موتور قضاوت کردن خودم را کنترل کنم

بعضی انسان‌ها قبل از آنکه صدایت را بشنوند، درباره‌ات حکم صادر می‌کنند، قبل از آنکه داستانت را بدانند، برایت پایان می‌نویسند، وقتی کسی با نادانی‌اش تو را تعریف می‌کند این دردناک‌ترین شکل جهل است. جهل همیشه به معنای بی‌سوادی نیست، اغلب نخواستن فهمیدن است، گاهی برای اشخاص راحت‌تر است که برچسب بزنند تا اینکه بنشینند، گوش بدهند و درک کنند.

قضاوت‌های عجولانه، مثل سنگ هستند شاید برای پرتاب‌کننده سبک باشند؛ اما برای دلی که بر آن می‌نشینند، سنگین‌ هستند، آن‌قدر سنگین که گاهی جای زخمشان تا سال‌ها باقی می‌ماند. چقدر آسان می‌گویند تو این‌گونه هستی! بی‌آنکه بدانند هر آدمی پشت لبخند، سکوت و حتی پشت هر اشتباه هم قصه‌ای دارد که دیده نشده است.

برای آنکه موتور قضاوت‌ کردن خودم را کنترل کنم، می‌توانم عضله مکث کردن را در ذهنم تقویت کنم، وقتی در موقعیتی قرار می‌گیرم که وسوسه می‌شوم قضاوت کنم، مکث کنم و برای خودم چند احتمال جایگزین بسازم؛ برای مثال اگر دوستی به پیام من دیر پاسخ داده است به‌جای قضاوت و گفتن این حرف که برای او مهم نیستم یا او من را نادیده می‌گیرد به این گزینه‌ها فکر کنم، شاید در جلسه‌ کاری مهمی است، تلفن همراه او شارژ ندارد یا از چیزی ناراحت است و الان توانایی گفتگو ندارد، مغز باید یاد بگیرد که همیشه چندین روایت برای یک حقیقت وجود دارد.

قانون ۵ دقیقه طلایی: اگر احساس کردم به دلیل عصبانیت یا اطلاعات ناقص در آستانه‌ قضاوت تند هستم با خود عهد ببندم که ۵ دقیقه هیچ واکنشی نشان ندهم، حرفی نزنم، پیامی نفرستم و  تصمیم نگیرم‌‌ در این ۵ دقیقه فقط روی تنفس خودم تمرکز کنم یا به کار دیگری مشغول بشوم، اغلب هیجان اولیه‌ای که باعث قضاوت تند می‌شد، بعد از ۵ دقیقه فروکش می‌کند و منطق جایگزین آن می‌شود.

قضاوت، گاهی نقابی است بر چهره جهل، تلاشی برای دانا جلوه دادن خود وقتی حقیقت را نمی‌دانم. جهالت، تنها نداشتن دانش نیست، گاهی نبستن چشم بر حقیقت و ترس از این است که شاید حق با من نباشد.

من قصه‌‌ای را از بیرون می‌خوانم، بی‌آنکه بدانم هر کس در درونش چه طوفانی را آرام نشان می‌دهد. دنیا بیش از آنکه به قاضی نیاز داشته باشد به فهمیدن نیاز دارد. به دل‌هایی که پیش از حکم دادن سؤال می‌پرسند و پیش از آنکه دیگران را در ظرف‌های کوچک ذهن محدود کنم، این اعتراف ساده را در قلبم زمزمه می‌کنم، ممکن است اشتباه کنم.

کاش یاد بگیرم پیش از هر تصمیم کمی مکث کنم، مهربان‌تر باشم و جای دیگری بایستم، چرا که آدم‌ها همیشه فراتر از آن چیزی هستند که ما در نگاه اول می‌بینیم.

نویسنده و رابط خبری: همسفر طاهره رهجوی راهنما همسفر زهرا لژیون (چهارم)
ارسال: راهنمای تازه‌واردین همسفر آرزو نگهبان سایت
همسفران نمایندگی سیرجان