توهم ایمان

جلسه سوم از دوره سی و چهارم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی لویی پاستور به استادی  راهنما همسفر تینا، نگهبانی همسفر سمیه و دبیری همسفر مژگان با دستور جلسه «وادی چهارم (در مسائل حیاتی؛ به خداوند سپردن یعنی سلب مسئولیت از خویش) و تأثیر آن روی من» روز سه‌شنبه ۲ تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

خدمت راهنماهای جدید شعبه، راهنماهای تازه نفس تبریک عرض می‌کنم، امیدوارم این مسیر برایشان پر از برکت و آموزش باشد. اما دستور جلسه امروز: «در مسائل حیاتی؛ به خداوند سپردن، یعنی سلب مسئولیت از خویش» وقتی با این مسائل روبرو می‌شویم یک جمله به ظاهر آرام‌بخشی را برای خودمان تکرار می‌کنیم و اغلب می‌گوییم: خدا خودش درست می‌کند. این جمله می‌تواند از دو جا سرچشمه بگیرد: یکی از ایمان و امید واقعی انسان که خیلی خوب است و نشان‌دهنده این است که انسان در جایگاه خیلی خوبی قرار دارد؛ اما دیگری نمایانگر فرار از مسئولیت بوده که اصلاً قشنگ نیست و بسیار بد است.

وقتی مسئله‌ای در زندگیمان به‌وجود می‌آید مسئولیت ما انسان‌ها را پررنگ‌تر می‌کند، حالا در این شرایط که انسان می‌تواند با قدرت تصمیم‌گیری که دارد، هم در زندگی خودش و هم در زندگی دیگران تأثیر بگذارد، چطور ممکن است که منکر عقل، اختیار، مشورت، تجربه و اقدام عملی که خداوند در اختیارش قرار داده بشود؟ این‌ها را حذف کند و از این‌ها اصلأ استفاده نکند؟ این ها ابزارهابی برای تصمیم‌گیری انسان هستند و اگر از این‌ها استفاده نکنیم، منکر ظرفیت انسانی که خداوند در اختیارمان قرار داده می‌شویم.

اصلأ اینجا این سؤال پیش می‌آید که اگر قرار است خدا همه کارهای ما را انجام بدهد؛ پس چرا به ما عقل و اختیار داده و چرا بهشت و جهنم و جایگاه‌ها را برای ما تعیین کرده است؟! اگر منصفانه نگاه کنیم بعضی ادم‌ها هستند که خیلی تلاش می‌کنند، راه را هم درست انتخاب کرده‌اند؛ ولی در پایان همه چیز خارج از کنترل آن‌ها است و به آن نتیجه و هدفی که می‌خواستند نرسیدند. اینجا ایمان وارد عمل می‌شود. ایمان به آن انسان امید و قدرت ادامه‌دادن در مسیر را می‌دهد و نمی‌گذارد به سمت پوچی برود. ایمانی ایمان واقعی و سازنده است که انسان را قوی‌تر، فعال‌تر، اخلاق‌مدارتر و مسئولیت‌پذیرتر کند؛ ولی ایمانی که انسان را بی‌عمل‌تر و تنبل‌تر بکند، ایمان نیست؛ توهم ایمان است. فرار از مسئولیت است که لباس خوشگل ایمان به تن می‌کند.

چیزهایی مثل عقل، اختیار و قدرت انتخاب، نعمت‌ها و بخشش‌هایی هستند که خداوند در اختیار انسان قرار داده و وقتی که ما در مسائل حیاتی از این‌ها استفاده نمی‌کنیم و همه چیز را به تقدیر می‌سپاریم، این نعمت‌های خداوند را نادیده گرفته‌ایم؛ یعنی اینکه داریم ناسپاسی می‌کنیم. همه ما می‌دانیم ناسپاسی نعمت از کفت بیرون می‌کند و آن قدرت و توانایی‌ها را کم‌کم از تو می‌گیرد، قدرت تصمیم‌گیری و قدرت تفکرت کمتر می‌شود؛ درنتیجه جمله‌هایی نظیر خدا خودش بزرگ است و خدا خودش مسئله را حل می‌کند را بیان می‌کنیم.

از خودمان این سؤال را بپرسیم آیا من تلاش خودم را کرده‌ام؟ آیا من راه درست را انتخاب کرده‌ام و کارهایی که باید را انجام داده‌ام که بعد توکل کنم یا نه! دیدم کار سختی ست، زمان و هزینه زیادی می‌برد و چون نمی‌توانم از پس آن بر بیایم آن را به تقدیر سپردم!

مرزبانان کشیک: همسفر الهام و مسافر مهدی
تایپ: همسفر منیژه رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون پنجم)
عکاس: همسفر محدثه رهجوی راهنما همسفر خندان
ارسال: راهنما همسفر سعیده (لژیون هشتم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی لویی پاستور