ایمان معامله با خداوند است.

در مبحث ایمان جناب مهندس دژاکام تأکید خاصی بر نظم و مقررات و قوانین کنگره دارند.. به چه علت؟؟ از نظر ایشان قوانین و سختگیری در کنگره باید چندین برابر سرباز خانه ها باشد چون کسانی که در کنگره 60 هستند دچار سو مصرف و شرایط دو قطبی هستند..منظور از شرایط دو قطبی این است که رفتار و شخصیتِ فردِ مصرف کننده قبل از مصرف مواد به گونه ای است و بعد از مصرف مواد به گونه ای دیگر است... پس برای رسیدن به نتیجه کامل باید نظم و سخت کوشی و فرمان پذیری مطلق از راهنما و دیسیپلین سر لوحه کار باشد.. راهنمایانی که بدون چشم داشت و به طور رایگان وقت و تجربه خویش را در اختیار رهجوها قرار می‌دهند..

آیا این از خود گذشتگی و فداکاری علّتی جز عشق و ایمان به کنگره و انسان ها دارد؟ایمان یعنی چه؟.. تجلّی نور و صفات خداوند در انسان.. ایمان و اعتقاد به خداوند مانند خورشیدی است که بی دریغ نور افشانی می‌کند بدون اندیشیدن به باز پس‌گیری.. انسانِ با اعتقاد و با ایمان نیز همین گونه است و بدون دریغ به انسان ها و جهان اطرافش عشق می ورزد و از عصاره‌ی جانش تقدیم آنها می‌کند زیرا به این جهان بینی و باور رسیده است که در هستی نمی توان نداد و فقط گرفت.. انسانی که مانند رودخانه زلال و در حال حرکت نباشد.. انسانی که مانند آبی راکد و بی فایده باشد قطع به یقین تبدیل به گَندآب و باتلاق خواهد شد... کسی نمی‌تواند بگوید که من عاشق هستم و ایمان دارم امّا از مال و عصاره‌ی جانش برای دیگران دریغ کند... کسی که فقط به دنبال کسب از دنیا و انسان هاست و یا به دنبال معامله ای پُر سود که 1 بدهد و 1000 دریافت کند دُکّان داری بیش نیست...

ایشان برای منافع خود دَم از ایمان و خداوند می زنند امّا دُکّان دارانی گران فروشند.. انسان هایی که نکاشته اند و انتظار برداشت دارند.. نمی شود دوست نداشت و دوست داشته شد.. نمی شود کاری را برای تَفاخُر و جلب نظر دیگران انجام داد و جواب گرفت.. نمی توان بدون کاشتن محصولی برداشت کرد.. نمی شود بدون زهرآگین کردن و تخریبِ خود به دیگران تیرهای زهرآلودِ نفرت و کینه را پرتاب کرد.. آیا می‌شود بدون درد و رنج آتشی گُداخته را با دستان خود در دستان دیگران گذاشت؟؟.. مسلماً نه... بسیاری از انسان ها با وجود امکانات و مهیا بودن زندگی دائماً نگران فردای خود هستند زیرا در ایمان و اعتقادِ قلبیِ خود نسبت به خداوند مهربان دچار شَک و بی‌اعتمادی هستند.. آنها به سانِ غریقی غوطه‌ور در اقیانوسی متلاطم هستند که به دنبال تخته پاره ای به هر چیزی چنگ می اندازند..

آیا انسان های با ایمان و زُلالی را که بی دریغ لبخند می‌زنند و بی‌دریغ می بخشند و خدمت می‌کنند و سعی در گشودن گره ها و مشکلات دیگران را دارند.. دیده اید؟؟ اینها به سانِ رودخانه ای پُر آب و زلال و ذات باری تعالی هستند که دل نگران فردای خویش نیستند زیرا به خداوند بزرگ و مهربان ایمان و اعتقادِ کامل دارند و با خدای خویش معامله کرده اند و می‌دانند هر چه را که بکارند همان را برداشت خواهند کرد و چه زیبا در صلح و آرامشی اَبدی زندگی می‌کنند..( تو نیکی می کُن و در دجله انداز که ایزد در بیابانت دهد باز).. امید آنکه ما نیز در زُمره ی آنانی باشیم که بی دریغ می بخشند و گِره از کار خلق می گشایند..( عبادت به جز خدمت خلق نیست.. به تسبیح و سجاده و دَلق نیست).. 

رابط خبری:همسفر نرگس رهجوی راهنما همسفر سمیه(لژیون ششم)

ارسال :همسفر فریبا رهجوی راهنما همسفر اعظم(لژیون چهارم)

همسفران نمایندگی خیام نیشابوری