قاضی جایگاه و مسئولیت مشخصی دارد

هفتمین جلسه از دوره اول کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره۶۰ نمایندگی حسن‌آباد با استادی مسافر حبیب، نگهبانی مسافر محسن و دبیری مسافر حجت با دستور جلسه «قضاوت و جهالت» چهارشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.

سخنان استاد:

سلام دوستان حبیب هستم یک مسافر. قبل از هر چیز، خداوند را هزاران بار شکر می‌کنم که بار دیگر این فرصت را به من عطا کرد تا در این جایگاه قرار بگیرم، آموزش بگیرم و خدمت کنم. ابتدا تأسیس نمایندگی حسن‌آباد را به همه دوستان عزیز تبریک می‌گویم. حدود دو، سه هفته پیش به عنوان مهمان در این شعبه حضور پیدا کردم و واقعاً انرژی و حس بسیار خوبی از این فضا گرفتم؛ حسی که انتظارش را نداشتم. آقا موسی قرار بود برای استادی به حسن‌آباد بیایند و وقتی این موضوع را شنیدم، سریع خودم را به جلسه رساندم.

همان حضور کوتاه برای من بسیار ارزشمند بود و امروز نیز خوشحالم که دوباره در کنار شما هستم. از همه عزیزانی که برای راه‌اندازی این شعبه زحمت کشیده‌اند صمیمانه تشکر می‌کنم و از آقای مهندس و خانواده محترمشان سپاسگزارم که چنین بستری را فراهم کردند تا یک مصرف‌کننده بتواند وارد این مکان شود، آموزش بگیرد و حال خوب را تجربه کند. همچنین از آقا جعفر عزیز که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا در این جلسه حضور داشته باشم، صمیمانه تشکر می‌کنم.

دستور جلسه امروز «قضاوت و جهالت» است. استاد امین در این سی‌دی توضیح می‌دهند که قضاوت، اگر در جایگاه درست و بر پایه علم و آگاهی باشد، امری ضروری است. برای مثال، یک قاضی پیش از آنکه حکمی صادر کند، گزارش‌های مختلف، مدارک، تحقیقات، نظر دادستان، وکیل و سایر مستندات را بررسی می‌کند و گاهی ماه‌ها زمان صرف می‌شود تا بتواند با آگاهی کامل تصمیم بگیرد. اما منِ مصرف‌کننده، زمانی که در تاریکی‌ها زندگی می‌کردم، بدون هیچ آگاهی و دانشی به‌راحتی دیگران را قضاوت می‌کردم؛ خودم قاضی بودم،
خودم حکم صادر می‌کردم و خودم هم آن را اجرا می‌کردم. امروز خدا را شکر می‌کنم که در کنگره ۶۰ آموزش می‌بینم تا یاد بگیرم بدون شناخت و آگاهی، درباره هیچ انسانی قضاوت نکنم. قاضی، جایگاه و مسئولیت مشخصی دارد؛ همان‌طور که راهنما با شناختی که از رهجوی خود دارد، می‌تواند عملکرد او را در سفر، مصرف دارو یا انجام آموزش‌ها ارزیابی کند، اما منی که از شرایط و آگاهی لازم برخوردار نیستم، حق ندارم درباره دیگران قضاوت کنم.

متأسفانه در دوران مصرف، قضاوت کردن برای من به یک عادت تبدیل شده بود. ساعت‌ها دور هم می‌نشستیم، مصرف می‌کردیم و درباره دیگران حرف می‌زدیم، آن‌ها را قضاوت می‌کردیم و حتی برایشان حکم صادر می‌کردیم، بدون آنکه کوچک‌ترین اطلاعی از واقعیت زندگی یا شرایطشان داشته باشیم. در حالی که استاد امین در صور پنهان به نکته بسیار مهمی اشاره می‌کنند؛ اینکه هر زمان انسانی، دیگری را قضاوت می‌کند، پیش از هر چیز به خودش آسیب می‌زند. این تخریب ابتدا در صور پنهان خود فرد ایجاد می‌شود و سپس آثار آن در زندگی‌اش نمایان می‌شود. بنابراین، یکی از مهم‌ترین آموزش‌هایی که من از کنگره ۶۰ گرفته‌ام، این است که پیش از قضاوت دیگران، ابتدا به خودم و رفتارهایم نگاه کنم و تنها در جایگاهی که علم، آگاهی و مسئولیت آن را دارم، اظهار نظر کنم.

تایپ و ویرایش: مسافر مجید
عکاس: مسافر مجید
ارسال: مرزبان خبری مسافر محمد
مسافران نمایندگی حسن‌آباد