نفس لوامه پرتگاهی رو به جلوست تا به نفس مطمئنه برسیم

جلسه پنجم از دوره بیستم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره ۶۰ نمایندگی ساوه به استادی اسیسانت راهنما همسفر شهره، نگهبانی همسفر حدیث و دبیری همسفر زهرا با دستور جلسه «وادی چهارم ( در مسائل حیاتی مسئولیت دادن به خداوند سلب مسئولیت از خوسشتن است ) و تأثیر آن روی من» روز دوشنبه ۱ تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

قبل از اینکه در مورد دستور جلسه صحبت کنم از ایجنت همسفر خانم فرشته، مرزبانان و نگهبان و دبیر جلسه ممنونم که اجازه دادند در این جایگاه خدمت کنم انشاالله که جلسه خوبی را در کنار هم داشته باشیم.

 در مورد وادی چهارم که مسئولیت‌های کارهای ما بر عهده خود ما است و نباید مسئولیت‌های خود را به خداوند واگذار کنیم و این دو بخش دارد؛ یک بخش آن مسئولیت است و یک بخش دیگر هم این‌که چه تاثیری روی من دارد. چون خیلی مهم است که ببینیم اگر ما این وادی‌ها را می‌خوانیم و مطالعه می‌کنیم چه تاثیری روی ما گذاشته است. این وادی‌ها مثل یک راه و چراغی هستند که راه را برای ما هموار می‌کند،  این موضوع خیلی مهم است که ما وقتی این وادی‌ها را می‌خوانیم و یا مطالعه می‌کنیم چقدر روی ما تاثیر گذاشته است و چقدر آن‌ها را در زندگی خود عملی می‌کنیم و فقط این نیست که وادی را بخوانیم. 

بنابراین وادی‌ها مثل یک راه و چراغی هستند که راه را برای ما هموار می‌کنند تا ما آموزش بگیریم و بتوانیم کاربردی در زندگی خود انجام بدهیم.

چهار‌تا از وادی‌ها شامل وادی اول، دوم، سوم و چهارم وادی تفکر است که به ما می‌گوید که باید فکر کنیم یا این‌که اصلاً باید به چه چیزهایی فکر کنیم و به چه چیزهایی فکر نکنیم.

برای شروع هر کاری اول باید تفکر باشد و اینکه باید بدانیم که ما بیهوده به این جهان نیامده‌ایم و همه برای کاری آمدیم؛ ولی ما درگیر یکسری از مسائل شدیم و یادمان رفته است که یکسری از مسائل در درون خودمان است که باید آن‌ها را حل و راه را پیدا کنیم و کنگره آن آدرس را به ما می‌دهد، که خودمان رو پیدا کنیم و همینطور به خود ما می‌گوید که هیچکس به اندازه خود ما به فکر ما نیست و این خیلی مهم است و واقعاً هیچکس نیست که به جای من بیاید و برای زندگی و مسائلی که من پیش رو دارم فکر کند و مسئله من را حل کند و یا اینکه به فکر من باشد.

در وادی چهارم این آموزش را به می‌دهد و می‌گوید این مسائلی که در طول زندگی پیش می‌آید باید خود ما مسئولیت آن را بپذیریم و آن‌ را حل کنیم و آن هم با تفکر و آموزش است.

در این وادی همان‌طور هم که آقای مهندس فرمودند: از زمانی که ما خلق شدیم و خداوند ما را خلق کرده ما را بر سر یک دوراهی گذاشته است دوراهی که یک راه آن خیر و یک راه شر باشد و یا یک راه آن الهی و یک راه آن شیطانی باشد و این راه را ما انتخاب می‌کنیم.

حالا هر کدام از این راه‌ها را که ما انتخاب می‌کنیم در آن راه‌ها مسائل و مشکلاتی برای ما پیش می‌آید و این نیست که ما مسائل و مشکلات را گردن دیگران بیندازیم و یا اینکه اگر مشکلی پیش آمده دیگران باید بیایند و مسائل من را حل کنند، اصلاً اینجا من هیچ تغییری نمی‌کنم چون تغییر کردن باید در درون ما باشد و اگر مسائلی در زندگی ما پيش می‌آید و آن مسئولیتی که ما در زندگی خود می‌پذیریم آنجا یک مشکلاتی است و من باید این مشکلات را خودم حل کنم.

اینجا ما برای اینکه مورد قضاوت قرار نگیریم و یا یک وقت‌هایی از تنبلی ما است و می‌گوییم دیگران باید بیایند و آن را حل بکنند و یا اینکه از خداوند می‌خواهیم این مسئولیت‌ها را قبول کند و آن‌ها را حل کند.

در صورتی که ما به این جهان آمده‌ایم تا بتوانیم یکسری از مسائل و مشکلات را حل بکنیم و آن موقع اگر من تلاش و حرکت کردم و در مسیر درست قرار گرفتم و آموزش دیدم آن موقع است که خداوند مرا هدایت می‌کند و راه را به من نشان می‌دهد و پیام‌ها به من داده می‌شود که من در این مسیری که قرار گرفتم باید چه کاری انجام بدهم.

در این وادی نفس‌ها را مطرح می‌کنند که نفس اماره، لوامه و نفس مطمئنه است. که گاهی ممکن است ما در نفس اماره یا در نفس لوامه باشیم. نفس لوامه پرتگاهی است به جلو که ما بتوانیم در نفس مطمئنه قرار بگیریم و وقتی هم که در نفس مطمئنه قرار می‌گیریم کارهای غیر معقول و ضد ارزش انجام نمی‌دهیم.

تاثیری که این وادی بر روی خود من داشته این است که من بتوانم آن مشکل و مسئولیتی را که برای من پیش آمده را بپذیرم و قبول کنم که خود من این را ایجاد کرده‌ام و زمانی که من بپذیرم و قبول کنم که این مشکلات و مسائلی که دارم خود من مسئول آن هستم و باید آن را حل کنم حتماً در آن صورت دنبال راه حل آن می‌روم.

چون ما از خانواده‌هایی هستیم که درگیر مصرف کننده‌ایم و مسافران ما مصرف کننده بودند و در کنار آن‌ها زندگی کردیم و یکسری توقع داشتیم که دیگران بیایند به ما کمک بکنند تا این مسائل حل شود؛ ولی تا زمانی که خود ما نخواهیم حل نمی‌شود و باید حرکت از خود ما باشد.

به خاطر همین موضوع است که من همیشه می‌گویم نباید از دیگران توقع و انتظاری داشت و همین‌طور از خودمان. از خود نیز به اندازه، توان و تکلیفی که است و من می‌توانم به من مسئولیت داده می‌شود، باید انتظار داشته باشم.

مسیر کنگره راه و مسیری است که به من همسفر نشان می‌دهد که در کنار مسافرم قرار بگیرم و اگر مسئولیتی است اول بپذیرم و آن را قبول کنم و در جهت راه حل درست، تفکر و تلاش کنم.

مسافر و همسفر در کنار هم قرار می‌گیرند تا بتوانند این مسیر را با همدیگر طی کنند.

در ادامه گزارش تصویری از بازدید اسیسانت راهنما همسفر شهره از شعبه نمایندگی ساوه

مرزبان کشیک: همسفر مرضیه و مسافر همایون

تایپ: همسفر مهرناز رهجوی راهنما همسفر حمیده( لژیون دوم )

عکاس همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر سارا ( لژیون ششم )

ویرایش و ارسال: همسفر وجیهه نگهبان سایت 

نمایندگی ساوه