کلید آرامش

توکل به خدا و واگذارکردن مسئولیت به خدا دو مفهوم متفاوت هستند که گاهی با هم اشتباه گرفته می‌شوند. توکل یعنی نترسیدن؛ نه اینکه دست روی دست بگذاری! بعضی‌ها فکر می‌کنند توکل یعنی کار نکردن و همه چیز را به خدا سپردن.

اما این توکل نیست؛ بلکه فرار از زیر بار کار است. خدا به تو عقل و توان داده تا برای زندگیت تلاش کنی. اگر بنشینی و بگویی «هر چه خدا بخواهد»، داری تنبلیت را پشت اسم خدا قایم می‌کنی. خدا دوست دارد تو فکر کنی و خودت برای کارهایت تصمیم بگیری.

توکل واقعی یعنی این: آستین‌هایت را بالا بزنی و با تمام وجود برای هدف‌هایت بدوی. یعنی بهترین خودت باشی و کارهایت را درست انجام بدهی. بعد که هر چه در توانت بود انجام دادی، به خدا بگویی: «خدایا من تلاشم را کردم، حالا نتیجه‌اش با تو.»

این یعنی تو هم به خدا اعتماد داری، هم به خودت باور داری. پس یادت باشد: خودت باید برای کارت وقت بگذاری و پای تصمیمت بایستی. نباید انتظار داشته باشی خدا به جای تو کار کند. خدا فقط دست کسی را می‌گیرد که خودش قدم بردارد.

توکل یعنی: «من حرکت می‌کنم و دلم به خدا گرم است.» اینطوری هم قوی می‌مانی، هم خیالت راحت است. توکل، بهانه‌ای برای تنبلی نیست. کلید آرامش، تکیه کردن به خدا در کنار تلاش خود توست.

نویسنده و رابط خبری: راهنما همسفر تینا (لژیون ششم)
عکاس: همسفر رها رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون دهم)
ارسال: راهنما همسفر سعیده (لژیون هشتم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی لویی پاستور