فرامین الهی

عنوان وادی چهارم بسیار پرمعنا و پربار است. این وادی، وادی خداشناسی است و در آن می‌خوانیم خداوند از رگ گردن هم به ما نزدیکتر است! با این‌همه چرا برای مسائل حیاتی ما، هیچ مسئولیتی متوجه خداوند نیست؟ اینجاست که به انسان یادآوری می‌شود برای شناخت قدرت مطلق باید از دروازه خودشناسی عبور کند. دوراهی‌های انتخاب جهت ارتقای نفس یا برعکس آن است؛ اما باید بدانیم سیم ما به قدرت مطلق وصل است و تنها راه حفظ این اتصال، حرکت به سوی مبدأ سیم بوده و اولین قدم در این مسیر پذیرش مسئولیت‌های خویش است.

از همسفر بهارک رهجوی راهنما همسفر راحله که مدتی ست در کنگره حضور دارند دعوت کردیم با این دستور جلسه ما را همراهی کنند و از تجربه خودشان سخن بگویند. توجه شما را به این گفت‌وگو جلب می‌کنیم.

همسفر بهارک به همراه مسافرشان با تخریب شیشه وارد کنگره شدند. مدت ده ماه به راهنمایی راهنمایان همسفر راحله و مسافر مهدی سفر کردند. رشته ورزشی ایشان شنا، ایروبیک و والیبال است. خانم بهارک در لژیون سردار تعهد پرداخت سردار دارند. 

با توجه به اینکه مدت قابل توجهی از حضورتان در کنگره می‌گذرد از دستور جلسه چه برداشت یا دریافتی داشتید؟

برداشتی که من داشتم این بود در مسائل زندگی‌ام مسئولیت خودم را به خدا واگذار نکنم، همه‌جا خودم را مسئول همه کارها و امور زندگی‌ام بدانم. با تفکر، اندیشه، آموزش و توکل به خدا همه سعی و تلاشم را در این راه بکنم و بعد از خداوند برای هدایت شدنم یاری و مساعدت بطلبم.

در کنگره می‌آموزیم که برای هر عملی سه پارامتر خواست، تقدیر و فرمان الهی وجود دارد. از نظر شما به‌عنوان یک همسفر سفر اول علیرغم اینکه در نهایت فرمان الهی سبب اجرای خواسته فرد می‌شود، چرا تبعات نتیجه عمل ما به خودمان برمی‌گردد و از خداوند یا قدرت مطلق سلب مسئولیت می‌شود؟ 

به‌خاطر اینکه جایگاه‌ها و مسئولیت‌های ما مرزبندی شده است، خدا یک‌سری وظیفه دارد و ما یک‌سری وظیفه داریم. وظایف ما این است که در صراط مستقم و مسیر ارزش‌ها پیش برویم، خواسته‌مان به‌خصوص در این قضیه قوی باشد، تحت‌فرمان قوانین و فرامین الهی و فرمانبردار باشیم که بتوانیم به خواسته‌مان برسیم. خدا تکالیفی برای ما مشخص و مرزبندی می‌کند و ما باید آن وظیفه را با توکل به خدا، با توجه به خواسته، دانایی و آگاهیمان پیش ببریم تا بتوانیم به هدفمان برسیم.

با توجه به دستور جلسه اگر مسئولیت همه کارها به عهده خودمان است پس دعا چه تأثیری در زندگی ما دارد؟

دعا بسیار ارزشمند است و تأثیر زیادی در زندگی ما دارد؛ البته باید در مسیر ارزش‌ها و صراط مستقیم باشیم و با سعی و تلاشی که در این راه می‌کنیم، با توجه به انجام فرامین الهی، برای هموار شدن راهمان از قدرت مطلق کمک می‌طلبیم و حتی در آیه‌ای هم اشاره شده است که وقتی در مسیر ارز‌ش‌ها باشیم، نیروهای مافوق به کمک ما می‌آیند و یاریمان می‌کنند؛ پس موقعی که در مسیر درست باشیم می‌توانیم مطمئن باشیم که دعا مثمرثمر است.

