قضاوت و جهالت؛ دوربین را به سمت خودمان برگردانیم

اولین جلسه از دوره پانزدهم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه مسافران نمایندگی اردبیل، به استادی راهنما مسافر بهزاد ، نگهبانی مسافر بابک  و دبیری مسافرمالک با دستور جلسه «قضاوت،جهالت» روز سه‌شنبه 16 تیرماه ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

خدا را شکر می‌کنم که بار دیگر توفیق خدمت در این جایگاه را پیدا کردم. خدمت در کنگره ۶۰ یک سعادت است و باید شایستگی آن را در خود ایجاد کنیم. همچنین به نگهبان و دبیر دوره گذشته خداقوت می‌گویم و برای نگهبان و دبیر دوره جدید آرزوی موفقیت دارم.

دستور جلسه امروز «قضاوت و جهالت» است. یکی از مهم‌ترین عواملی که باعث می‌شود در کنگره ۶۰ با آرامش سفر کنیم، عمل به قوانین و آموزش‌های کنگره است. اگر این دستور جلسات را به‌خوبی یاد بگیریم و اجرا کنیم، مسیر سفر برای ما هموار خواهد شد؛ اما اگر آن‌ها را نادیده بگیریم، درجا خواهیم زد.

آقای مهندس می‌فرمایند قضاوت، اگر برای اصلاح خود باشد، ارزشمند است؛ اما قضاوت دیگران باعث می‌شود از دیدن نقص‌های خود غافل شویم. من باید ابتدا خودم را قضاوت کنم، زیرا هیچ انسانی کامل نیست و همه ما نقاط ضعف داریم. زیبایی زندگی در این است که این ضعف‌ها را بشناسیم و برای اصلاح آن‌ها تلاش کنیم.

برای مثال، اگر بدانم فردی ساده‌باور هستم، هنگام انجام یک معامله از فردی آگاه کمک می‌گیرم تا دچار اشتباه نشوم. شناخت ضعف‌ها به ما کمک می‌کند تصمیم‌های درست‌تری بگیریم.

از طرف دیگر، انرژی انسان محدود است. اگر آن را صرف قضاوت دیگران کنیم، از رشد خود بازمی‌مانیم. قضاوت معمولاً با تجسس آغاز می‌شود، به غیبت می‌رسد و در نهایت حال انسان را خراب می‌کند و او را به سمت تاریکی می‌برد.

قضاوت نیازمند دانایی است. همان‌طور که یک قاضی سال‌ها آموزش می‌بیند تا بتواند قضاوت کند، ما نیز بدون دانایی حق قضاوت دیگران را نداریم.

آقای مهندس برای جهالت مثلثی را معرفی می‌کنند که اضلاع آن منیت، ترس و ناامیدی است. منیت یعنی نادان باشیم اما خود را دانا بدانیم. ترس باعث می‌شود از پیشرفت دیگران نگران شویم و ناامیدی نیز ما را به این باور می‌رساند که نمی‌توانیم مانند دیگران موفق شویم. این سه عامل زمینه قضاوت دیگران را فراهم می‌کنند.

کنگره ۶۰ به ما می‌آموزد که دوربین توجه خود را از دیگران برداریم و به سمت خودمان برگردانیم. اگر رفتار دیگران، حتی راهنما یا خدمتگزاران را زیر نظر بگیریم و دائماً قضاوت کنیم، از مسیر آموزش خارج خواهیم شد. وظیفه ما اصلاح خودمان است، نه بررسی زندگی دیگران.

رهایی یعنی حرکت از نادانی به دانایی و از تاریکی به روشنایی. این سفر، سفر تزکیه و پالایش است و تنها زمانی به نتیجه می‌رسد که انرژی خود را صرف شناخت و اصلاح خویشتن کنیم، نه قضاوت دیگران.

تهیه و ارسال گزارش: مسافر یاشار مرزبان خبری