از بهانه گیری تا مسئولیت پذیری و حال خوش

سومین جلسه از دور شصتم از سری کارگاه های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، به نمایندگی پارک لاله، به استادی راهنمای محترم مسافر وحید، نگهبانی مسافر سعید و دبیری مسافر مصطفی با دستور جلسه (وادی چهارم و تاثیر بر آن روی من) در روز سه‌شنبه ۲ تیر ماه ۱۴۰۵ راس ساعت ۶.۰۰ صبح شروع به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد

سلام دوستان، وحید هستم، یک مسافر.

خدا را شاکرم که فرصت حضور در پارک لاله را دارم. از نگهبان محترم، دبیر جلسه و مرزبانان پارک لاله بابت فراهم کردن این بستر آموزشی صمیمانه تشکر می‌کنم.

حسی که امروز نسبت به حضور در پارک لاله دارم، با احساسی که در سفر اول تجربه می‌کردم بسیار متفاوت است. اکنون حال خوبی دارم و بیش از گذشته از بودن در کنار بزرگان کنگره و اعضای خانواده‌ام لذت می‌برم.

دستور جلسه امروز، وادی چهارم است: «در مسائل حیاتی، مسئولیت دادن به خداوند یعنی سلب مسئولیت از خویشتن.» اگر کتاب چهارده وادی را به‌عنوان یک مجموعه قوانین در نظر بگیریم، متوجه می‌شویم که این وادی ارتباط مستقیمی با سه وادی قبل دارد. اگر قرار باشد انسان مسئولیت مسائل حیاتی زندگی خود را به‌طور کامل به خداوند واگذار کند، در حقیقت دیگر نیازی به تفکر، امیدواری و تلاش نخواهد داشت. در حالی که وادی‌های قبلی به ما می‌آموزند که باید تفکر کنیم، ناامید نباشیم و مسئولیت زندگی خود را بپذیریم.

این وادی به من آموخت که هیچ‌کس به اندازه خود انسان به فکر خودش نیست و هر فرد باید جایگاه خود و جایگاه خداوند را به‌درستی بشناسد. ما موظف هستیم با بهره‌گیری از تفکر، آموزش و تجربه، برای حل مشکلات خود تلاش کنیم و مسئولیت زندگی‌مان را بر عهده بگیریم. زمانی که انسان وظیفه خود را انجام دهد، تازه می‌تواند جایگاه واقعی خداوند را در زندگی درک کند.

اگر بخواهم مثالی بزنم، مانند این است که فردی سوار موتور شود اما بدون بنزین انتظار داشته باشد موتور حرکت کند. روشن است که چنین چیزی امکان‌پذیر نیست. ابتدا باید حداقل وظایف خود را انجام دهد و شرایط لازم را فراهم کند. در مسائل زندگی نیز همین‌گونه است؛ نخستین قدم، پذیرفتن مسئولیت اشتباهات و تلاش برای اصلاح آن‌هاست.

در دوران سفر اول، برای تنظیم خواب شبانه خود از داروهایی استفاده می‌کردم و راهنمایم توصیه می‌کرد که برای کاهش و قطع آن‌ها، حضور در پارک لاله و استفاده از استخر می‌تواند بسیار کمک‌کننده باشد. در آن زمان علاقه‌ای به بیدار شدن در ساعات اولیه صبح و حضور در پارک نداشتم و بارها نسبت به این موضوع گلایه می‌کردم. اما از مقطعی به بعد، با وجود تمام نارضایتی‌ها و بهانه‌هایی که داشتم، پذیرفتم که مشکل خواب دارم و باید برای حل آن مسئولیت بپذیرم.

از همان زمان تلاش کردم و به‌تدریج شرایط من بهتر شد. ماه‌ها طول کشید تا نتیجه این تلاش‌ها را ببینم. با استمرار در آموزش‌ها و نظم در بیدار شدن‌های صبحگاهی، روزی متوجه شدم که دیگر از آن حال خراب و بی‌تعادلی خبری نیست. همان‌جا بود که مفهوم وادی چهارم برای من معنا پیدا کرد.

در واقع، پذیرش مسئولیت مانند مصرف داروی OT است؛ ممکن است در ابتدا سخت و ناخوشایند به نظر برسد، اما نتیجه آن حال خوب، آرامش و تعادل است. این اصل فقط در درمان اعتیاد کاربرد ندارد، بلکه در تمام مسائل زندگی صادق است. زمانی که مسئولیت امور خود را می‌پذیریم و وظایفمان را انجام می‌دهیم، حتی در میان مشکلات نیز آرامش، شادی و رضایت به زندگی ما بازمی‌گردد.

اینجاست که مفهوم واقعی وادی چهارم برای من معنا پیدا می‌کند.

از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، سپاسگزارم.

ضبط و عکس: مسافر مجتبی از نمایندگی پرستار
تایپ و بارگذاری: مسافر وحید از نمایندگی لوئی‌پاستور
تهیه شده در گروه مرزبانی سایت پارک لاله