بلورهای ویران‌کننده

شیشه یا کریستال که نام علمی آن مت‌آمفتامین است، یک ماده محرک قوی و صنعتی محسوب می‌شود که به طور مستقیم بر دستگاه عصبی مرکزی تأثیر می‌گذارد و معمولاً به‌عنوان مخدر تفریحی یا افزایش‌دهنده عملکرد مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرد. این ماده برای اولین بار در سال ۱۸۸۷ در آلمان و طی تحقیقاتی بر روی مبتلایان به افسردگی، بیش‌فعالی و چاقی مزمن، به صورت مصنوعی ساخته شد. بعدها در طول جنگ جهانی دوم، ژاپن از آن برای آماده‌سازی روحی، رفع خستگی و افزایش هوشیاری سربازان خود استفاده کرد، اما پس از جنگ، بسیاری از همان سربازان به‌دلیل اعتیاد شدید نتوانستند آن را ترک کنند و دچار اختلالات اضطراب و افسردگی شدید شدند. شیشه به شکل پودر سفید یا بلورهای شیشه‌ای، بدون بو و با طعم تلخ است که به راحتی در نوشیدنی‌های الکلی و غیرالکلی حل می‌شود.

این ماده با ورود به سیستم عصبی مرکزی، باعث آزادسازی ناگهانی انتقال‌دهنده‌های عصبی مانند دوپامین و نورآدرنالین در مغز می‌گردد و همین امر منجر به تحرک شدید سلول‌های مغزی، افزایش انرژی، حالت تهاجمی و رفتارهای جنون‌آمیز می‌شود. از علائم اولیه مصرف آن می‌توان به گشاد شدن مردمک چشم، بدبینی، رفتارهای پرخاشگرانه، افزایش توجه و تمرکز، کاهش خواب، بی‌اشتهایی، افزایش ضربان قلب و افزایش موقت میل جنسی اشاره کرد. متأسفانه این ماده یکی از پرعارضه‌ترین مواد مخدر در کشور ما به شمار می‌رود و شیوع آن از سایر محرک‌ها بیشتر است و همین موضوع، نگرانی‌های جدی را در حوزه سلامت عمومی ایجاد کرده است.

از خطرات جدی مصرف شیشه، احتمال بروز جنون همراه با توهم و هذیان است که در بسیاری از موارد، حتی پس از قطع مصرف نیز ادامه پیدا می‌کند و فرد را ناچار به مصرف طولانی‌مدت داروهای ضدروان‌پریشی می‌کند. هم‌چنین مصرف بیش‌از‌حد آن، می‌تواند با خطر سکته مغزی و قلبی همراه باشد و ارزان‌بودن و ماهیت کاملاً شیمیایی این ماده، تأثیر آن را غیرقابل‌ پیش‌بینی کرده و خطرات را چند برابر می‌سازد. با مصرف طولانی‌مدت، سلول‌های مغز به مرور گیرنده‌های دوپامین خود را کاهش می‌دهند و فرد برای رسیدن به اثر مشابه، ناچار به افزایش دوز می‌شود. متأسفانه گاهی این تغییرات حتی پس از ترک ماده نیز از بین نمی‌روند و برخی مصرف‌کنندگان مزمن، هرگز نمی‌توانند این ماده را کنار بگذارند.

امروزه متأسفانه مواد مخدر جدید و روان‌گردان‌های مختلفی در کشور و جهان مصرف می‌شوند که از جمله آن‌ها می‌توان: بومزای، دستمال، کروکودیل، غبار میمون، سورچه، قات، کمیکال، B2، کتامین و وتبل کتامین اشاره کرد. در گذشته بسیاری از مردم اعتیاد را بیماری لاعلاج و مرموزی می‌دانستند که درمان قطعی ندارد، اما این نگاه مربوط به زمانی بود که سیستم تولیدکننده مخدرهای طبیعی در بدن، یا همان سیستم ایکس، شناسایی نشده بود. خوشبختانه امروزه در کنگره۶۰، بنیان‌گذار آن، جناب آقای مهندس حسین دژاکام، با استفاده از داروی اپیوم و متد DST، توانسته است اعتیاد صدها هزار نفر را درمان کند. این روش کاهش مصرف پله‌ای و تدریجی، فرد را در طول سفر درمان با مشکل مواجه نمی‌کند و بدون نیاز به استراحت خاص، می‌تواند به امور عادی زندگی خود ادامه دهد. متد DST نه تنها برای اعتیاد به مواد مخدر، بلکه برای درمان سیگار، چاقی و برخی بیماری‌های دیگر نیز قابل اجرا است.

منابع: گوگل و سایت کنگره۶۰
رابط خبری و نویسنده: همسفر شکوفه رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون پنجم)
ویرایش و ارسال: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر سکینه (لژیون دوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی وحید