و بتوانند چندین روز بیخوابی را تحمل کنند. امروزه نیز یکی از مهمترین دلایل گرایش افراد به مصرف شیشه، افزایش انرژی و توان انجام کارهای سنگین است. مصرف شیشه بیش از هر ماده مخدر دیگری موجب تخریب مغز میشود.
آسیب شدید به سیستمهای دوپامینرژیک و سروتونینرژیک بهویژه در بخشهایی مانند هیپوتالاموس که مرکز کنترل احساسات و نیروی جنسی است سبب میشود مصرفکنندگان در دو زمینه اصلی دچار توهم شوند که البته از دید خودشان این حالتها توهم نیست؛ زیرا بسیاری از مصرفکنندگان معتقد هستند شیشه اعتیادآور نیست و به دلیل اینکه مرفین ندارد، وابستگی ایجاد نمیکند.
شیشه نخستین بار در سال ۱۸۹۳ در ژاپن ساخته شد و از طریق آسیای جنوب شرقی وارد ایران گردید. این ماده وابستگی جسمانی ناچیزی دارد؛ اما وابستگی روانی آن بسیار شدید است. با مصرف مداوم فرد وارد فاز سایکوسوماتیک (اختلالات روانتنی) میشود، بهگونهای که حتی پس از قطع مصرف نیز علائم بهطور کامل از بین نمیرود و ممکن است فرد تا پایان عمر نیازمند نظارت روانپزشک باشد.
از آنجایی که شیشه، محلول در چربی است به راحتی از سد خونی مغزی عبور میکند. در جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰ اعتقاد بر این است، تنها مادهای که میتواند در درمان مصرف شیشه مؤثر باشد، تریاک یا اپیوم تینکچر است. اگرچه از نظر علمی تریاک و اپیوم تینکچر در گروه مواد مخدر نارکوتیکها و متآمفتامین در گروه آمفتامینها و محرکها قرار میگیرد؛ اما تجربه درمان در کنگره۶۰ نشان داده است که OT میتواند در فرآیند درمان این نوع مصرف نقش مؤثری داشته باشد.
شیشه سیستم دوپامین را بهشدت دچار اختلال کرده، میزان آن را حدود ۱۱ برابر افزایش میدهد و بهصورت مستقیم بر مغز اثر میگذارد. در مقابل تریاک، میزان دوپامین را حدود ۴ برابر افزایش میدهد که همچنین سیستمی را فعال میکند که نقش آرامکننده دارد و میتواند حالتهای آشفتگی، وحشت و بیتعادلی شدید را مهار کند.
اگر درمان شیشه بهصورت منظم و براساس برنامه انجام شود، معمولاً در کمتر از ۲۰ روز فرد تا حد زیادی از حالتهای شدید روانی خارج میشود. با این وجود تاکنون در علم پزشکی درمان قطعی برای این نوع بیماریها ارائه نشده و اغلب تنها با تجویز داروهای روانپزشکی تلاش میشود علائم آن کنترل شود. بسیاری از بیماران ناچار هستند که تا پایان عمر از این داروها استفاده کنند و با وجود مصرف دارو به تعادل کامل دست پیدا نمیکنند.
اما برای نخستین بار علم درمان مصرف هر نوع ماده مخدر حتی شیشه در کنگره۶۰ با روش DST مطرح شده است. امروزه افراد بسیاری که مصرفکننده شیشه بودهاند با این روش درمان شده و به تعادل طبیعی بازگشتهاند. آنان اکنون در فعالیتهای اجتماعی و ورزشی حضور فعال دارند و زندگی سالمی را تجربه میکنند. راه درمان شیشه کشف شده است و تنها یک قدم لازم است تا سفر هزار فرسنگی آغاز شود.
منابع: سی دی شیشه ۱ و ۲، مقالات سایت همسفران
نویسنده: مسافر نیکوتین مهتاب رهجوی راهنمای ویلیاموایت همسفر بهاره (نمایندگی دنا)
رابط خبری: راهنمای ویلیاموایت همسفر بهاره (نمایندگی دنا)
ویرایش و ارسال مطلب: راهنمای ویلیاموایت همسفر هایده (نمایندگی فردوسی مشهد) نگهبان سایت
همسفران ویلیاموایت کنگره۶۰
- تعداد بازدید از این مطلب :
107