قضاوت به معنای حکم کردن و داوری کردن می‌باشد

«کار ما نیست شناسایی گل سرخ،
کار ما شاید این است
که در افسون گل سرخ شناور باشیم،
پشت دانایی اردو بزنیم.»
جهالت به معنای ناآگاهی و نادانی نسبت به یک موضوع خاص است و قضاوت نیز به معنای حکم کردن و داوری کردن می‌باشد. اما آیا ما اساساً اجازه قضاوت داریم؟ قطعاً ما در امور شخصی و روزمره خود ناگزیریم که نسبت به مسائل مختلف قضاوت داشته باشیم، اما در امور شخصی و خصوصی دیگران، اجازه قضاوت نداریم؛ مگر در موارد خاصی که مسئله مستقیماً با ما در ارتباط باشد.
اصولاً قضاوت‌های نابجا در مورد دیگران، ریشه در جهل، ناآگاهی‌ها و منیت اشخاص دارد. در واقع، این جهلِ فرد است که باعث می‌شود بی‌مورد به قضاوت دیگران بنشیند. فرد قضاوت‌کننده، ناخواسته و نادانسته، اقدام به سنجش دیگران از جوانب مختلف می‌کند؛ آن‌هم در حالی که علم و توانایی کافی برای این کار را ندارد و اساساً چنین اجازه‌ای به او داده نشده است. همین رویکرد، منشأ بسیاری از مشکلات است.
اما قضاوت‌های نابجا چه آسیب‌هایی به همراه دارد؟ همان‌طور که گفته شد، اگرچه در مواردی ناچار به داوری هستیم، اما قضاوت‌هایِ ناشی از جهل، منیت و تجسس، پیامدهای ناخوشایندی برای خودِ فرد قضاوت‌کننده دارد:
۱.هدر رفت انرژی ذهنی: شخص قضاوت‌کننده، انرژی و توان ذهنی محدودی را که کائنات در اختیار او قرار داده، به جای صرف کردن در امور اساسیِ زندگی خود، در مسیرهای بیهوده‌ای اتلاف می‌کند که هیچ ارتباطی به او ندارد و تأثیری در زندگی‌اش نمی‌گذارد.
۲.اتلاف وقت: فرد، زمان ارزشمندی را که خداوند به امانت در اختیار او گذاشته است، صرف امور نامربوط می‌کند و فرصت‌های زندگی خود را از دست می‌دهد.
۳.آسیب به صور پنهان: فرد قضاوت‌کننده با این رفتار، عملاً به حریم خصوصی طرف مقابل آسیب می‌زند؛ این کار باعث می‌شود طرف مقابل نیز در «صور پنهان» به صورت خودکار از خود دفاع کند و این کنش و واکنش، فرد قضاوت‌کننده را دچار مشکلات جدی در صور پنهانِ خویش نماید.

مقاله: راهنما تازه واردین همسفر علی‌اصغر
بارگذاری: همسفر نیما
سایت همسفران آقا نمایندگی شادآباد