از حکم دادن تا دیدن حقیقت

مشارکت مکتوب همسفران نمایندگی اندیشه رهجویان راهنما همسفر فاطمه (لژیون‌ دوم) در‌مورد دستور جلسه: «قضاوت و جهالت»

همسفر زهرا:

دستور جلسه این هفته «قضاوت و جهالت» است.

وقتی به این دستور جلسه فکر می‌کنم، به این نتیجه می‌رسم که قضاوت بیشتر شبیه اعلام یک رأی است؛ رأیی که گاهی فقط بر اساس چند دقیقه دیدن، چند جمله شنیدن یا یک احساس زودگذر صادر می‌شود. در حالی که هیچ‌کدام از ما از تمام واقعیت زندگی دیگران خبر نداریم.

به نظر من، جهالت همیشه به معنای بی‌سوادی نیست. گاهی ممکن است اطلاعات زیادی داشته باشیم؛ اما چون از روی عجله، احساسات یا غرور تصمیم می‌گیریم، باز هم دچار جهالت شویم. جهالت یعنی جایی که عقل و آگاهی کنار می‌روند و ذهن، بدون بررسی حقیقت، نتیجه‌گیری می‌کند.

یکی از چیزهایی که در کنگره۶۰ برای من ارزشمند بوده، این است که یاد گرفته‌ام قبل از قضاوت، از خودم سؤال بپرسم: «آیا همه حقیقت را می‌دانم؟ آیا اگر جای آن شخص بودم، باز هم همین نظر را داشتم؟» همین چند سؤال باعث می‌شود کمتر درباره دیگران حکم صادر کنم.

نکته دیگری که برای خودم مهم است، این است که گاهی سخت‌ترین قضاوت، قضاوت کردن خودمان است. وقتی مدام خودمان را سرزنش می‌کنیم یا به خاطر اشتباهات گذشته به خودمان برچسب می‌زنیم، فرصت رشد را از خود می‌گیریم. آموزش به من یاد داده که اشتباه را بپذیرم؛ اما در آن متوقف نشوم.
به نظر من، هر بار که دانایی ما بیشتر می‌شود، بخشی از جهالت از بین می‌رود و هر بار که جهالت کمتر می‌شود، قضاوت‌های عجولانه نیز کمتر خواهند شد. شاید نتوانیم قضاوت را به طور کامل از زندگی حذف کنیم؛ اما می‌توانیم یاد بگیریم که قبل از هر قضاوت، کمی بیشتر فکر کنیم، کمی بیشتر صبر داشته باشیم و کمی بیشتر حقیقت را جست‌وجو کنیم.

از خداوند سپاسگزارم که مسیر آموزش را به من نشان داد تا به جای قضاوت کردن، بیشتر یاد بگیرم و بیشتر خودم را اصلاح کنم.

همسفر ستاره:

قضاوت به معنای حکم کردن و جهالت به معنای عدم آگاهی و ندانستن است. قضاوت زمانی رخ می‌دهد که ما درباره یک موضوع یا یک شخص، آگاهی و شناخت کافی نداشته باشیم. به قول بزرگی: «اگر می‌خواهید درباره راه رفتن کسی قضاوت کنید، ابتدا مدتی با کفش‌های او راه بروید.»

در جهان‌بینی، مثلث جهالت در مقابل مثلث دانایی قرار می‌گیرد. قضاوت رابطه مستقیمی با جهالت دارد؛ زیرا هرچه آگاهی و دانایی انسان کمتر باشد، احتمال قضاوت‌های نادرست بیشتر می‌شود.

قضاوت کردن کار ساده‌ای نیست و هر کسی نمی‌تواند به‌درستی قضاوت کند. تنها کسی می‌تواند قضاوت صحیح داشته باشد که از علم، دانش و آگاهی کافی برخوردار باشد. برای اینکه عقل انسان بتواند درست قضاوت کند، باید دانایی لازم را داشته باشد. گویی قدرت عقل به میزان دانایی اوست و هرچه دانایی انسان افزایش یابد، قدرت تشخیص و توانایی او در قضاوت درست نیز بیشتر خواهد شد.

رابط‌خبری: همسفر مدینه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم)
عکاس: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر ناهید (لژیون اول)
ویرایش: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم) نگهبان سایت
ارسال: همسفر مهتاب رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی اندیشه