ریشه اصلی قضاوت در جهل است

چهاردهمین جلسه از دوره سوم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی مسافران کنگره ۶۰ نمایندگی تربت حیدریه در روزهای سه‌ شنبه با استادی مسافر محمدرضا و نگهبانی مسافر ناصر و دبیری مسافر حسین با دستور جلسه " قضاوت و جهالت " در تاریخ 16 تیر ماه 1405 رأس ساعت 17 آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان محمدرضا هستم مسافر.
از نگهبان جلسه تشکر می کنم که مسئولیت اداره جلسه را به من واگذار کردند تا خدمت کنم و آموزش بگیرم.

موضوع صحبت من در مورد دستورجلسه قضاوت و جهالت است. قضاوت کردن کار بسیار دشوار و پیچیده‌ای است. همان‌طور که در دادگاه، قاضی برای صدور حکم در یک پرونده باید تمام جوانب را بسنجد، صحبت‌های هر دو طرف را به‌طور کامل بشنود، از مراجع ذی‌صلاح استعلام بگیرد و تحقیقات میدانی انجام دهد.  در بعضی مواقع ممکن است قاضی با تمام این کارها در صدور حکم  دچار اشتباه شود. ما نیز در زندگی شخصی‌مان، وقتی به قضاوت دیگران می‌نشینیم، در واقع پا در مسیر بسیار دشواری می‌گذاریم.
بسیاری از قضاوت‌هایی که من در گذشته انجام می‌دادم، ریشه در ناآگاهی داشت. برای مثال دوستی داشتم که در مجموعه‌ای با هم کار می‌کردیم؛ او قبلاً مصرف‌کننده مواد مخدر بود و من هر زمان او را می‌دیدم مدام در حال قضاوتش بودم و با خود می‌گفتم چرا لباس‌هایش مرتب نیست؟ چرا این‌قدر آشفته است؟ چرا به نظافت خودش نمی‌رسد؟ و... غافل از اینکه قضاوت‌های من، همگی اشتباه بودند. وقتی خودم درگیر بیماری اعتیاد شدم تازه آنجا بود که فهمیدم دست خودش نبوده است.ریشه اصلی قضاوت در جهل است. جهل یعنی نادانی و ندانستن؛ وقتی در مورد موضوعی آگاهی نداریم و حقیقت را نمی‌دانیم، قضاوت می‌کنیم و طبعاً قضاوت‌هایمان همگی غلط از آب درمی‌آید.

در واقع در کنگره ۶۰ آموختم که وقتی من کسی را قضاوت می‌کنم، در حال پرتاب کردن تیر به سمت تاریکی هستم که هیچ‌گاه به هدف نمی‌خورد چون نوری برای دیدن حقیقت ندارم. قضاوت کردن، بیش از آنکه به طرف مقابل آسیب بزند، انرژی حیاتی خود من را هدر می‌دهد و باعث می‌شود به جای تمرکز بر اصلاح خویش و درمان خودم، درگیر حواشی زندگی دیگران شوم.
این دستورجلسه به من یادآوری می‌کند که برای رسیدن به تعادل، باید دوربین را از روی دیگران بردارم و روی خودم زوم کنم. هر چقدر که در مسیر آموزش قرار می‌گیرم و آگاهی‌ام نسبت به صور پنهان انسان افزایش می‌یابد، میل به قضاوت کردن در من کاهش می‌یابد چرا که می‌فهمم هر فردی در حال طی کردن مسیر تکاملی خویش است و من در جایگاهی نیستم که بخواهم برای قضاوت و داوری دیگران، صندلی قضاوت را اشغال کنم. از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، بسیار سپاسگزارم.

عکاس: مسافر رامین
تایپ و ویراستاری: مسافر حسین
مرزبان کشیک: مسافر رضا
ارسال خبر: مسافر مسعود