جلسه اول از دوره چهاردهم کارگاههای آموزشی خصوصی مسافران کنگرۀ 60؛، نمایندگی زال پارس با استادی مسافر حسین و نگهبانی مسافر مهدی و دبیری مسافر علی با دستور جلسه:"قضاوت وجهالت"،سه شنبه 16 تیر ماه 1405 ساعت 16:00 شروع به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، حسین هستم، یک مسافر.
ابتدا از نگهبان جلسه، گروه مرزبانی و ایجنت محترم نمایندگی تشکر میکنم که این فرصت خدمت را در اختیار من قرار دادند تا بتوانم آموزش بگیرم.
دستور جلسه امروز «قضاوت و جهالت» است.
جناب مهندس میفرمایند: «ریشه قضاوت، جهالت است.» یعنی زمانی که از شرایط، افکار و موقعیت طرف مقابل آگاهی نداریم، او را قضاوت میکنیم.
ایشان قضاوت را به سه بخش تقسیم میکنند. بخش اول، قضاوت درباره خودمان است؛ همانطور که در ضربالمثل معروف میگویند: «کلاه خودمان را قاضی کنیم.» بخش دوم، قضاوت کسانی است که در جایگاه قضاوت قرار دارند؛ مانند قاضی دادگستری که وظیفه او قضاوت بر اساس قانون و عدالت است. اما آنچه بیشتر مورد توجه ماست، بخش سوم، یعنی قضاوت دیگران است؛ قضاوتی که معمولاً از جهل و ناآگاهی سرچشمه میگیرد.
امروز میخواهم درباره این دستور جلسه صحبت کنم؛ موضوعی که برای همه ما، بهویژه کسانی که در مسیر درمان و رهایی گام برمیدارند، بسیار مهم و حیاتی است.
قضاوت به معنای داوری کردن است و جهالت یعنی ندانستن. شاید این سؤال پیش بیاید که چرا کنگره ۶۰، بهعنوان یک مجموعه درمانی، به چنین موضوعی میپردازد؟
پاسخ روشن است. کنگره ۶۰ معتقد است، برای درمان اعتیاد ابتدا باید انسان را بشناسیم و تا زمانی که با صور پنهان انسان آشنا نباشیم، نمیتوانیم درباره او قضاوت درستی داشته باشیم.
من زمانی که وارد کنگره ۶۰ شدم، بهواسطه مصرف مواد، بسیاری از خدمتگزاران را قضاوت میکردم. در اوج اعتیاد و تاریکی، با خودم میگفتم: «من معتاد نیستم.» همین قضاوت اشتباه باعث میشد هر روز بیشتر در اعماق تاریکی فرو بروم.

قضاوتی که از روی ناآگاهی و جهالت باشد، بدون شک باعث تخریب میشود و بخش عمده این تخریب، متوجه خود شخص قضاوتکننده خواهد بود. ریشه بسیاری از تصمیمها و قضاوتهای اشتباه ما در زندگی، جهالت و ناآگاهی است و همین مسئله بارها موجب گمراهی ما شده است.
در دوران اعتیاد، ما توانایی قضاوت صحیح را نداریم. حتی اگر گاهی قضاوت ما درست هم باشد، به دلیل شرایطی که در آن قرار داریم، برای اطرافیان قابل قبول نیست.
قضاوت کار بسیار سختی است؛ حتی برای یک قاضی. کسی که میخواهد درباره موضوعی قضاوت کند، باید علم، آگاهی و شناخت کافی نسبت به آن موضوع داشته باشد؛ همانطور که یک قاضی دادگستری با تکیه بر دانش و قانون حکم صادر میکند.
گاهی در لژیون یا در محیط کنگره، یکدیگر را قضاوت میکنیم. این کار مانند آن است که یک بمب یا یک دنیا دینامیت را دستبهدست کنیم که در نهایت در دست خود شخص قضاوتکننده منفجر میشود. نتیجه آن هم این است که فرد، پیش از رسیدن به رهایی، از کنگره خارج میشود و از مسیر درمان بازمیماند.
قضاوت خارج از حیطه اختیار ما، مساوی با جهالت است و با انجام آن هرگز به درمان واقعی نخواهیم رسید.
در سفر اول نباید از خودمان انتظار داشته باشیم که یکشبه بتوانیم صفت قضاوت و جهالت را کنار بگذاریم؛ زیرا این تغییر، تدریجی و زمانبر است. اگر بخواهیم بدون آموزش و بدون طی کردن مسیر، ناگهانی تغییر کنیم، مانند سقوط آزاد خواهد بود که میتواند باعث تخریب در شهر وجودی انسان شود.
وقتی دو سال پیش وارد کنگره شدم، کمکم یاد گرفتم به جای قضاوت دیگران، خودم را مورد بررسی قرار دهم. هرچه بیشتر آموزش گرفتم، دیدم حال و روزم بهتر میشود. تازه متوجه شدم که مرزبانان با چه عشق و مسئولیتی خدمت میکنند و راهنماها بدون هیچ چشمداشت مالی، برای رهایی ما وقت و انرژی میگذارند.
دوستان، قضاوت و جهالت در کنار یکدیگر قرار دارند. اگر بتوانم درباره خودم درست قضاوت کنم، نقاط ضعف و قوت خودم را بشناسم و برای اصلاح آنها قدم بردارم، حالم خوب میشود و به رهایی نزدیکتر خواهم شد.
بیایید به جای قضاوت دیگران، به قضاوت درست درباره خودمان بپردازیم و از آموزشهای کنگره ۶۰ استفاده کنیم تا از جهالت فاصله بگیریم و به آگاهی برسیم.
خداوند را شاکرم که مرا در مسیر کنگره ۶۰ قرار داد تا آموزش بگیرم و بتوانم زندگی بهتر و سالمتری برای خودم و خانوادهام بسازم.
در پایان از راهنمای عزیزم، حسین آقای غفوریان، و همچنین آقای رحیم، راهنمای محترم لژیون تغذیه سالم، صمیمانه تشکر و قدردانی میکنم.
از اینکه با محبت به سخنان من گوش فرا دادید، از همه شما سپاسگزارم.

لژیون خدمتگزار:لژیون پنجم
راهنمای محترم:مسافر حسین
مرزبان کشیک:مسافر جبار
گروه سایت نمایندگی زالپارس
مرزبان خبری: مسافر جعفر
تایپ و ویراستار: مسافر رحمان لژیون سوم
تنظیم برای سایت: مسافر رحمان لژیون سوم
عکاس: مسافر رحمان لژیون سوم
- تعداد بازدید از این مطلب :
90