جهل و نادانی بزرگ‌ترین دشمن انسان است

سلام دوستان مرضیه هستم همسفر:

وادی چهارم به من آموزش می‌دهد که مسائل حیاتی زندگی‌‌ام را خودم به عهده بگیرم و مسئولیت کارهایم را بر دوش خداوند نگذارم. آقای مهندس بیان کردند: «ما گاهی خداوند را با غول چراغ جادو اشتباه می‌گیریم و خواسته‌هایمان را مطرح می‌کنیم تا برایمان انجام دهد». خداوند به انسان اختیار کامل داده تا راه خود را انتخاب کند. او دو راه صراط مستقیم و راه فسق و فجور را پیش روی ما قرار داده است و این من هستم که انتخاب می‌کنم کدام مسیر را بروم و باید مسئولیت انتخابم را بپذیرم. قرار نیست هر کاری دلم خواست انجام بدهم و بعد بگویم: «هر چه خدا خواست همان می‌شود».
نفس انسان دارای خواسته‌هایی است که شامل خواسته‌های معقول و غیرمعقول می‌شود. بر همین اساس، نفس هر فرد در یکی از سه مرحله قرار می‌گیرد: 
۱ـ نفس اماره 
۲ـ نفس لوامه 
۳ـ نفس مطمئنه
اگر من در مرحله‌ نفس اماره باشم و بخواهم هر ضدارزشی را انجام بدهم، نمی‌توانم از قدرت مطلق انتظار داشته باشم که مشکلاتم را در مسیر ارزش‌ها حل کند. همچنین باید بپذیرم که مشکلات بخشی از مسیر رشد من هستند و با تزکیه و پالایش از ضدارزش‌ها فاصله بگیرم، دانایی خود را افزایش بدهم و مسئولیت زندگی‌ام را خودم به عهده بگیرم نه اینکه آن را به خداوند بسپارم و از خودم سلب مسئولیت کنم.

سلام دوستان بتول هستم یک همسفر:

در وادی اول می‌آموزیم که با تفکر ساختارها آغاز می‌شود، در وادی دوم می‌آموزیم که بیهوده قدم به حیات نگذاشته‌ایم، در وادی سوم گفته می‌شود بیش از همه به خودمان فکر کنیم و در وادی چهارم به ما یادآوری می‌شود که مسئولیت کارهای خود را نباید به خداوند واگذار کنیم؛ زیرا مسئولیت هیچ‌وقت یک‌طرفه نیست، همان‌طور که پدر نسبت به خانواده مسئولیت دارد، فرزندان نیز نسبت به پدر مسئولیت دارند، حتی ما نیز در برابر خداوند مسئول هستیم. در این وادی می‌آموزیم که بیش‌ترین مسئولیت زندگی بر عهده خود ما است؛ اما گاهی از زیر بار مسئولیت فرار می‌کنیم و با ظاهر حق به جانب، کارهای خود را به خداوند می‌سپاریم. گاهی گوشه‌ای می‌نشینیم و بدون تلاش از خدا می‌خواهیم مشکلاتمان را حل کند، مثل اینکه کت ما پاره شده باشد و از خدا بخواهیم آن را وصله بزند، رفتارمان طوری است که انگار خداوند فرمان‌بردار ما است و باید مطابق برنامه‌ ما عمل کند.

وقتی انسان خلق شد، بر سر دوراهی قرار گرفت و به او اختیار داده شد که مسیرش را انتخاب کند که به طرف مسیر ارزش‌ها یا به طرف مسیر ضدارزش‌ها برود. هر کاری انجام بدهیم، مسئولیتش بر عهده خود ما است. دعا زمانی اثر دارد که در مسیر ارزش‌ها حرکت کنیم و از فرامین خداوند پیروی کنیم؛ همان‌طور که در کلام الله آمده است« من را بخوانید تا شما را اجابت کنم.
برای شناخت قدرت مطلق باید از دروازه‌ خود عبور کنیم، خودشناسی مقدمه خداشناسی است. 
اگر خودمان را بشناسیم، بدون تردید خداوند را نیز بهتر خواهیم شناخت.

سلام دوستان نگار هستم یک همسفر:

