وادی چهارم، آغاز فرماندهی بر زندگی

امروز یکشنبه ١۴٠۵/٠٣/٣١ جلسه دهم از دوره یازدهم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی مسافران کنگره ۶٠ زاهدان با دستور جلسه "وادی چهارم و تأثیر آن روی من" به استادی مسافر فرهاد،  دبیری مسافر محمدرضا و نگهبانی مسافر علی اکبر ساعت ١٧ آغاز بکار کرد.

خلاصه سخنان استاد :
سلام دوستان، فرهاد هستم مسافر.

خداوند را شاکرم که بار دیگر این فرصت را به من داد تا در جمع شما عزیزان حضور داشته باشم و آموزش بگیرم. آخرین باری که در جایگاه استادی خدمت می‌کردم حدود هفت یا هشت ماه پیش بود و امروز از اینکه دوباره این توفیق نصیبم شده، بسیار خوشحالم.

از بنیان کنگره ۶۰، مهندس دژاکام، و همچنین راهنمای عزیزم آقا جواد صمیمانه تشکر می‌کنم. اگر امروز حال خوبی دارم و توانسته‌ام مسیر درمان را طی کنم، بخش بزرگی از آن را مدیون آموزش‌های کنگره و راهنمایی‌های ایشان هستم.

در گذشته هر زمان با مشکلی روبه‌رو می‌شدم، به نوعی با خداوند معامله می‌کردم. از او می‌خواستم مشکلاتم را حل کند، اما خودم قدمی برای حل آن‌ها برنمی‌داشتم. همیشه منتظر یک معجزه بودم تا شرایط زندگی‌ام تغییر کند. اما امروز به این درک رسیده‌ام که خداوند راه را نشان می‌دهد، امکانات را فراهم می‌کند و قدرت حرکت را به ما می‌بخشد، اما این خود ما هستیم که باید مسئولیت زندگی و انتخاب‌های خود را بر عهده بگیریم.

خدا را شکر می‌کنم که در دل تاریکی اعتیاد، مسیر آشنایی با کنگره ۶۰ برای من باز شد. امروز با تمام وجود می‌گویم که از آموزش‌های این جلسات بهره برده‌ام و نگرشم نسبت به زندگی تغییر کرده است. در گذشته از همه اطرافیان، دوستان و حتی خانواده توقع داشتم که مشکلات مرا حل کنند، اما اکنون نزدیک به سه سال است که یاد گرفته‌ام توقعات بی‌جا را کنار بگذارم و مسئولیت زندگی خود را بپذیرم.

سفر اولی که وارد کنگره می‌شود، اگر بخواهد به درمان و حال خوش برسد، باید قوانین و حرمت‌های کنگره را رعایت کند و از آموزش‌ها به‌درستی استفاده نماید.

وادی اول به ما می‌آموزد که «با تفکر، ساختارها آغاز می‌گردد و بدون تفکر آنچه هست رو به زوال می‌رود.» اگر تفکر صحیح نداشته باشیم، تصمیم‌های اشتباه می‌گیریم و به سمت ضد ارزش‌ها حرکت می‌کنیم.

در وادی دوم می‌آموزیم که هیچ موجودی بیهوده پا به هستی نگذاشته است و هر انسانی مأموریتی در زندگی دارد. زمانی که ارزش وجودی خود را بشناسیم، برای رشد و تغییر تلاش خواهیم کرد.

وادی سوم به ما یادآوری می‌کند که هیچ‌کس به اندازه خود انسان برای حال و روز او دل نمی‌سوزاند. منِ فرهاد بودم که تصمیم گرفتم به کنگره بیایم، آموزش بگیرم و برای درمان خود قدم بردارم. نتیجه این تصمیم، حال خوبی است که امروز تجربه می‌کنم.

اما دستور جلسه امروز، وادی چهارم است؛ وادی‌ای که می‌گوید: «در مسائل حیاتی، مسئولیت دادن به خداوند یعنی سلب مسئولیت از خویشتن.»

برداشت اشتباه بسیاری از ما این است که توکل کردن یعنی کنار نشستن و منتظر ماندن تا خداوند مشکلات را حل کند. در حالی که توکل واقعی یعنی ما وظیفه و مسئولیت خود را به بهترین شکل انجام دهیم و نتیجه را به خداوند بسپاریم. خداوند به انسان عقل، اختیار، قدرت انتخاب و توان حرکت داده است؛ بنابراین نمی‌توانیم مسئولیت زندگی خود را بر دوش دیگران یا حتی بر دوش خداوند بیندازیم.

من پیش از ورود به کنگره دائماً از خداوند می‌پرسیدم که چرا گرفتار اعتیاد شده‌ام و چرا شرایط زندگی‌ام این‌گونه است، اما هیچ حرکتی برای تغییر انجام نمی‌دادم. زمانی که مسئولیت زندگی خود را پذیرفتم و قدم در مسیر درمان گذاشتم، شرایط کم‌کم تغییر کرد. حرکت من، آمدن به کنگره و عمل کردن به آموزش‌ها بود؛ نه گلایه کردن و نه منتظر معجزه ماندن.

وادی چهارم به ما می‌آموزد که مشکلات خود را گردن دیگران نیندازیم. اگر تصمیمی می‌گیریم، مسئولیت پیامدهای آن را نیز بپذیریم. هر زمان مسئولیت‌پذیر باشیم، رشد می‌کنیم و هر زمان دنبال مقصر بگردیم، درجا خواهیم زد. بسیاری از رنج‌ها و ناامیدی‌ها از توقعات بی‌جا و نپذیرفتن مسئولیت‌ها سرچشمه می‌گیرد.

اگر واقعاً خواهان رسیدن به حال خوش هستیم، باید به فرمان‌ها و آموزش‌های کنگره ۶۰ عمل کنیم و مسئولیت مسیر درمان خود را بپذیریم. هیچ‌کس نمی‌تواند به جای ما سفر کند، آموزش بگیرد یا تغییر کند.

امیدوارم تمامی دوستان سفر اولی با قدرت و صبر، سفر خود را به پایان برسانند، از این آموزش‌ها بهره ببرند و به آرامش، تعادل و حال خوش دست پیدا کنند.

نگارش : مسافر مجتبی (لژیون چهارم راهنما آقای سعید)
عکس و ارسال : مسافر رامین (لژیون یکم راهنما آقای جواد)