قضاوت به معنای حکمکردن و جهالت به معنای ندانستن است. قرار گرفتن این دو واژه در کنار هم، هشداری بر این مبناست که باید از قضاوتها بر پایه ندانستن، پرهیز کرد. یکی از ویژگیهایی که خداوند در نهاد انسان قرار داده قضاوت است؛ زیرا انسان موجودی صاحب اختیار میباشد. هر انسانی در طول زندگی و حتی در یک روز، دهها بار بر سر دوراهیهای مختلف قرار میگیرد و همیشه با خود میگوید، این حرف را بزنم یا نزنم؟ این کار را انجام بدهم یا ندهم؟ و صدها مورد دیگر که ذهن را درگیر گفتوگو و قضاوت درونی میکند.
ممکن است کسی ادعا کند، من اصلاً اهل قضاوت نیستم. این ادعا تنها زمانی به واقعیت نزدیک است که فرد در موقعیت قضاوت قرار بگیرد و با آگاهی کامل از نادرست بودن آن، از قضاوت بپرهیزد. در غیر این صورت چنین گفتهای تنها ادایی بیش نیست. ما به آموزش و رشد در روبهرو شدن با این دوراهیهای زندگی نیازمندیم. این فرآیند یکشبه رخ نمیدهد، بلکه باید ذرهذره در درون انسان شکل بگیرد.
بنابراین، هیچکس نمیتواند ادعا کند که از فردا دیگر کسی را قضاوت نخواهم کرد؛ اما میتوان با کسب آگاهی و آموزش، این رفتار ضدارزشی را در خود کمرنگ و کمرنگتر کند. نکته دیگر این است که قضاوت، صرفنظر از جایگاه شغلی افراد، تنها از سوی کسانی سر میزند که در جهالت به سر میبرند. هرچه میزان آگاهی و دانایی انسان بیشتر باشد، کمتر دیگران را مورد قضاوت قرار میدهد؛ چرا که میداند قضاوتکردن نیازمند برخورداری از اطلاعات دقیق و همهجانبه است.
هرگاه در اموری که به ما مربوط نیست دخالت کرده و به قضاوت دیگران میپردازیم، در واقع حریم خصوصی آنها را نقض میکنیم. این کار ناخواسته به دیگران نیز اجازه میدهد که وارد حریم خصوصی ما شده و ما را قضاوت کنند این چرخه، عین جهالت است.
نویسنده: همسفر فریبا رهجوی راهنما همسفر افسانه (لژیون ششم)
رابط خبری: همسفر مرضیه رهجوی راهنما همسفر افسانه (لژیون ششم)
عکاس: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر الهه (لژیون دهم)
ویراستار و ارسال: همسفر منیره رهجوی راهنما (همسفر الهه) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی ایمان
- تعداد بازدید از این مطلب :
0