از نگاه شما به‌عنوان یک همسفر، در جایگاه مادر یا همسر سلب مسئولیت از خویش چه تبعاتی در زندگی فرد یا اطرافیان او دارد؟

صددرصد در زندگی باعث ایجاد یک‌سری مشکل و ناهمواری‌هایی می‌شود. وقتی که هر چیزی در جایگاه خودش قرار بگیرد مثلاً من بهار وظیفه‌ای در قبال فرزند یا همسرم دارم و وظیفه‌ای هم در قبال هریک از اعضای کنگره دارم. اگر هر کسی در جایگاه خودش، کارش را مرزبندی نکرده و انجام ندهد صددرصد به مشکل می‌خورد و تبعات خیلی بدی اول در زندگی خودش، بعد در جامعه و به‌خصوص در جسم و روان خود فرد دارد و موجب یکسری مسائلی می‌شود که به‌ترتیب در زندگی ما به‌وجود می‌آیند.

در آخر اگر برداشت یا دریافت خاصی از این وادی داشتید که دوست دارید برای همسفران به‌خصوص همسفران سفر اول بیان کنید، بفرمایید.

من کسی بودم که همیشه همه مشکلاتم را به گردن این و آن می‌انداختم و معتقد بودم این از شانس‌ بد من است، از خودم سلب مسئولیت می‌کردم و می‌گفتم که این به عهده دیگران است و فلانی باید این‌ کار را برایم انجام می‌داده تا در این شرایط نباشم و همیشه حتی از خدا شکوه و ناله داشتم. تا زمانی‌که مسئولیت کار خودم را قبول نکرده بودم، خیلی مشکلات پیش می‌آمد و در آن مرحله که قرار گرفتم، دیدم تنها کسی که می‌تواند این مسئولیت را قبول کند خود من هستم! هیچ‌کس نمی‌تواند آن مسئولیت را قبول کند؛ پس من با انجام مسئولیت‌های خودم می‌توانم هر چیزی که هدفم هست یا هر مسئله‌ای که به‌عنوان مشکل مطرح می‌شود را حل کنم. فقط خود خودم با توکل و یاری خداوند می‌توانم آن را حل کنم. این است که هرگز نباید از خودم سلب مسئولیت کنم و آن را به گردن شخص دیگر یا حتی خداوند بیندازم.

کلام آخر 

خوب من فکر می‌کنم از جمله رهجوهایی بودم که خیلی مقاومت کردم تا رها شوم، یعنی هر چیزی را قبول نمی‌کردم و از لحاظ آموزشی با توجه به اینکه در سه رشته تحصیل کرده بودم، فکر می‌کردم که خیلی علامه و دانا هستم و همه‌چیز را می‌دانم. خیلی سختی کشیدم تا به اینجا برسم که بپذیرم مسئولیت همه‌چیز به عهده خودم است و خودم باید انجام بدهم. با توجه به مشکلاتی که داشتم خدا را شاکرم که مرا در این مسائل قرار داد تا بتوانم به بطن آن مشکل که پیامی برای من داشته برسم و با پوست و استخوان آن را دریافت کردم. دوست دارم که همه همسفران این را بدانند، درست است مشکلات سخت هستند؛ اما واقعاً تسلیم امر خدا باشیم و با سعی و تلاش برای آن چیزی که برایمان پیش می‌آید از خداوند شکرگزاری کنیم؛ چون واقعاً هر قضیه و هر اتفاقی یک پیام برای رسیدن به هدف ما و آن چیزی است که می‌خواهیم دریافت کنیم. من خیلی به سختی به این قضیه رسیدم که بخواهم مسئولیت کارهای خودم را به عهده بگیرم، خدا را یک‌جور مقصر می‌دانستم و دیگران را هم یک‌جور دیگر؛ ولی با مسائل و سختی‌هایی که در زندگی‌ام پیش آمد فهمیدم فقط و فقط خودم هستم و باید مسئولیت خودم را قبول کنم تا همه چیز در جایگاه خودش قرار بگیرد و با مرزبندی بتوانم به هدفی که دارم برسم.

انجام مصاحبه و طراح سوألات و تایپ: همسفر ثریا رهجوی راهنما همسفر خندان (لژیون هفتم)
عکاس: همسفر رویا رهجوی راهنما همسفر سعیده (لژیون هشتم)
ارسال: همسفر پرنیا رهجوی راهنما همسفر راحله (لژیون سوم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی لویی پاستور