با پذیرش مسئولیت، تقدیر خود را می‌سازیم

دستور‌جلسه «وادی چهارم (در مسائل حیاتی به خداوند مسئولیت دادن، یعنی سلب مسئولیت از خویشتن) و تأثیر آن روی من»

در عنوان وادی چهارم آمده است: «در مسائل حیاتی به خداوند مسئولیت دادن؛ یعنی سلب مسئولیت از خویشتن». منظور از مسائل حیاتی، اموری است که مرگ و زندگی؛ چه در بعد مادی و چه معنوی، به آن بستگی دارد؛ مسائلی که پذیرفتن یا عدم پذیرش آن‌ها ادامه زندگی و حیات را برای انسان آسان‌تر یا دشوارتر می‌سازد.

بنابراین انسان در ابتدا باید جایگاه خود را در هستی بشناسد و مسئولیت‌های خود را بپذیرد. براساس قوانین جهان، هستی مکانی عادلانه‌ است و نسبت به همه مخلوقات، یکسان عمل می‌کند؛ اما این انسان‌ است که باید بپذیرد جایگاه وی کجاست و با تلاش و کوشش در طول زمان، جایگاه خود را تغییر دهد.

همان‌طور که می‌دانیم؛ انسان‌ دارای اختیار است. در تمام مراحل زندگی بر سر دو راهی انتخاب قرار می‌گیرد؛ یک راه تقوا و انجام ارزش‌ها و راه دیگر مسیر ضدارزش‌ها و نافرمانی است. انتخاب هر یک از این مسیرها به عهده خود انسان است و همین انتخاب‌ها، تقدیر او را رقم می‌زند. در حقیقت، هر آنچه را کاشته است، روزی برداشت خواهد کرد و نتیجه‌ کوچکترین اعمال بد یا نیک خود را خواهد دید.

انسان نمی‌تواند به بهانه تنبلی، از زیر بار مسئولیت‌های خود شانه خالی کند، در گوشه‌ای بنشیند و تنها با راز و نیاز، انتظار داشته باشد خداوند مشکلات او را حل کند؛ زیرا با این شرایط، زندگی خود را به سمت آشفتگی و پریشانی سوق می‌دهد و مشکلات، نه تنها حل نمی‌شوند؛ بلکه بر آنها نیز افزوده می‌شود. همان‌طور که خداوند، مسئولیت‌هایی در قبال انسان دارد، انسان نیز وظایف و مأموریت‌هایی دارد که باید برای انجام آن‌ها تلاش و کوشش کند.

انسان باید نسبت به خود شناخت پیدا کند؛ زیرا اگر خود را بشناسد، خداوند را نیز می‌شناسد و به او نزدیک‌تر می‌شود. همچنین مسئولیت‌های خود را بهتر تشخیص می‌دهد و در مسیر درست حرکت می‌کند. البته دستیابی به خودشناسی، به آسانی حاصل نمی‌شود؛ زیرا انسان موجود پیچیده‌ای است و علاوه بر صور آشکار، دارای صور پنهان نیز می‌باشد.

زمانی‌که انسان، مسئولیت زندگی خود را بپذیرد و آن را بر عهده هیچ‌فردی، حتی قدرت مطلق که از رگ گردن به او نزدیک‌تر است، نمی‌گذارد و در جهت ارزش‌ها و قوانین هستی حرکت کند، دعاها و خواسته‌های او در پیشگاه خداوند مؤثر واقع خواهد شد و تقدیر نیکوتری برای او رقم می‌خورد.

انسان می‌تواند از طریق تزکیه و پالایش مستمر، به فرمان عقل نزدیک‌تر شود و نفس خود را ارتقاء دهد تا به مرحله‌ نفس مطمئنه برسد. در این مرحله، هر آن‌چه عقل فرمان دهد، به اجرا در‌می‌آید و آن‌ هم چیزی جز خواسته‌های معقول نیست. از آن‌جا که نفس، فنا‌پذیر نیست و پس از مرگ با تمام خصوصیات خود به جهان دیگر منتقل می‌شود، انسان باید در مسیر افزایش دانایی و رشد معنوی خود باشد تا به مرحله نفس مطمئنه و در نهایت به آرامش و آسایش حقیقی برسد.

زمانی‌که دانایی در طول زمان و ذره‌‌ذره افزایش پیدا کند، ظرفیت وجودی انسان بیشتر می‌شود و  مسئولیت‌پذیری او افزایش می‌یابد؛ در نتیجه مسئولیت‌های بزر‌گ‌تری به او واگذار می‌شود. انسان‌ باید متناسب با ظرفیت خود مسئولیت بپذیرد تا عملکرد خوبی داشته باشد و دچار قبله‌ گم‌کردن نشود؛ زیرا پذیرش مسئولیت فراتر از توان و ظرفیت، نه‌تنها مانع رسیدن به اهداف می‌شود؛ بلکه باعث تخریب خود و دیگران نیز می‌شود. بنابراین، انسان برای پذیرش هر مسئولیتی، ابتدا باید ظرفیت و توانایی لازم برای انجام آن کار را در خود ایجاد نماید.

در جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰، به‌واسطه‌ آموزش‌های بسیار ارزشمند مهندس حسین دژاکام و دکتر امین دژاکام و با به‌کارگیری عملی این آموزش‌ها همراه با تلاش و کوشش، می‌توان دانایی خود را افزایش داد و ظرف وجودی را گسترش بخشید. در این مسیر، انسان مسئولیت‌های خود را بهتر می‌شناسد و آن را به بهترین نحو انجام می‌دهد. همچنین از یاری خداوند و نیروهای مافوق، از طریق القاء و الهام بهره‌مند می‌شود؛ البته این امر، زمانی محقق می‌شود که فرد همواره در صراط مستقیم و مسیر ارزش‌ها در حال حرکت باشد.

منابع: کتاب «عشق؛ ۱۴ وادی برای رسیدن به خود»: تالیف: مهندس حسین دژاکام، وادی چهارهم، صفحه 25
فایل صوتی: «ظرفیت، مسئولیت، قبله گم کردن»: مهندس حسین دژاکام، «گره قدرت»: دکتر امین دژاکام
نویسنده: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر مائده (لژیون بیست و سوم)
رابط خبری: همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر مائده (لژیون بیست و سوم)
ارسال: همسفر الهام رهجوی راهنما همسفر الهام (لژیون هفتم) دبیر دوم سایت
همسفران نمایندگی شیخ‌بهایی