در این وادی یاد می‌گیریم که جایگاه خداوند و جایگاه خودمان را در زندگی مشخص کنیم. بسیاری از ما برداشت‌های متفاوتی از قدرت مطلق داریم و همین باعث می‌شود گاهی از زیر بار مسئولیت شانه خالی کنیم و همه چیز را به خداوند بسپاریم؛ اما آیا اگر ما با بی‌توجهی و کاهلی دچار مشکل شدیم، خداوند موظف است درهای غیب را باز کند و همه چیز را درست کند؟ 
گاهی خداوند را با غول چراغ جادو اشتباه می‌گیریم، انگار باید از صبح تا شب مطابق خواسته‌های ما عمل کند. حتی اگر شخصی به خداوند معتقد نباشد و بگوید به شانس اعتقاد دارم، باز هم نمی‌تواند مسئولیت زندگی خود را به شانس بسپارد. تنها چیزی که می‌توانیم روی آن حساب کنیم خودمان و آموزش‌هایمان است. 
وقتی وظیفه خود را انجام دادیم، آن‌وقت می‌توانیم انتظار کمک و هدایت از نیروهای مافوق داشته باشیم. قدرت مطلق تنها القای افکار می‌کند، عمل و تصمیم‌گیری با خود ما است. بسیاری از انتظارات ما از خداوند غیرمنطقی است؛ چون هنوز او را درست نشناخته‌ایم. در همه‌ کتب آسمانی آمده که مسئولیت اعمال انسان بر عهده خود او است. دعا زمانی مؤثر است که ما در مسیر ارزش‌ها حرکت کنیم، مسئولیت زندگی‌مان را بپذیریم و تلاش کنیم، آن‌وقت وعده خداوند شامل حال ما می‌شود.

برای شناخت خداوند، باید اول خودمان را بشناسیم. انسان از دو بخش تشکیل شده است:
صور آشکار (جسم): اعضای قابل مشاهده مثل مغز، قلب، دست و پا. 
صور پنهان: نفس، عقل، روح و حس‌های غیرجسمی.
نفس، موجودیتی است که ظاهر و باطن انسان را نشان می‌دهد و در سه مرحله قرار می‌گیرد:
۱ـ نفس اماره 
۲ـ نفس لوامه 
۳ـ نفس مطمئنه
ما مسئولیت حیات خود را می‌پذیریم، تلاش می‌کنیم و مطمئن هستیم که قدرت مطلق ما را یاری خواهد کرد. شخصی که کارهای ضدارزشی انجام می‌دهد و مسئولیتش را گردن دیگران یا خداوند می‌اندازد، ساده‌لوح است؛ زیرا هر یک از ما باید مسئولیت زندگی خود را بپذیریم، حتی خداوند نیز جای ما تصمیم نمی‌گیرد. قدرت مطلق از رگ گردن به ما نزدیک‌تر است.

سلام دوستان زهرا هستم یک همسفر:

هیچ چیز در هستی وجود ندارد که مسئولیت آن یک‌طرفه باشد، برای مثال پدر نسبت به خانواده و خانواده نیز نسبت به پدر یا استاد در برابر شاگرد و شاگرد نیز در برابر استاد مسئولیت دارند و مسئولیت همیشه دوطرفه است.
در مسائل حیاتی اگر مسئولیت را به خداوند بسپاریم، در حقیقت از خودمان سلب مسئولیت کرده‌ایم. گاهی تمام بار زندگی را به خدا می‌دهیم و با حالت حق به جانب انتظار داریم مشکلاتمان را حل کند در حالی که ما باید روی وجود، فکر، تلاش و آموزش‌های خودمان حساب کنیم. اگر وظایف خود را در برابر خداوند و انسان‌ها انجام دهیم، آن‌وقت می‌توانیم انتظار کمک و یاری از قدرت مطلق داشته باشیم. البته بسیاری از خواسته‌های ما از خداوند غیرمعقول است؛ چون هنوز قدرت مطلق را درست نشناخته‌ایم. خداوند هنگام خلقت انسان، او را بر سر یک دوراهی قرار داد و مسیرها را مشخص کرد. هر انسانی مسئول نتیجه اعمال خودش است و واگذار کردن مسئولیت‌ها به خداوند، نوعی فرار از مسئولیت است. وقتی در مسیر ارزش‌ها حرکت کنیم، مسئولیت‌ها را بپذیریم و تلاش کنیم، آن‌وقت دعا و راز و نیاز ما اجابت می‌شود؛ چون خداوند وعده داده است.
افکار و اندیشه‌ها بر جسم اثر می‌گذارند و افکار منفی جسم را تخریب می‌کنند.

برای شناخت قدرت مطلق باید خودمان را بشناسیم. البته باید بدانیم که اداره‌ جسم ما دست خودمان نیست؛ زیرا اگر بود حتی نفس کشیدن را هم فراموش می‌کردیم. ما نه صور آشکار را و نه صور پنهان را را به طور کامل می‌شناسیم. انسان باید بداند که قبل از تولد چه بوده، بعد از مرگ چه می‌شود، روح و نفس چه نقشی دارند، وظیفه او در کائنات چیست و ... . 
اگر خود را بشناسیم از مرگ نمی‌ترسیم و به آرامش می‌رسیم. شناخت خود، شناخت دیگران را نیز آسان می‌کند، ناراحتی ما از انسان‌ها معمولاً از ندانستن است و در نهایت، جهل و نادانی بزرگ‌ترین دشمن انسان است.

نویسندگان: اعضای لژیون سوم راهنما همسفر مائده
رابط خبری: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر مائده (لژیون سوم)
ویرایش و ارسال: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر سمیه (لژیون بیست و سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی خواجو