گاهی در مسیر زندگی، با افرادی روبهرو میشویم که حضورشان روشناییبخش راه است. در این مطلب، گفتوگویی صمیمانه با راهنما، «همسفر فاطمه» ترتیب دادهایم که توجه شما را به آن جلب میکنیم.
همسفر فاطمه به همراه مسافرشان محمدامین، با بیش از ده سال تخریب آنتیاکسهای مصرفی (تریاک کشیدنی)، وارد کنگره شدند. آنها به مدت ده ماه و چهارده روز با متد DST و داروی OT، تحت راهنمایی مسافر ملک و زندهیاد همسفر رقیه سفر کردند. در حال حاضر، به لطف خداوند و دستان پرمهر آقای مهندس، سه سال و ده ماه است که از بند اعتیاد آزاد و رها هستند. رشته ورزشی مسافر، فوتبال و رشته ورزشی همسفر در کنگره، والیبال است.
از دیدگاه شما، قضاوت کردن کار چه کسانی است؟
از دیدگاه من، «قضاوت کردن» در جایگاه اصلی خودش، تنها شایسته کسی است که آگاهی، شناخت و مسئولیت آن موضوع را دارد؛ یعنی فردی که اشراف کامل به شرایط، مسائل و حقایق داشته باشد، اما در زندگی روزمره، ما گاهی بدون داشتن اطلاعات کافی درباره دیگران قضاوت میکنیم که این امر باعث دور شدن از آرامش و توقفِ آموزشپذیری میشود. در آموزشهای کنگره میآموزیم که بهجای قضاوت دیگران، بیشتر روی خودمان متمرکز شویم و به تزکیه و پالایش درونمان بپردازیم؛ چراکه هر انسانی شرایط، مسیر و سختیهای خاص خودش را دارد.
چرا قضاوت و جهالت با یکدیگر رابطه مستقیم دارند؟
بهنظر من این دو رابطه مستقیمی دارند؛ زیرا وقتی انسان نسبت به موضوعی شناخت و آگاهی کافی ندارد، ممکن است بر اساس ظاهر، شنیدهها یا برداشتهای ناقص خود تصمیم گرفته و دیگران را قضاوت کند. هرچه دانایی و شناخت انسان بیشتر شود، کمتر قضاوت میکند و بیشتر در پی یافتن حقیقت است. در کنگره یاد میگیریم برای رسیدن به دانایی، باید از اضلاع «آموزش، تجربه و تفکر» استفاده کنیم؛ زیرا بدون بهرهگیری از این سه اصل، برداشت ما از مسائل ناقص خواهد بود و همین ناآگاهی، سرمنشأ قضاوتهای نادرست است.
جهالت چگونه میتواند مانع رشد و رهایی انسان شود؟
«جهالت» یکی از بزرگترین موانع رشد است؛ زیرا وقتی انسان از آگاهی بیبهره باشد، ممکن است مسیر اشتباه را انتخاب کند، مشکلات خود را نشناسد و همواره به دنبال مقصر در بیرون از خود بگردد. جهالت باعث میشود انسان نتواند بهدرستی تفکر و تصمیمگیری کند یا از تجربیات زندگی درس بگیرد. در مسیر رهایی نیز تا زمانی که انسان به دانایی نرسد و خود را نشناسد، نمیتواند تغییری بنیادین در وجودش ایجاد کند. در کنگره میآموزیم که رهایی، تنها رها شدن از یک مشکل بیرونی نیست؛ بلکه یک سفر درونی است که برای پیمودن آن، باید از جهل به سمت دانایی حرکت کرد.
آیا به جز «منیت، ترس و ناامیدی» پارامترهای دیگری برای جهالت وجود دارد؟
بله، اگرچه ترس، ناامیدی و منیت سه ضلع اصلی «مثلث جهالت» هستند؛ اما جهالت میتواند نمودهای دیگری نیز داشته باشد؛ مانند: نداشتن آموزش، شناخت ناکافی، قضاوت عجولانه، نپذیرفتن مسئولیت اعمال خود و گوش ندادن به تجربیات دیگران. گاهی انسان به دلیل همین موانع، از یادگیری و تغییر باز میماند. برای خارج شدن از جهالت، نیاز است که با آموزش، تفکر و تجربه، دانایی را در خود تقویت کنیم.
در پایان، یک پیام کوتاه و ماندگار برای اعضا و مخاطبان سایت دارید؟
پیام من به عزیزان این است که قضاوت دیگران ما را به آرامش نمیرساند؛ بلکه شناخت خویش و حرکت در مسیر دانایی، تنها راه رشد ما است. هر زمان که خواستیم کسی را قضاوت کنیم، بهتر است لحظهای به درون خود بنگریم و ببینیم چه درسی قرار است از این اتفاق بگیریم. کلام آخر: بیایید بهجای دیدن نقصهای دیگران، چراغ دانایی را در وجود خود روشن کنیم؛ چراکه رهایی واقعی از جایی آغاز میشود که انسان از جهل فاصله گرفته و به شناخت و عشق نزدیکتر میشود.
مصاحبهکننده: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون دوم)
طراح سؤالات: همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون اول) و همسفر ریحانه رهجوی راهنما همسفر عاطفه (لژیون سوم)
عکاس: همسفر صغری رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون اول)
ارسال: همسفر آرزو رهجوی راهنما همسفر عاطفه (لژیون سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی بیرجند
- تعداد بازدید از این مطلب :
16