دانایی، پایان قضاوت و آغاز آرامش است.

مشارکت همسفران لژیون هفتم نمایندگی الوند قزوین در مورد دستور جلسه: «قضاوت و جهالت»

همسفر مریم:

زمانی که وارد کنگره ۶۰ شدم، یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های من «قضاوت کردن» بود. تصور می‌کردم با قضاوت دیگران، آن‌ها را ارزیابی می‌کنم تا از اشتباهاتشان درس بگیرم؛ اما غافل از اینکه طبق آموزه‌های کنگره ۶۰، «قضاوت» در کنار «جهالت» قرار گرفته است.در وادی‌ها و آموزش‌های جناب مهندس دژاکام آموختم که قضاوت کردن، ارتباط مستقیمی با میزان دانایی ما دارد. هرچه ظرف دانایی ما کوچک‌تر باشد و در تاریکی جهل قرار داشته باشیم، بیشتر خود را محق می‌دانیم که بر صندلی قضاوت بنشینیم.قضاوت کردن مانند تیشه‌ای بود که به ریشه آرامش خودم می‌زدم؛ زیرا هر بار که کسی را قضاوت می‌کردم، انرژی زیادی از من گرفته می‌شد.یاد گرفتم برای تغییر، باید «دوربین» را از روی دیگران بردارم و بر خودم متمرکز شوم. در کنگره فهمیدم که قضاوت دیگران، نوعی فرار از روبه‌رو شدن با ضعف‌ها و تاریکی‌های خودمان است. هرچه بیشتر بر خودشناسی و آموزش گرفتن تمرکز کردم، کمتر فرصت پیدا کردم که به دنبال خطاهای دیگران باشم.اکنون هر زمان در موقعیتی قرار می‌گیرم که می‌خواهم کسی را قضاوت کنم، بلافاصله به این جمله کلیدی فکر می‌کنم: «هر کس در جایگاه خودش، در حال انجام تکامل خویش است.»امیدوارم همه ما در جایگاه همسفر، با افزایش سطح دانایی و تمرکز بر آموزش‌ها، بتوانیم صندلی قضاوت را ترک کنیم تا به آرامش و تعادلی که کنگره ۶۰ نوید آن را داده است، دست پیدا کنیم.با سپاس از راهنمای عزیزم و خدمتگزاران سایت کنگره ۶۰.

همسفر اکرم:

اصولاً انسان‌ها همواره در حال قضاوت بسیاری از مسائلی هستند که شبانه‌روز برایشان اتفاق می‌افتد. زمانی که دانایی و آگاهی کافی نداشته باشیم، دیگران را مورد قضاوت قرار می‌دهیم؛ در حالی که هر انسانی حریم خصوصی خود را دارد و ما نباید وارد حریم شخصی دیگران شویم و آن‌ها را قضاوت کنیم.اگر دیگران را مورد قضاوت قرار دهیم، آن‌ها نیز ما را قضاوت خواهند کرد. بیشتر قضاوت‌های ما بر اساس ظاهر است؛ زیرا هر آنچه چشم‌هایمان می‌بیند، به‌سرعت درباره آن حکم صادر می‌کنیم، بدون اینکه لحظه‌ای فکر کنیم شاید واقعیت چیز دیگری باشد و ما عجولانه قضاوت کرده باشیم.قضاوت رابطه مستقیمی با جهالت دارد و انسان دانا کسی است که بداند کجا باید قضاوت کند و کجا نباید قضاوت کند. انسان‌های دانا و آگاه به دنبال صلح و آرامش هستند، اما کسانی که دائماً دیگران را قضاوت می‌کنند، معمولاً از هدف و برنامه مشخصی در زندگی برخوردار نیستند.من قبل از ورود به کنگره، قضاوت‌های نابجای زیادی انجام می‌دادم. از سی‌دی «قضاوت» آموختم که برای رسیدن به آرامش، باید قضاوت را از خود دور کنم، با افکار منفی خداحافظی کنم و با دیدی مثبت به دیگران نگاه کنم.همچنین با مثلث دانایی؛ یعنی «تفکر، تجربه و آموزش» آشنا شدم و آموختم که دیگران را زود قضاوت نکنم. کنگره به ما می‌آموزد که انسان‌هایی که خود را بی‌عیب و نقص می‌دانند، از نور ایمان و دانایی بهره‌ای نبرده‌اند.

همسفر بانو:

قضاوت رابطه مستقیمی با جهالت انسان دارد. هرچه قضاوت ما درباره دیگران بیشتر باشد، نشان‌دهنده جهالت بیشتر ماست. زمانی که انسان آگاهی کافی نداشته باشد، دیگران را مورد قضاوت قرار می‌دهد؛ اما هرچه دانایی او بیشتر شود، کمتر قضاوت می‌کند.قضاوت کردن انسان‌ها، باعث تخریب درون ما می‌شود و آرامش و آسایش را از ما می‌گیرد. استاد امین در سی‌دی «قضاوت» می‌فرمایند: هرچه انسان آگاهی بیشتری داشته باشد، کمتر قضاوت می‌کند. قضاوت به معنای حکم کردن و جهالت به معنای ندانستن است.همیشه باید به یاد داشته باشیم که هیچ‌کس در دنیا کامل و بی‌نقص نیست. اگر به خاطر اشتباهات دیگران از آن‌ها دوری کنیم، در نهایت همیشه تنها خواهیم ماند. پس بهتر است کمتر قضاوت کنیم و بیشتر عشق بورزیم.همچنین وظیفه ما نیست که به دنبال خطاهای دیگران بگردیم و آن‌ها را مورد قضاوت قرار دهیم. بنابراین، نباید بدون دلیل و مدرک درباره دیگران قضاوت کنیم. با افزایش دانایی و آگاهی، قرار گرفتن در مسیر صراط مستقیم و پرهیز از قضاوت دیگران، می‌توانیم به سوی ارزش‌ها حرکت کنیم.

ویرایش: راهنما همسفر خدیجه (لژیون هفتم)

عکاس:راهنما همسفر سمیه

ارسال: همسفرزهرا رهجو راهنما همسفر معصومه(لژیون پنجم) دبیر سایت

همسفران نمایندگی الوند قزوین