آرامش در سایه رهایی از قضاوت

جلسه هفتم از دوره دوازدهم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ ویژه مسافران و همسفران نمایندگی صالحی ۲، به استادی مسافر امیرعلی، نگهبانی مسافر علی و دبیری مسافر مجید، با دستور جلسه «قضاوت و جهالت» در روز چهارشنبه ۱۷ تیرماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، امیرعلی هستم، مسافر.ابتدا خداوند را شاکر و سپاسگزارم که این توفیق را نصیبم کرد تا امروز در جمع شما عزیزان حضور داشته باشم. همچنین از راهنمای گرامی‌ام، ایجنت محترم شعبه، تمامی راهنمایان و خدمتگزاران کنگره ۶۰ که در این مسیر مشوق و همراه من بوده‌اند، صمیمانه قدردانی می‌کنم. امیدوارم بتوانم با عمل به آموزش‌های کنگره، در مسیر رشد و تعالی ثابت‌قدم بمانم.

دستور جلسه این هفته «قضاوت و جهالت» است. شاید در نگاه نخست این سؤال مطرح شود که مگر قضاوت کردن امری ناپسند است؟ واقعیت این است که ذهن انسان به‌طور طبیعی همواره در حال تجزیه‌وتحلیل و قضاوت است؛ گاهی رفتار و عملکرد خود را ارزیابی می‌کند و گاهی دیگران را مورد قضاوت قرار می‌دهد.

آنچه در این دستور جلسه مورد توجه کنگره ۶۰ قرار گرفته، قضاوت درباره دیگران و دخالت در اموری است که ارتباطی به ما ندارد. اما زمانی که انسان رفتار، گفتار و عملکرد خود را مورد بررسی قرار می‌دهد و در جهت اصلاح آن گام برمی‌دارد، در حقیقت در مسیر خودشناسی و افزایش دانایی حرکت می‌کند.

مشکل از جایی آغاز می‌شود که انسان به جای پرداختن به خود، وارد حریم دیگران می‌شود و بدون آگاهی، آن‌ها را مورد قضاوت قرار می‌دهد. این همان نقطه‌ای است که به جهالت منتهی می‌شود؛ زیرا انسان را از مسیر رشد و افزایش دانایی خارج می‌کند. هنگامی که ذهن دائماً درگیر رفتار و عملکرد دیگران باشد، فرصت اصلاح خویشتن را از دست خواهد داد.

برای دستیابی به آرامش و آسایش، لازم است قوانین و اصول زندگی را بشناسیم و به آن‌ها عمل کنیم. کنگره ۶۰ با آموزش این قوانین، مسیر رسیدن به تعادل و آرامش را به ما نشان می‌دهد. هرچه این آموزش‌ها را بیشتر در زندگی خود به کار بگیریم، نیاز کمتری به قضاوت دیگران خواهیم داشت؛ زیرا قضاوت بی‌جا، انسان را به سمت جهالت، منیت، ترس و خودبرتربینی سوق می‌دهد.

تمامی دستور جلسات، قوانین و حرمت‌های کنگره ۶۰ با هدف حفظ و حمایت از انسان تدوین شده‌اند تا از مسیر اصلی خارج نشود. هنگامی که از قضاوت، غیبت، سرزنش و دخالت در امور دیگران پرهیز می‌کنیم، در واقع از آرامش و تعادل خود محافظت کرده‌ایم.

اگر به گذشته خود نگاه کنم، می‌بینم که بخش زیادی از انرژی ذهنم صرف قضاوت دیگران، تجسس در زندگی آن‌ها و پرداختن به مسائلشان می‌شد. حاصل این رفتارها چیزی جز آشفتگی و ناآرامی نبود و همین حال نامناسب، بهانه‌ای برای ادامه مصرف مواد، الکل و تکرار تخریب‌ها می‌شد. آن زمان تمام توجه من به دیگران بود و کمتر فرصتی برای دیدن و اصلاح خودم باقی می‌ماند.

کنگره ۶۰ به من آموخت که مسئولیت زندگی خود را بپذیرم و به جای تمرکز بر دیگران، روی اصلاح نگرش، رفتار و عملکرد خود کار کنم. هرچه انسان مسئولیت زندگی خود را بیشتر بپذیرد، کمتر درگیر قضاوت دیگران خواهد شد.

دستور جلسه هفته گذشته نیز که درباره پرهیز از روابط مالی و کاری در کنگره بود، ارتباط مستقیمی با همین موضوع دارد. بسیاری از قضاوت‌ها از اختلافات مالی یا کاری آغاز می‌شود؛ اختلافاتی که گاهی بر اثر ناآگاهی شکل می‌گیرند و زمینه قضاوت‌های نادرست را فراهم می‌کنند.

آقای مهندس نیز در سخنان خود به این نکته اشاره کردند که حتی قاضی، که شغل او قضاوت است، برای صدور یک حکم عادلانه به علم، آگاهی و بررسی دقیق نیاز دارد و مسئولیت سنگینی بر عهده دارد. بنابراین چگونه ممکن است ما بدون اطلاع کامل از شرایط و حقیقت، درباره دیگران به‌راحتی قضاوت کنیم؟

در پایان، از آقای مهندس و خانواده محترم ایشان صمیمانه سپاسگزارم و از خداوند متعال سلامتی، طول عمر و توفیق روزافزون ایشان را خواستارم تا همچنان بتوانیم از آموزش‌های ارزشمندشان بهره‌مند شویم.

از اینکه به سخنان من توجه کردید، سپاسگزارم.