قضاوت کردن دیگران قبل از هر چیز برای خود انسان رنج تولید می‌کند.

جلسه ششم از دوره هفتم کارگاه‌های آموزشی خصوصی مسافران کنگره۶۰ نمایندگی سیرجان به استادی مسافر مهران، نگهبانی مسافر علیرضا و دبیری مسافر محمد با دستور جلسه «قضاوت و جهالت» روز سه‌شنبه 16 تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰۰ آغاز به‌کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

دستور جلسه «قضاوت و جهالت» است. قضاوت به معنای حکم صادر کردن و در جایگاه قاضی قرار گرفتن است و جهالت از جهل، یعنی نادانی و ناآگاهی، سرچشمه می‌گیرد. برای قضاوت کردن، انسان باید ایمان، فرمان عقل، خودشناسی، علم، آگاهی، عدالت، آموزش، بی‌طرفی و صبر داشته باشد؛ اما جهالت هیچ پیش‌نیازی ندارد و هر انسان ناآگاهی به‌راحتی می‌تواند دیگران را قضاوت کند.

من هم زمانی که در تاریکی‌ها بودم، خیلی راحت دیگران را قضاوت می‌کردم و حتی از این کار لذت می‌بردم. جالب اینجاست که در سفر اول، زمانی که در مسیر درمان قرار داشتم، اگر می‌دیدم کسی در جلسه خوابش برده است، خیلی زود درباره او قضاوت می‌کردم. هرچه انسان بیشتر در تاریکی باشد، راحت‌تر قضاوت می‌کند.

به فرموده مهندس دژاکام: «جهل و ناآگاهی مراتب مختلفی دارد و هر انسانی به هر اندازه که پله‌های تاریکی را پایین رفته باشد، باید همان پله‌ها را یکی‌یکی بالا بیاید تا از جهل خارج شود». تنها راه خروج از جهل، رسیدن به آگاهی، دانایی و حرکت به سمت دانش است. انسانی که دانایی بیشتری دارد، کمتر قضاوت می‌کند.

قضاوت قبل از هر چیز برای خود انسان رنج تولید می‌کند. ممکن است فقط بخشی از یک ماجرا را ببینیم، اما بدون تحقیق، بر اساس حدس و گمان حکم صادر کنیم. در این حالت، انرژی‌ای که باید صرف ساختن خودمان شود، صرف رنجش و قضاوت دیگران می‌شود و آرامش خود را از دست می‌دهیم.

قضاوت کردن دیگران ارتباط مستقیمی با مثلث جهالت دارد؛ مثلثی که از منیت، ترس و ناامیدی تشکیل شده و در مقابل مثلث دانایی، یعنی تفکر، تجربه و آموزش قرار می‌گیرد. منیت باعث می‌شود خود را داناتر از دیگران بدانیم، ترس ما را به قضاوت سوق می‌دهد و ناامیدی نیز انسان را در تاریکی نگه می‌دارد و او را به قضاوت دیگران وا‌ می‌دارد.

اگر می‌خواهیم قضاوت نکنیم، باید دوربین نگاه خود را از دیگران برداریم و به سمت خودمان بچرخانیم. ما حتی توان قضاوت کامل خودمان را هم نداریم، اما می‌توانیم رفتار و اعمال خود را بررسی و اصلاح کنیم. استاد امین می‌گویند: «مشکل اصلی انسان در مسیر تزکیه و پالایش، زدودن تاریکی نیست، بلکه ندیدن تاریکی است».

برداشت من از این دستور جلسه این است که اگر برای کسب حال خوب و انرژی به کنگره60 می‌آیم، نباید با قضاوت دیگران این انرژی را از بین ببرم. هر انسانی مسئول اعمال خودش است و من نیز تنها مسئول رفتار خودم هستم. پس بهتر است به جای رصد کردن دیگران، روی اصلاح خودم تمرکز کنم تا به آرامش و حال خوش نزدیک‌تر شوم.

ممنونم که با سکوت خود به حرف‌های من گوش کردین.