چشم‌اندازم به کارهای خودم باشد

دهمین جلسه از دوره‌ی چهاردهم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی دلیجان، با استادی راهنما مسافردانیال، نگهبانی مسافر جمشید، و دبیری مسافر ابراهیم، با دستورجلسه:" قضاوت و جهالت"شنبه 13تیر ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.
سخنان استاد:

رهایی مسافرمجتبی،علی و سلطانعلی را به خودشان همسفرانشان و همچنین راهنمایان عزیزشان، تبریک عرض کنم.در وهله دوم، وظیفه خود می‌دانم از آقای کاوریان عزیز تشکر و قدردانی کنم؛ چرا که من آموزش‌های بسیار ارزشمندی را از مسیرِ راهنمایی ایشان و رهجوهای عزیزش کسب کردم. همچنین، خداقوت ویژه‌ای به آقا محمدِ بهروز عزیز می‌گویم؛ هم بابت خدماتی که در لژیون سوم” داشتند و هم بابت زحماتشان، تشکر ویژه‌ای از ایشان دارم.
دستور جلسه امروز درباره «قضاوت» است. تصویری که در ذهنم شکل گرفت، شبیه به یک قالی است؛ قالی‌ای که حاشیه‌های پهنی دارد. در کنگره، هر کس چه در سفر اول و چه در سفر دوم، در حال آموزش دیدن است. این گل‌ها و نقش‌ها مدام تکرار می‌شوند، اما هر فرد باید بر مرکز این قالی و نقشِ مخصوصِ خودش تمرکز کند. هر کس وظیفه دارد خودش را کامل کند؛ با نوشتن سی‌دی‌ها، با نظم در رفت‌وآمد و با تمام مسائلی که در مسیر آموزش با آن‌ها روبه‌رو می‌شود.
نمی‌خواهم وقت دوستان را بگیرم، اما تأکید می‌کنم که هر سفر اولی و سفر دومی، وظایف مشخصی دارد که باید به انجام برساند. همسفر نیز باید به وظیفه خود عمل کند. بعد از سفر اول، سفر دوم آغاز می‌شود و هر مسافری که وارد سفر دوم می‌شود، بسته به دانایی‌اش ادامه می‌دهد تا آن نقشِ اصلی و مرکزی را که هدف ماست، محقق کند.در کنگره، ما پیرو یک نظریه هستیم؛ نظریه‌ای که آقای مهندس برای تمامی مسائل و چالش‌های ما تدوین کرده‌اند و هدفش آموزش کلی، دوستی، حرکت رو به جلو و پیشرفت است.

در مورد آقا محمدِ بهروز عزیز، در صحبت‌های قبلی به مسئله حضور ایشان در کانادا اشاره شد. ایشان اکنون از شعبه ما جدا می‌شوند، اما رسالت و وظیفه خطیر دیگری را در جای دیگری از این مسیر آغاز کرده‌اند. همچنین، در مورد آقای کاوریان عزیز نیز باید بگویم که به‌زودی ایشان را در جمع خود نخواهیم داشت و شاید آن زمان تازه متوجه شویم که چه فرصتی را از دست داده‌ایم. آقای کاوریان هم مانند همه عزیزانی که می‌روند، مسیرشان را ادامه می‌دهند، اما نکته مهم این است که من با حضور آقای فهیمی در اینجا، پیشرفت ایشان را در درجات بالا مشاهده کردم و مطمئنم این پیشرفت برای تمام عزیزانی که در کنگره بمانند و خدمت کنند، حاصل خواهد شد. این گذر و حرکت در این کاروان، نشان‌دهنده همین مسیرِ مشخص است.

در نهایت، باید تأکید کنم که هر اتفاقی در کنگره بر مبنای نظریه آقای مهندس است. ستون‌های کنگره این ساختار را به‌دقت چیده‌اند تا هیچ‌گونه خدشه‌ای به سیستم وارد نشود. بنابراین، من نیز در هر پستی که هستم، چشم‌اندازم فقط باید انجام کارهای صحیح و عمل صالح در همان جایگاه باشد. امیدوارم شاهد روزی باشیم که با تلاش و کوشش دوستان، آن آرزویِ قلبیِ همه اعضای کنگره، یعنی جهانی‌شدنِ این مسیر، به انجام برسد.هدف کنگره، پیشگیری، درمان و پیشگیری است. امیدوارم با آموزش‌های اصولی، ما بتوانیم در سطح جهانی اثرگذار باشیم و مهار و درمان اعتیاد، تنها بخش کوچکی از کارِ بزرگِ ما باشد.بیش از این وقت جلسه را نمی‌گیرم. از لطف و توجه همگی سپاسگزارم و همچنین تشکر ویژه‌ای  از آقای مهندس و خانواده محترمشان دارم.

                                                                       رهایی مسافر مجتبی رهجوی لژیون سوم

عکس : مسافر حسین- لژیون چهارم

تایپ و ارسال خبر:مسافر محمد لژیون یکم

نمایندگی دلیجان