اعتماد به متد DST، نقطه پایان تخریب‌های شیشه و مواد محرک

جلسه هشتم از دوره سیزدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه مسافران نمایندگی صالحی ۲، روز شنبه بیستم تیرماه ۱۴۰۵با استادی راهنمای محترم مسافر ولی‌الله، نگهبانی موقت مسافر محمد حسین و دبیری موقت مسافر منوچهر، با دستور جلسه «تخریب‌های شیشه و مخدرهای جدید و درمان آن با متد DST» رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، ولی‌الله هستم، یک مسافر.ابتدا خداوند را شاکرم که مسیر کنگره ۶۰ را پیش روی من قرار داد و فرصت درمان و آموزش را نصیبم کرد. از جناب مهندس دژاکام و خانواده محترم ایشان که با حمایت‌های خود زمینه شکل‌گیری و گسترش این مجموعه عظیم را فراهم کردند، صمیمانه قدردانی می‌کنم. همچنین از تمامی خدمتگزاران نمایندگی صالحی ۲؛ راهنمایان، مرزبانان، ایجنت، خدمتگزاران OT، مسئولان سایت، بخش محصولات، واحد صوت، نشریات، انبار و همه عزیزانی که بی‌وقفه در حال خدمت هستند، تشکر می‌کنم. امیدوارم برکت این خدمت در تمام ابعاد زندگی‌شان جاری باشد.

در ادامه، دریافت شال راهنمایی را به راهنمای عزیز، آقای علی‌اصغر، صمیمانه تبریک می‌گویم. این جایگاه، مسئولیتی ارزشمند و فرصتی بزرگ برای آموزش و خدمت است و امیدوارم ایشان در این مسیر، همواره موفق و اثرگذار باشند.

دستور جلسه این هفته «تخریب‌های شیشه و مخدرهای جدید و درمان آن با متد DST» است. هر زمان که این دستور جلسه مطرح می‌شود، برای من فرصتی فراهم می‌شود تا از تجربه شخصی خود صحبت کنم؛ تجربه‌ای که امیدوارم برای مصرف‌کنندگان مواد محرک، امیدبخش و راهگشا باشد.

اگر بخواهم دوران اعتیادم را تقسیم‌بندی کنم، آن را به دو بخش اصلی تقسیم می‌کنم؛ دوران قبل از مصرف شیشه و دوران پس از مصرف شیشه. مصرف شیشه نقطه عطفی در تخریب‌های زندگی من بود. سردردهای شدید و مداوم، کابوس‌های شبانه، پرخاشگری، توهمات دیداری و شنیداری و از بین رفتن آرامش، تنها بخشی از پیامدهای مصرف این ماده بود.

تا پیش از مصرف شیشه، با وجود مصرف مواد، هنوز توان انجام بخشی از مسئولیت‌هایم را داشتم؛ اما با ورود شیشه به زندگی‌ام، در مدت کوتاهی شغل، شخصیت، آرامش و بسیاری از ارزش‌های زندگی‌ام را از دست دادم. حتی خطوط قرمزی که سال‌ها به آن‌ها پایبند بودم، به‌تدریج از بین رفت و رفتارهایی از من سر زد که امروز وقتی به آن‌ها فکر می‌کنم، باورم نمی‌شود آن اعمال را خودم انجام داده باشم. این‌ها بخشی از تخریب‌های مواد محرک است؛ تخریب‌هایی که هم به خودم و هم به خانواده و اطرافیانم آسیب رساند.

امروز نیز مواد محرک جدیدی مانند گل، انواع آمفتامین‌ها و دیگر مواد روان‌گردان در جامعه رواج پیدا کرده‌اند و متأسفانه بسیاری از جوانان تصور می‌کنند این مواد خطر چندانی ندارند؛ در حالی که تخریب‌های آن‌ها دست‌کمی از شیشه ندارد و مصرف‌کنندگان آن‌ها نیز با مشکلاتی مانند توهم، اختلالات روانی و وابستگی شدید روبه‌رو می‌شوند.

در کنگره ۶۰ آموختیم که اعتیاد، یک بیماری است و درمان آن نیز بر اساس صورت مسئله اعتیاد انجام می‌شود. مواد محرک با ایجاد اختلال در سیستم تولید طبیعی ناقل‌های عصبی، به‌ویژه دوپامین، عملکرد طبیعی بدن را مختل می‌کنند. به همین دلیل، درمان آن‌ها نیز نیازمند داروی مناسب، روش صحیح و زمان کافی است.

پیش از ورود به کنگره، بارها تلاش کردم مصرف شیشه را با روش‌های مختلف قطع کنم؛ گاهی چند هفته یا حتی چند ماه موفق می‌شدم، اما دوباره به مصرف بازمی‌گشتم. اما از زمانی که وارد کنگره ۶۰ شدم و درمان را با متد DST و داروی OT آغاز کردم، دیگر نه‌تنها مصرفی نداشتم، بلکه وسوسه مصرف نیز از بین رفت. این موضوع برای من، بهترین دلیل بر درستی این روش درمانی است.

پیام من به تمام عزیزانی که در ابتدای مسیر درمان قرار دارند، این است که به روش DST، داروی OT و آموزش‌های کنگره ۶۰ اعتماد کنند. اگر با صبر، نظم و گوش‌به‌فرمانی از راهنما این مسیر را طی کنند، بدون تردید درمان برای آن‌ها نیز اتفاق خواهد افتاد.

شاید امروز بسیاری از شما، حال و روز من در ابتدای ورود به کنگره را ندیده باشید. اگر اکنون مرا در جایگاه خدمت می‌بینید، نتیجه همین آموزش‌ها، همین روش درمان و همین بستر ارزشمند کنگره ۶۰ است. بنابراین کافی است خود را به این مسیر بسپارید، صبور باشید و با اعتماد کامل، آموزش‌ها و دستورات راهنما را اجرا کنید؛ آن‌گاه درمان نیز همان‌گونه که برای هزاران نفر اتفاق افتاده است، برای شما نیز محقق خواهد شد.

از اینکه به صحبت‌های من توجه کردید، سپاسگزارم.