مسئولیت‌پذیری

هشتمین جلسه از دوره‌ی چهاردهم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی دلیجان، با استادی راهنمامسافردانیال، نگهبانی مسافر جمشید، و دبیری مسافر ابراهیم، با دستورجلسه : "وادی چهارم(در مسائل حیاتی به خداوند مسئولیت دادن، یعنی سلب مسئولیت از خویشتن)" شنبه 30 خرداد ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

سخنان استاد:
سلام عرض می‌کنم به کلیه عزیزان. از اینکه اینجا نشستم و در خدمت اعضای کنگره هستم، و از آموزش‌هایی که در طول چهار سال از همه شما گرفتم، بسیار سپاسگزارم. بابت این خدمتی که خداوند به من عنایت کرده است، از پیشگاه خداوند سپاسگزارم و امیدوارم شایستگیِ این جایگاهی که در آن قرار دارم را داشته باشم و بتوانم این خدمت را به‌درستی انجام دهم.
از همه دوستان حاضر در جلسه و کلیه اعضای کنگره ۶۰، به‌ویژه آقای مهندس دژاکام و خانواده محترمشان تشکر می‌کنم که راهِ خروج از تاریکی را به ما نشان دادند.موضوع صحبت امروز من پیرامون “مسئولیت‌پذیری” است. در آموزش‌ها و تفکراتِ آقای مهندس، همیشه تأکید شده که انسان باید مسئولیتِ کارهای خودش را بپذیرد. من قبل از آمدن به کنگره، در دوران اعتیاد، اصلاً مسئولیت‌پذیر نبودم؛ یعنی نه اینکه نخواهم، بلکه توانش را نداشتم. به دلیل آن تخریبی که در سیستمِ جسم و روان من بود، همه چیز را با رفتارهای اشتباهم تخریب کرده بودم؛ خانواده، کار، رفتار و پیوندها همه آسیب دیده بود. من در آن دوران اصلاً در تعادل نبودم؛ حتی مسئولیت‌های ساده خانوادگی را نمی‌توانستم انجام دهم.

آقای مهندس همیشه می‌فرمایند که انسان باید اشتباهاتش را بپذیرد؛ من هم آن زمان سعی می‌کردم با روش‌های غلط، مثل شب‌زنده‌داری یا کارهای بی‌نتیجه، مشکل را حل کنم اما چون در تعادل نبودم، به نتیجه‌ای نمی‌رسیدم. اما در کنگره آموختم که تنها راهِ نتیجه گرفتن، پذیرشِ مسئولیتِ درمان است. باید آن مسیرِ درست را که آقای مهندس فرمودند، با ۱۰ ماه سفر کردن و گوش دادن به فرمانِ راهنما، طی کنم.در مقابل این موضوع، نقش همسفر در کنگره بسیار حائز اهمیت است. همسفر چرا وارد کنگره می‌شود؟ چون او هم تحت تأثیرِ رفتارهای ضدارزشی و عدم تعادلِ مسافر قرار داشته و آسیب دیده است. گاهی همسفر با خودش فکر می‌کند که چرا مسافرِ من الان اینجا نیست؟ چرا در تفریحات یا مهمانی‌ها نیست؟ و همین موضوع، همسفر را تحتِ فشار قرار می‌دهد.

اما آقای مهندس می‌فرمایند که همسفر و مسافر، هر دو در مسیرِ جهان‌بینی در یک راه قرار دارند، اما مسئولیت‌ها متفاوت است. همسفر مسئولِ درمانِ مسافر نیست. درمانِ مسافر بر عهده خودِ اوست. همسفر باید به کنگره بیاید تا خودش آموزش ببیند، جهان‌بینی‌اش را تغییر دهد و به آرامش و تکامل برسد. وقتی همسفر به جای قضاوت کردنِ مسافر، روی خودش تمرکز کند، هم برای خودش و هم برای مسافر، بسترِ آرامش فراهم می‌شود. آن‌وقت است که مسافر هم می‌تواند مسیرِ درمانش را پیدا کند و هر دو در یک مسیرِ خوب و خوش قرار می‌گیرند.از اینکه با سکوتِ زیبایتان به صحبت‌های من گوش دادید، سپاسگزارم.

عکس : مسافر حسین- لژیون چهارم
تایپ و ارسال خبر:مسافر محمد لژیون یک
نمایندگی دلیجان