شناخت خداوند همان شناخت خویش است

بنام قدرت مطلق

جلسه ششم از دوره پنجم کارگاه های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی لواسان با استادیراهنمای محترم مسافر ایمان و نگهبانی مسافر مجید و دبیری مسافر محمد با دستور جلسه "وادی چهارم و تاثیر آن روی من (درمسايل حیاتی ؛ به خداوند سپردن ، یعنی سلب مسئولیت از خویشتن)" مورخ 30 خرداد ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۷ آغاز بکار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان. ایمان هستم، مسافر.

ایمان هستم و خیلی متشکرم از دبیر جلسه بابت گزارشی که در جلسه قبل ارائه کردم. خداوند را شاکر و سپاسگزارم که این فرصت خدمتگزاری را در اختیارم قرار داد.

در ابتدای صحبت‌هایم، تبریکی عرض می‌کنم به مرزبانان دوره دوم که امروز در آزمون مرزبانی نمرات خوب و قابل قبولی کسب کردند و شال و پیمانشان آماده شد. ان‌شاءالله به‌زودی مراسم آن را نیز برگزار کنند. همچنین رهایی حسام عزیز را به ایشان و تمام اعضای نمایندگی لواسان تبریک می‌گویم و امیدوارم در این مسیر خدمت، مستدام باشند.
اما در مورد وادی چهارم؛ وادی مسائل حیاتی و مسئولیت، یا بهتر بگویم شناخت خودمان و شناخت خداوند.

وقتی به وادی چهارم می‌رسیم، سه وادی تفکر را پشت سر گذاشته‌ایم. متوجه شده‌ایم که با ناامیدی چگونه برخورد کنیم و مسئولیت زندگی خودمان را پذیرفته‌ایم. در وادی چهارم گفته می‌شود: «مسئولیت دادن در مسائل حیاتی به خداوند، یعنی سلب مسئولیت از خویشتن.»

برای منِ ایمان، به‌عنوان یک رهجو و مسافر، چه مسئله‌ای حیاتی‌تر و سرنوشت‌سازتر از درست سفر کردن وجود دارد؟ یا بهتر است بگویم، چگونه از سفر خود به‌درستی لذت ببریم؟ سفر اول یکی از بهترین بخش‌های سفر است. اما سؤال اینجاست که من به چه روشی از این سفر لذت می‌برم؟

آیا خواست خودم در این مسیر وجود دارد؟ خواست، موضوع بسیار مهمی است. فرض کنید به سفری به شمال می‌رویم؛ اگر آن سفر مطابق میل و خواست ما نباشد، حتی اگر تمام امکانات و ابزارهای لذت بردن فراهم باشند، باز هم آن سفر برایمان لذت‌بخش نخواهد بود. پس خواست، نقش بسیار مهمی ایفا می‌کند.
حالا که متوجه شده‌ام حیاتی‌ترین بخش زندگی من این است که مصرف‌کننده نباشم، نگاهم تغییر کرده است. اوایل فکر می‌کردم هرکس مواد مصرف می‌کند، مصرف‌کننده است؛ اما کمی که جلوتر رفتم، دیدم افراد زیادی هستند که مواد مصرف نمی‌کنند، اما همچنان مصرف‌کننده‌اند. یعنی از همه امکانات استفاده می‌کنند، اما هیچ بازخورد، اثر یا تولیدی ندارند.

از همان ابتدا باید این تفکر در من شکل بگیرد که وقتی به‌عنوان یک مسافر از امکانات نمایندگی کنگره استفاده می‌کنم، چه تولیدی دارم؟ آیا تاکنون برداشت یک سی‌دی را در گروه مطرح کرده‌ام؟ آیا مشارکتی داشته‌ام که هم برای خودم مفید باشد و هم به درد یک رهجوی سفر اولی یا تازه‌وارد بخورد؟ آیا تاکنون یک تازه‌وارد را در آغوش گرفته‌ام و چند دقیقه‌ای با او گفت‌وگو کرده‌ام؟
اینجا دو حالت وجود دارد. یا مسئولیت سفر، دارو خوردن، خوابیدن، پدر بودن، همسر بودن و بسیاری از مسئولیت‌های دیگر زندگی‌ام را به دوش خداوند می‌اندازم؛ چون خداوند را نشناخته‌ام. البته مقصر هم نیستم. در وادی گفته می‌شود که خداوند غول چراغ جادو نیست. بارها این موضوع را گفته‌ام. خداوند این‌گونه نیست که هرچه بخواهیم، درخواست کنیم و فوراً در اختیارمان قرار گیرد؛ یا هرچه را نخواهیم، فوراً از زندگی‌مان حذف شود.

تمام این اتفاقات به عملکرد خودمان بستگی دارند. نیروهای مافوق و قوانین هستی، همان ارتعاشات الهی هستند که در هر مسیری به ما کمک می‌کنند؛ حتی در مسیر ضد ارزش‌ها.
پس منِ ایمان باید مسئولیت درمان خودم را بپذیرم. این‌گونه نباشد که برای خوردن دارو به همسفرم بگویم زمان دارو خوردنم را به من یادآوری کند یا مرا بیدار کند. این یعنی سلب مسئولیت از خویشتن و واگذار کردن مسئولیت به خداوند یا دیگران.

اگر وادی چهارم را در طول زندگی و سفرم اجرایی کنم، رها می‌شوم؛ زیرا رهایی از آنِ من است. تا وادی چهارم، آموزش می‌گیرم؛ اما از وادی چهارم به بعد وارد مرحله دیگری می‌شوم. وارد حرکت می‌شوم، وارد تولید می‌شوم و به این فکر می‌افتم که چه خدمتی می‌توانم انجام دهم.
به این فکر می‌افتم که آزمون راهنمایی شهریورماه را در پیش دارم. به این فکر می‌افتم که شاید افرادی منتظر باشند تا من روزی لژیون تشکیل دهم. به این فکر می‌افتم که در شعبه‌ای که قرار است در این منطقه تأسیس شود، چه نقشی باید ایفا کنم.

پس از آنکه مسئولیت کار، درمان و زندگی‌ام را پذیرفتم و آن‌ها را به گردن خداوند یا دیگران نینداختم، تازه زمان حرکت فرا می‌رسد.
خب، بیش از این صحبت نمی‌کنم. دوست دارم از مشارکت‌های شما نیز استفاده کنم و آموزش بگیرم.

مرسی که به صحبت‌هایم گوش دادید.

تایپ : مسافر محمدعلی

عکس و بارگذاری : مسافر مصطفی 

مرزبان خبری: مسافر محسن