گروه خانواده_ حرمت‌ها بیشتر از این‌که «محدودیت» باشند، نوعی تربیت برای زندگی هستند.

در ابتدا وقتی دستور جلسه «چرا رابطه‌ی مالی، کاری و خانوادگی در کنگره‌۶۰ ممنوع است» را می‌شنویم، ممکن است این سؤال پیش بیاید که چرا کنگره۶۰ تا این حد به مرزبندی اهمیت می‌دهد؟ رابطه‌ی کاری، مالی یا خانوادگی که مسئله‌ی بدی نیست! پاسخ این است: موضوع، خوب یا بد بودن رابطه نیست، موضوع زمان، جایگاه و تأثیر آن بر فرآیند درمان و رشد انسان است. اگر از دیدگاه دیگری به این دستورجلسه نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که این قانون در واقع، تمرینی برای مسئولیت‌پذیری و استقلال فردی است.

بسیاری از مشکلات انسان در دوران مصرف یا حتی بعد از آن، فقط به ماده یا رفتار مخرب محدود نمی‌شود؛ بلکه به الگوی ارتباطی او نیز مربوط است. گاهی انسان برای فرار از فشار، تنهایی، ترس یا نداشتن ثبات درونی، سریع وارد ارتباط‌های عاطفی، مالی یا وابستگی‌های جدید می‌شود؛ درحالی‌که توانایی مدیریت آن رابطه را ندارد.

در علوم رفتاری، مبحثی به‌‌نام جبران بیرونی وجود دارد؛ یعنی فرد به جای تقویت توانایی درونی، تلاش می‌کند کمبودها را از طریق شرایط بیرونی جبران کند. به عنوان مثال: به جای تقویت اعتماد‌ به‌ نفس، به تأیید دیگران تکیه می‌کند یا به جای تلاش برای رسیدن به ثبات مالی، وارد رابطه‌های اقتصادی وابسته شود. کنگره‌۶۰، تلاش می‌کند این الگو را تغییر دهد و به افراد آموزش می‌دهد؛ ابتدا انسان باید خودش را تغییر دهد، بعد تصمیم‌های مهم بگیرد. از این دیدگاه، ممنوع بودن روابط مالی در کنگره۶۰، فقط برای جلوگیری از اختلاف نیست؛ بلکه فرصتی است تا فرد آموزش بگیرد و مشکلات اقتصادی‌اش را به صورت مستقل حل کند و برای خروج از فشار، به ارتباط‌های نزدیک پناه نبرد.

روابط کاری هم به‌ همین صورت است؛ وقتی انسان در مسیر آموزش قرار دارد، ممکن است افراد موفق یا قابل اعتماد زیادی ببیند و وسوسه شود از این ارتباط‌ها برای پیشرفت شغلی استفاده کند؛ اما سؤال مهم این است: « آیا این رشد بر پایه توانایی واقعی من است یا بر پایه موقعیت ارتباطی؟»

کنگره۶۰ به اعضا فرصت می‌دهد ابتدا شخصیت، نظم، تفکر و مهارت‌های خود را بسازند و بعد در شرایط مناسب از آن استفاده کنند. در مورد روابط خانوادگی، موضوع عمیق‌تر می‌شود. تشکیل خانواده، تصمیم بسیار مهمی است و نیاز به ثبات هیجانی، شناخت و بلوغ دارد. در مسیر درمان، فرد در حال تغییر است و نگاهش به زندگی، احساسات، تصمیم‌ها و حتی معیارهایش تغییر می‌کند. تصمیمی که در ابتدای مسیر درست به نظر می‌رسد، شاید چند ماه بعد متفاوت دیده شود؛ به همین دلیل کنگره۶۰ فرصت می‌دهد، فرد ابتدا به تعادل برسد و بعد وارد انتخاب‌های بلندمدت شود.

از نظر جامعه‌شناسی هم این قانون قابل بررسی است. هر مجموعه‌ای برای بقا به اعتماد عمومی نیاز دارد. اگر اعضا احساس کنند روابط شخصی، مالی یا خانوادگی در مسیر آموزش تأثیر می‌گذارد، عدالت و امنیت ذهنی کاهش پیدا می‌کند؛ اما وقتی مرزها روشن باشند، همه احساس می‌کنند در شرایط برابر آموزش می‌بینند. نکته جالب این است؛ این نوع مرزبندی فقط مخصوص کنگره۶۰ نیست و در بسیاری از مراکز آموزشی، درمانی و حتی دانشگاه‌های معتبر جهان هم قوانین، برای جلوگیری از وابستگی و حفظ کیفیت محیط به همین صورت است.

برداشت من از این دستور جلسه این است: حرمت‌ها بیشتر از اینکه «محدودیت» باشند، نوعی تربیت برای زندگی هستند. زندگی فقط رسیدن به خواسته‌ها نیست؛ گاهی توانایی صبر کردن، زمان‌شناسی و رعایت مرزها خودش یک مهارت بزرگ است. تجربه‌ای که از این موضوع می‌توان برداشت کرد این است: هر زمان انسان قبل از ساختن خودش، وارد ارتباط‌های پیچیده شود، احتمال آسیب بیشتر خواهد بود؛ اما وقتی ابتدا روی رشد فردی، آموزش و تعادل تمرکز کند، تصمیم‌های درستی خواهد گرفت. در نتیجه این دستورجلسه این نکته را به من همسفر آموزش داد: هر ارتباط ارزشمندی، نیاز به زمان مناسب، جایگاه درست و آمادگی فردی دارد. کنگره‌۶۰ بر پایه‌ی این قانون تلاش می‌کند، اعضا ابتدا به استقلال، تعادل و مسئولیت‌پذیری برسند و بعد با آگاهی بیشتر وارد بخش‌های دیگر زندگی شوند.

در پایان می‌توان گفت: «ممنوع بودن روابط کاری، مالی و خانوادگی در کنگره‌۶۰ بر پایه حفظ امنیت، کاهش تعارض، جلوگیری از وابستگی، افزایش تمرکز بر درمان و ایجاد فضای سالم آموزشی شکل گرفته است. رعایت این حرمت‌ها به اعضا کمک می‌کند، مسیر درمان را با آرامش، استقلال و تعادل بیشتری طی کنند و نتیجه پایدارتری به دست آورند».

رابط خبری: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر لیلا (لژیون سوم)
نویسنده: راهنما همسفر لیلا (لژیون سوم)
عکاس: همسفر زینب رهجوی راهنما همسفر مهدیه (لژیون دوم)
ارسال: راهنمای تازه‌واردین همسفر زهرا نگهبان سایت
همسفران نمایندگی رزن‌