«زبان را مگردان به عیبِ کسان، که خود عیب داری و مردم زبان»

جلسه پنجم از دوره دوازدهم کارگاه‌های آموزشی عمومی مسافران و همسفران کنگره 60 نمایندگی قوچان با نگهبانی موقت مسافر احمد و دبیری موقت مسافر میثم، استادی مسافر راهنما حسین با دستور جلسه « قضاوت و جهالت» پنجشنبه 18تیر 1405 ساعت 17 شروع به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان حسین هستم یک مسافر

سلام و عرض ادب خدمت همگی شما عزیزان و بزرگواران. خداوند را شاکرم که توفیق حاصل شد امروز در این جایگاه باشم و بتوانم از خدمت و محضر شما عزیزان آموزش بگیرم. ابتدا باید سپاسگزاری کنم از جناب آقای مهندس بابت ایجاد بستر بسیار زیبای کنگره ۶۰ و همچنین از دیده‌بانان محترم، مرزبانان محترم و خدمتگزاران مسافران و همسفران. همچنین تشکر می‌کنم از راهنمایان محترم لژیون ششم که امروز بنده را قابل دانستند تا در این جایگاه خدمت کنم. امیدوارم در آخرین روزِ این دستور جلسه، یعنی «قضاوت و جهالت»، بتوانیم جلسه عالی و پرباری را در کنار همدیگر داشته باشیم.تمام دستور جلسات کنگره ۶۰ معمولاً در بخش جهان‌بینی فعالیت دارند و هدف تمام آن‌ها این است که ما به تعادل برسیم. در کنگره مطرح است که «درمان فوقِ ترک و تعادل فوقِ درمان است » یعنی انسانی که در کنگره ۶۰ به درمان می‌رسد، باید قطعاً به تعادل هم برسد تا بتوانیم بگوییم ایشان یک فرد آموزش‌دیده و الگوی خوبی از کنگره ۶۰ است  هدف از اینکه دستور جلسه «قضاوت و جهالت» در میان دستور جلسات قرار گرفته، بسیار امر مهمی است. اگر دقت کنیم، در ابتدای شروع جلسه، نگهبان محترم پیام جناب آقای مهندس را قرائت می‌کنند که ۱۴ ثانیه سکوت می‌کنیم و به خداوند پناه می‌بریم از جهل و ناآگاهی‌مان؛ که بزرگ ‌ترین دشمن ما همان جهل و ناآگاهی است. آیا قضاوت کردن من در مورد دیگران، جهل و ناآگاهی است؟ بله. ما به خداوند پناه می‌بریم از هرگونه مسئله‌ای که در جهان هستی وجود دارد، چرا که هر موضوعی شامل دو بخش است؛ یک جنبه مثبت و یک جنبه منفی این قضاوت هم همین‌طور است. جنبه مثبت و کارساز آن در مورد «خودِ من» است. خداوند انسان را که خلق کرد، فطرتِ قضاوت را در درونش نهادینه کرد تا راه درست و غلط را از هم تشخیص بدهد و به سمت کمال حرکت کند. ما هر لحظه در زندگی بر سرِ دوراهی قرار می‌گیریم و باید قضاوت کنیم؛ اگر این قضاوت‌ها با آموزش و آگاهی همراه باشد، به سمت تعالی و حال خوش حرکت می‌کنیم و اگر بر اثر ناآگاهی باشد، متأسفانه به بیراهه می‌رویم. اما هدف از این دستور جلسه در کنگره، آن قسمتِ منفی ماجراست؛ چون در ادامه می‌گوید «جهالت». قضاوت کردن من در مورد دیگران، جهالت است. هرچه ناآگاهی و جهل من بیشتر باشد، قضاوت‌های من در مورد دیگران بیشتر خواهد بود.

آقای دکتر امین مثالی می‌زنند که «انرژی برابر با پول است». انرژی در درون، برابر با پول در دنیای بیرون است. هیچ انسان عاقلی پولش را آتش نمی‌زند، چطور ممکن است من آن انرژی پاکِ درونم را بسوزانم و صرفِ قضاوت کردنِ دیگران و تجسس در امور آن‌ها کنم؟ آقای مهندس بارها گفته‌اند که در طی این سال‌ها، هدف من این بوده که به شما بگویم خوبی خوب است و بدی بد؛ اگر این را بفهمیم و اجرا کنیم، به حال خوش می‌رسیم. حال خوش در درون است؛ حال خوش در این است که من دوربینم را از روی دیگران بردارم متأسفانه در هر اجتماعی که آدم قرار می‌گیرد، تنها حرفی که زده می‌شود صحبت از دیگران است. هیچ‌کس به درون خودش برنمی‌گردد، چون ما از درونِ خودمان ترس داریم. مثلاً می‌گوییم فلان رفتارِ من اشکال دارد، اما آن را در دیگران می‌بینیم. پس برای اینکه حالم خوب شود، نیازمند این هستم که آن قضاوت را در مورد دیگران انجام ندهم. حتی قاضی که با ادله و شرایط خاص قضاوت می‌کند، باز هم ممکن است دچار خطا شود؛ چطور من با یک نگاه بخواهم زندگی دیگران را قضاوت کنم ؟ آن چیزی که باعث می‌شود وارد این قضاوت شویم، در ابتدا تجسس است که دستور جلسه هفته گذشته بود. حرمت فقط برای کنگره نیست؛ حرمت را که رعایت کنم، زندگی‌ام قطعاً آرامش پیدا می‌کند. اگر حس‌هایمان را به کنترل خود درآوریم، می‌توانیم به آن آرامش لازم برسیم. مهم این است که حس‌هایمان دچار خدشه نشود تا حکم‌های عقل بر خلافِ آن چیزی که می‌خواهیم صادر نشود و به سمت ناامنی نرویم.
در پایان با این بیت از فردوسی بزرگ صحبت‌هایم را تمام می‌کنم:
«زبان را مگردان به عیبِ کسان، که خود عیب داری و مردم زبان»
ان‌شاءالله که موفق و پیروز باشید و ان‌شاءالله این دستور جلسات را در زندگی کاربردی کنیم و کمتر قضاوت کنیم تا به آن حال خوش برسیم. سپاسگزارم که گوش دادید

تایپ و ویرایش: مسافر رسول لژیون سوم(با استفاده از هوش مصنوعی)

عکاس: مسافر محمد لژیون هفتم

ارسال خبر: سایت نمایندگی قوچان