‌بزرگترین کسی که می‌تواند قضاوت کند خداوند است

دومین جلسه از دور دوازدهم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره‌۶۰ نمایندگی بروجرد با استادی راهنما مسافر محمود، نگهبانی مسافر امیر و دبیری مسافر محمد با دستور جلسه: «قضاوت و جهالت» روز پنج‌شنبه ۱۸تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

خداوند را شاکر و سپاسگزارم که در این جایگاه قرار دارم و از شما آموزش می‌گیرم. از آقای مهندس و خانواده محترمشان تشکر می‌کنم که این بستر را فراهم کردند تا بتوانیم از این آموزش‌ها برخوردار شویم، امیدوارم که بتوانیم از راه درست و منطقی پیش برویم و آنچه را آموخته‌ایم در زندگی به صورت کاربردی پیاده کنیم. از آقای امیرحسین راهنمای درمان موادم و آقای مجتبی زارع راهنمای درمان سیگارم نیز تشکر می‌کنم؛ ان‌شاءالله که خیر و برکت در زندگی این دو عزیز جاری شود. همچنین از افرادی که در سفر دوم خدمتگزار هستند و با حس خوب خود تلاش می‌کنند تا به مصرف‌کنندگانی که تازه وارد کنگره‌۶۰ شده‌اند، کمک کنند و آن‌ها را از آموزش‌ها بهره‌مند سازند تا بتوانند رها شوند، تشکر می‌کنم.

هدف از دستور جلسات این است که ما حداقل بتوانیم خود را پیدا کرده و روی خودمان کار کنیم. آموزش‌های کنگره‌۶۰ به صورت حفظی نیست که صرفاً حفظ کنیم و تمام؛ بلکه هدف این است که این آموزش‌ها را هم در کنگره۶۰ و هم بیرون از آن، به صورت کاربردی به کار ببریم.

دستور جلسه این هفته: "قضاوت و جهالت"است. قضاوت به معنای حکم کردن است و جهالت نیز از نادانی و بی‌اطلاعی سرچشمه می‌گیرد. ما در دعای کنگره‌۶۰ می‌گوئیم: «خدایا ما را از بزرگترین دشمن خودمان که همان جهل و ناآگاهی خودمان است، نجات بده.» هرچه انسان جاهل‌تر و نادان‌تر باشد، بیشتر قضاوت می‌کند. ما در کنگره۶۰ یاد می‌گیریم که اگر می‌خواهیم قضاوت کنیم، حداقل ابتدا خود را قضاوت کنیم.

یک راهنما در جایگاه خود می‌تواند رهجویش را قضاوت کند؛ اما در جهت مثبت و خیرخواهی؛ نه در جهت‌های منفی. بزرگترین کسی که می‌تواند قضاوت کند، خداوند است. ما باید همیشه دوربین را روی خودمان زوم کنیم و بدانیم کجا بودیم، اکنون کجا هستیم و به کجا می‌خواهیم برسیم؛ یعنی مبدا، مقصد و هدف را مشخص کنیم.

ما باید در زندگی مثبت‌اندیش باشیم. انسانی که مثبت‌نگر است، همیشه مثبت‌ها را در دیدگاه خود می‌بیند. برعکس، کسانی که مدام به منفی‌ها فکر می‌کنند و فقط از مشکلات و بدبختی‌ها می‌گویند، صد‌در‌صد منفی‌ها را در مسیر خود می‌بینند؛ اما با آموزش‌های کنگره۶۰، شکر خدا، می‌توانیم خودمان را تغییر دهیم، مثبت‌نگر باشیم و در نهایت با منش جدید و متفاوت، به سمت ترخیص حرکت کنیم. همان‌طور که می‌گویند: "تا خداوند نخواهد، برگی از درخت نمی‌افتد."

ما در این مسیر اجازه یافته‌ایم که خدمت کنیم. در کنگره‌۶۰ می‌گویند خدمت به کسی داده نمی‌شود؛ بلکه فرد را انتخاب می‌کند. هر کسی در هر جایگاهی است عین عدالت است و انسان باید تلاش کند که دست بالا را بگیرد. همچنین، نباید به حریم شخصی دیگران وارد شد یا در کار دیگران سرک کشید. تمام مسئولین، از دیده‌بان گرفته تا آقای مهندس و خدمتگزاران، با این آموزش‌ها، هرگز نمی‌خواهند در حریم خصوصی رهجوها وارد شوند.

هدف نهایی تمام کسانی که در کنگره‌۶۰ هستند این است که بتوانیم رها شویم. ابتدا به تعادل برسیم، سپس با رفتار و حرکات خود به دیگران کمک کنیم تا آن‌ها هم رها شوند، وارد مثبت‌اندیشی و قضاوت نکردن شوند و زندگی خوب و قابل قبولی برای خود بسازند و بتوانند انسان‌ها را یاری دهند.

خدایا چنان کن سرانجام کار
تو خشنود باشی و ما رستگار

تایپ، ویرایش و ارسال: مسافر کریم (لژیون چهارم)