اعتیاد مسمومیت مزمن نیست

آقای‌مهندس می‌فرمایند: «اعتیاد مسمومیت مزمن نیست، بلکه جایگزینی مزمن است؛ زیرا زمانی‌که THC (حشیش)، دی‌استیل‌مرفین (هروئین)، متاآمفتامین (شیشه) که نام‌های علمی هستند سم تلقی شوند، موادمخدر هم سم هستند». آمفتامین مصرف پزشکی دارد و متاآمفتامین به‌طور غیرقانونی و مصنوعی در آزمایشگاه‌های صنعتی و از افزودن مواد شیمیایی به آن موادی به نام شیشه تولید می‌کنند. مواد محرک شیشه یا کریستال سال ۱۸۹۳ در ژاپن ساخته شد که در جنگ جهانی دوم سربازان آمریکایی و ژاپنی برای برطرف کردن خستگی، افزایش انرژی و همچنین برای این‌که سربازان با کشت‌و‌کشتار احساسی برخورد نکنند از این مواد استفاده می‌کردند که بعد از جنگ جهانی به چند کشور وارد شد و همه‌گیری مصرف آمفتامین رخ داد که باعث ممنوع شدن مصرف آن شد.

شیشه از آسیای جنوب شرقی وارد کشور ایران شد و به چند دلیل بسیاری از گروه‌ها به این مواد روی آوردند؛ یکی از دلایل مصرف این بود که می‌گفتند شیشه اعتیادآور نیست، آزمایش اعتیاد این مواد مثبت نمی‌شود و  شایع شده بود برای ترک مواد‌مخدر دیگر از جمله هروئین، تریاک و ... کاربرد دارد، دلیل دیگر این بود که می‌گفتند برای لاغر شدن و شفاف شدن پوست کاربرد دارد و دلیل سوم می‌گفتند برای بی‌خوابی و داشتن انرژی خوب است که بیشتر بین دانشجویان رواج پیدا کرده بود و برای امتحانات مصرف می‌کردند تا بتوانند بیدار بمانند و بیشتر درس بخوانند. مصرف شیشه در ایران تا قبل از سال ۱۳۸۶ محدود بود و بعد از سال ۱۳۸۶ مصرف این ماده مخدر به حد زیادی رسید و در آن زمان قیمت بسیار بالایی داشت.

اثرات مخرب شیشه بسیار فراوان است. مصرف شیشه با حس سرخوشی و انرژی آغاز می‌شود؛ اما به‌تدریج باعث ایجاد مشکلات جدی در فرد مصرف‌کننده می‌شود. یکی از شایع‌ترین اثرات منفی این ماده، حس خود بزرگ‌بینی و شک به اطرافیان است که این حالت می‌تواند باعث آسیب به روابط اجتماعی و خانوادگی گردد؛ هچنین با گذشت زمان آسیب‌های جدی به سیستم مغزی و جسمی فرد وارد می‌شود، از جمله اثرات زودگذر آن می‌توان به افزایش موقتی راندمان کاری، تمرکز و میل جنسی اشاره کرد؛ اما این اثرات با گذشت زمان به شدت کاهش یافته و موجب تخریب می‌شوند، به‌نحوی که با عدم مصرف فرد دچار بی‌حالی، عصبانیت و ناتوانی می‌شود.

مصرف شیشه باعث ایجاد سه نوع تحریک در فرد مصرف‌کننده می‌شود. تحریک جسمی؛ این تحریک شامل فعالیت‌های پرانرژی، بی‌خوابی، گفت‌وگوی مداوم و انجام کارهای سنگین است. مصرف شیشه می‌تواند توان جسمی و قدرت بدنی را افزایش دهد. تحریک فکری؛ مصرف شیشه منجر به تقویت احساسات، افزایش تمایل به نوشتن و تحلیل مسائل می‌شود، این اثرات به‌طور موقت قدرت تحلیل و تفکر را بالا می‌برد؛ اما در بلندمدت به تخریب دندان‌ها و لاغری صورت منجر می‌شود. تحریک جنسی؛ این نوع تحریک به‌طور خاص ملزم به توضیح نیست و شامل افزایش میل و توان جنسی است که ممکن است در مردان به مشکلات جدی مانند تخریب پروستات و بی‌اختیاری ادرار منجر شود.

درمان مصرف شیشه موضوعی حیاتی است. طبق تحقیقات روش درمانی کنگره۶۰، روش DST با استفاده از دارویOT یا شربت تریاک می‌تواند به‌عنوان راهکار مؤثر در درمان این اعتیاد در نظر گرفته شود؛ این روش در بازه زمانی حداقل ۱۰ ماه به بسیاری از مصرف‌کنندگان شیشه مدد رسانده است. نکته مهم این است که برای موفقیت در درمان، خواست و اراده مصرف‌کننده باید در الویت قرار گیرد، در این صورت افراد درمان‌شده تجربه‌ای فراتر از تصورات خود خواهند داشت.

در نهایت به لطف تلاش‌های ارزشمند کنگره۶۰ و حکمت آقای‌مهندس دژاکام درمان شیشه در دسترس است؛ این روش به مصرف‌کنندگان این امکان را می‌دهد که زندگی خود را دوباره به دست آورند. با ایجاد خواست و اراده برای تغییر، افراد می‌توانند در مسیر درمان قرار بگیرند و از زندگی سالم‌تری برخوردار شوند، به‌دلیل این‌که در این روش سیستم ایکس از اول بازسازی می‌شود، فرد حال بهتری قبل از زمان مصرف تجربه می‌کند. امید است که این مقاله الهام‌بخش افرادی باشد که در دام اعتیاد افتاده‌اند و مشتاق به تغییر و بهبودی هستند.

منبع: سایت کنگره۶۰
نویسنده: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر الهه (لژیون دوم)
رابط خبری: همسفر پریسا رهجوی راهنما همسفر الهه (لژیون دوم)
عکس: همسفر آیدا رهجوی راهنما همسفر آذر (لژیون چهارم)
ویرایش: همسفر سمانه رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون اول) دبیر سایت
ارسال: همسفر شیوا رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون ششم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی چرمهین