من باید وظیفه خود را انجام دهم و سپس از خداوند یاری بخواهم.

جلسه سوم از دوره پانزدهم سری جلسات کارگاه های آموزشی خصوصی کنگره۶۰ نمایندگی شوشتر به استادی، راهنمای محترم، مسافر سپهر، نگهبانی مسافر حسین و دبیری مسافر علی اصغر با دستور جلسه: "وادی چهارم و تاثیر آن روی من" در روز سه شنبه مورخ 1405.04.02 راس ساعت 17:00 آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان سپهر هستم مسافر، ابتدا از نگهبان جلسه تشکر می‌کنم که فرصت خدمتگزاری را در اختیار من قرار دادند. خدا را شکر می‌کنم که امروز این توفیق را داشتم که در کنگره حضور پیدا کنم، در کارگاه آموزشی شرکت کنم و آموزش بگیرم.

در رابطه با دستور جلسه، وادی چهارم؛ قبل از وادی چهارم، سه وادی دیگر وجود دارد که انسان را به تفکر و تصمیم‌گیری دعوت می‌کنند. وادی چهارم به ما می‌گوید اگر می‌خواهیم برای حرکت و تغییر آماده شویم، باید مرز بین تنبلی و توکل را بشناسیم، این وادی برای من توضیح می‌دهد که باید مسئولیت اعمال و رفتار خودم را بپذیرم و نمی‌توانم مسئولیت زندگی‌ام را به گردن دیگران یا حتی خداوند بیندازم و انتظار داشته باشم مشکلاتم فقط با دعا، مناجات یا خواستن حل شوند. انسان معمولاً برای فرار از مسئولیت، به دنبال توجیه و بهانه می‌گردد؛ به دنبال دلیلی می‌گردد تا انجام ندادن کارهایش را توجیه کند. برای مثال، یک کودک را در نظر بگیرید که تکالیفش را انجام نمی‌دهد و بهانه می‌آورد که خوابم می‌آید، دستم درد می‌کند یا سرم درد می‌کند. در واقع، او تنبلی خود را توجیه می‌کند، فرد مصرف‌کننده نیز همین‌گونه است. زمانی که وارد اعتیاد می‌شود، دائماً مشکلات خود را به گردن خانواده، پدر، مادر، اطرافیان یا جامعه می‌اندازد و زمانی که دیگر دلیلی پیدا نمی‌کند، همه چیز را به خداوند نسبت می‌دهد و می‌گوید خدا خواسته است که این اتفاق‌ها برای من بیفتد، به خاطر تنبلی و برای اینکه از تلاش و حرکت فرار کند، تمام مسئولیت‌ها را به خداوند واگذار می‌کند و فهرستی بلندبالا از خواسته‌هایش تهیه می‌کند؛ خدایا شغل خوب به من بده، وضعیت مالی مرا بهتر کن، فرزندم را اصلاح کن و... اما اگر با دید باز به این موضوع نگاه کنیم، می‌بینیم که دعا کردن، مشکل اعتیاد ما را حل نکرد. دعا کردن بسیار ارزشمند است، اما زمانی نتیجه می‌دهد که من وظیفه خودم را نیز انجام دهم.

اگر یک رهجو به کنگره بیاید اما سی‌دی ننویسد، در لژیون شرکت نکند، در کارگاه‌های آموزشی حضور نداشته باشد و داروی خود را به‌موقع مصرف نکند، قطعاً درمان نخواهد شد. برای رسیدن به نتیجه، باید مراحل آن کار را به درستی انجام داد، در کنگره، کسی که می‌خواهد درمان شود باید داروی خود را به اندازه و در زمان مشخص مصرف کند، سی‌دی‌هایش را بنویسد، در کارگاه‌های آموزشی و لژیون حضور منظم داشته باشد. زمانی که این وظایف را انجام داد، خداوند نیز او را یاری می‌کند و در نهایت به نتیجه مطلوب می‌رسد، در زندگی نیز همین‌گونه است. من باید برای خواسته‌ای که دارم، سعی، تلاش و حرکت کنم و از خداوند بخواهم که مرا یاری دهد. خداوند غول چراغ جادو نیست که هر چیزی را بدون تلاش در اختیار ما قرار دهد، هستی و کائنات بر مبنای سعی و تلاش انسان شکل می‌گیرد. این تلاش ماست که جایگاه ما را مشخص می‌کند. یک سفر اولی که به‌موقع می‌آید، به‌موقع می‌رود، داروی خود را سر ساعت مصرف می‌کند، به آموزش‌ها گوش می‌دهد و در لژیون با دقت شرکت می‌کند، مسلماً به هدف خود خواهد رسید.

به طور خلاصه، وادی چهارم به ما می‌گوید: مسئولیت اعمال و رفتار خود را به گردن دیگران نینداز. این خود ما هستیم که می‌توانیم آینده‌مان را رقم بزنیم و برای رسیدن به اهدافمان باید مسئولیت زندگی‌مان را بپذیریم، ما انسان‌ها معمولاً برای فرار از مسئولیت، آن را به خداوند نسبت می‌دهیم؛ در حالی که ابتدا باید وظیفه خود را انجام دهیم و سپس از خداوند یاری بخواهیم.

از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، سپاسگزارم.