برداشتی از سیدی "مسئولیت"
برداشتی از مسافر امیر (خدمتگزار سایت)
آنچه بیش از هر چیز در این سخنرانی برای من پررنگ بود، نقش «مسئولیتپذیری» بهعنوان یکی از اساسیترین پایههای جهانبینی است. دکتر امین چهار وادی نخست را به شخم زدن زمین تشبیه کردند؛ زمینی که هرچقدر هم حاصلخیز باشد، اگر سنگها و موانع آن برداشته نشود، محصول مناسبی نخواهد داد. به نظر میرسد یکی از بزرگترین سنگهایی که باید از زمین وجودمان خارج کنیم، عادت به، سپردن مسئولیت زندگی به دیگران، شرایط یا حتی خداوند است. تا زمانی که انسان سهم خود را در اتفاقات زندگی نپذیرد، تغییری نیز در او ایجاد نخواهد شد.
نکته مهم دیگر، تفاوت میان دانستن و عمل کردن است. بسیاری از افراد آرزو دارند به جایگاههای ارزشمند برسند، اما حاضر نیستند بهای آن را بپردازند. در حالی که قانون هستی بر پایه حرکت، تلاش و آموزش است. هیچ موفقیتی اتفاقی نیست؛ همانگونه که هیچ شکست و ویرانی نیز بدون علت به وجود نمیآید. انسان یا جامعهای که مسئولیت اشتباهات خود را میپذیرد، از خطاهایش درس میگیرد و برای اصلاح آنها اقدام میکند و درنهایت مسیر رشد را پیدا خواهد کرد؛ اما فرار از مسئولیت، تنها باعث تکرار اشتباهات و ماندن در تاریکی میشود.
از نگاه من، یکی از زیباترین بخشهای این سخنرانی، ارتباطی بود که بین وادی چهارم و وادی چهاردهم برقرار شد. شاید تا زمانی که انسان مسئولیت زندگی خود را نپذیرد، نتواند محبت را نیز به معنای واقعی تجربه کند. کسی که همیشه دیگران را مقصر میداند، نه توان عذرخواهی دارد، نه قدرت بخشیدن و نه ظرفیت گذشت. اما وقتی مسئولیت را میپذیرد، آرامآرام خودخواهی جای خود را به انصاف، گذشت و محبت میدهد و همین نقطه، آغاز تزکیه و پالایش است.
دکتر امین تأکید کردند که محبت، جادویی است که میتواند ویرانیها را آباد کند؛ اما این جادو تنها با خلوص عمل میکند. این خلوص زمانی شکل میگیرد که انسان بتواند در عمل، منافع جمع و خانواده را بر خواستههای شخصی خود ترجیح دهد. نمونه آن، نقش همسفر در کنگره ۶۰ است که اگر با نیت احیای خانواده و حمایت از مسافر حرکت کند، میتواند سهم بزرگی در درمان و بازسازی زندگی ایفا کند. در این نگاه، محبت تنها یک احساس نیست، بلکه تصمیمی آگاهانه و مسئولانه است که گاهی با گذشت از خواستههای شخصی همراه میشود.
نتیجه گیری: برداشت کلی من از این سیدی این است که جهانبینی زمانی در وجود انسان شکل میگیرد که آموزشها از ذهن به رفتار منتقل شوند. مسئولیتپذیری، عذرخواهی، انصاف، گذشت و محبت، مفاهیمی جدا از یکدیگر نیستند؛ بلکه مراحلی از یک مسیر هستند که انسان را به رشد و آرامش واقعی میرسانند. هرچه انسان مسئولیت بیشتری را با میل و آگاهی بر دوش بگیرد، ظرفیت بیشتری برای محبت، بخشش و خدمت پیدا میکند و همین خلوص است که میتواند هم زندگی فرد را آباد کند و هم خانواده و جامعه را به سوی تعالی هدایت نماید.
مسافر امیر _ لژیون هشتم _ نمایندگی ایمان
گروه سایت نمایندگی ایمان
- تعداد بازدید از این مطلب :
725