توکل، ادامه حرکت و تلاش انسان است

در خدمت راهنمای محترم همسفر معصومه هستیم تا مصاحبه‌ای با ایشان در خصوص دستور جلسه «وادی چهارم (در مسائل حیاتی؛ به خداوند سپردن، یعنی سلب مسئولیت از خویشتن) و تاثیر آن روی من» داشته باشیم.

ایشان به همراه مسافرشان با ۲۱ سال تخریب وارد کنگره شدند، آخرین آنتی‌ایکس مصرفی هروئين و شیشه، به مدت 14 ماه و 4 روز با راهنمایی مسافر اسماعیل و همسفر فاطمه سفر کردند و مدت 6 سال و 7 ماه است که آزاد و رها هستند. ورزش در کنگره فوتبال، ایروبیک، دارت.

نقش اختیار و انتخاب در وادی چهارم چیست؟

در ابتدا باید بدانم اختیار چیست؟ اختیار به معنای قدرت انتخاب خواسته است که بر اساس آیات قرآن نیز انسان، اختیار در انتخاب و انجام اعمال خوب یا بد را دارد.
خداوند متعال زمانی‌که انسان را خلق می‌کند به او قدرت اختیار می‌دهد و دو راه خیر و شر یا راه فجور و تقوا را هم برسر راه انسان قرار می‌دهد و می‌گوید: خودت حق انتخاب داری که یکی از این راه‌ها را انتخاب کنی و پایان هر راه‌ را علامت گذاری می‌کند. انسان با اختیار خودش و با توجه به خواسته‌های معقول و نامعقول خود در مسیر زندگی حرکت می کند وهیچ کسی او را مجبور به کاری نمی‌کند.

تفاوت توکل به خدا با سلب مسئولیت از خود چیست؟

توکل، یعنی باور داشتن به نیروی بالاتری که خیر من را می‌خواهد. اما چه‌طور می‌شود توکل داشت؟ وقتی ذهن من پراز ترس و بی‌اعتمادی است. توکل زمانی شکل می‌گیرد که بفهمم این جهان فقط حاصل حساب‌گری من نیست، بلکه نیرویی وجود دارد که همه‌ چیز را با نظم و هدف پیش می‌برد.

تفاوت توکل و سلب مسئولیت در این است که خواسته را خودم انتخاب می‌کنم ولی برای رسیدن به آن هیچ تلاشی نمی‌کنم و فقط می گویم توکل بر خدا ا‌ن‌شاءالله درست می‌شود؛ درحالی‌که نمی‌دانم برای رسیدن به خواسته، باید تلاش مداوم داشت و برای نتیجه توکل کرد. در این جهان هیچ چیز را رایگان به کسی نمی‌دهند و انسان‌ها سعی می‌کنند با سپردن مسئولیت خود به دیگران و یا خداوند، از زیر بار مسئولیت فرار کنند و همه چیز را به خداوند و دیگران بسپارند؛ در حالی‌که توکل، ادامه حرکت و تلاش انسان است نه چیز دیگری.

مسئولیت پذیری چه نقشی در سفر اول و سفر دوم دارد؟

اتفاقا رمز موفقیت در سفر اول، دوم و یا هر کاری در زندگی، مسئولیت پذیری است و تا خودم مسئولیت کارهایم را نپذیرم و مدام آن‌ها را روی دوش دیگران بگذارم، هیچ‌گاه موفق نخواهم شد؛ چون قبلا فکر می‌کردم اگر درکارهایم فقط برنامه‌ریزی داشته باشم، حتما موفق می‌شوم؛ اما وقتی شکست می‌خوردم و درد می کشیدم، فهمیدم که یک جای کارم ایراد دارد که با علم کنگره متوجه ایراد خود شدم که باید برای رسیدن به خواسته‌ام تلاش کنم، مسئولیت کارهای خودم را بپذیرم و فقط برای نتیجه توکل کنم، چون به تلاش من نمره داده می‌شود نه به نتیجه و در نهایت آن تصویر بزرگ‌تر را شناختم که آن نیروی برتری بود به نام قدرت مطلق یا خداوند، وقتی آن تصویر را شناختم، مسیرم روشن شد و فهمیدم تنها نیستم.

اگر فردی مسئولیت اعمال خود را نپذیرد، چه پیامدهایی خواهد داشت؟

این کار یک نوع گریزگاه است که من مسئولیت کارهای خودم را به خدا یا شخص دیگری واگذار کنم و یک قیافه‌ حق به جانبی هم به خود می‌گیرم. در واقع این نشانه جهل و نادانی من است و هرچه دامنه جهل من بیشتر باشد، مسئولیت بیشتری را به گردن دیگران و خداوند می‌اندازم؛ تنها راهی که مقابل این کار قرار می‌گیرد، خودشناسی و آگاهی است که خود و وظیفه انسانی خودم را بشناسم و برای رسیدن به خواسته، تمام تلاش خودم را بکنم. در واقع کسی که مسئولیت اعمال خود را نپذیرد و به دیگران یا خداوند واگذار کند، محکوم به شکست است.

کلام پایانی...

در پایان سخنی از استاد را بیان می کنم «پیش از این، بیشتر در سکون بودم؛ یعنی فقط فکر کردن بود. اما وقتی حرکت را تجربه کردم، دیگر نمی‌توانم به سکون باز گردم؛ چرا که حرکت، برکات زیادی دارد. سال‌ها درگیر ذهن، خیال و شعر بودم و خبری از عمل نبود ولی اکنون می‌دانم که فقط با حرکت و تلاش است که می‌توان به رشد رسید.»

تشکر می‌کنم از آقای مهندس حسین دژاکام و خانواده محترمشان که هرچه دارم از وجود پربرکت این بزرگواران است؛ همچنین تشکر از تمامی خدمتگزاران کنگره60 از جمله راهنمایان و شما بزرگوارنی که پشت صحنه در سایت خدمت می‌کنید، بدون این‌که دیده شوید.

طراح سوال و انجام مصاحبه: همسفر اعظم رهجوی راهنما همسفر زینب ( لژیون یازدهم)
عکاس: همسفر ناهید رهجوی راهنما همسفر پریسا (لژیون هفتم)
ارسال: همسفر پرتو رهجوی راهنما همسفر آسیه ( لژیون اول) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی عمان سامانی شهرکرد