در اوج تاریکی می‌توان به روشنایی امید داشت

نشانه‌ یین و یانگ نمادی دایره‌ای است که به دو بخش تقسیم شده است: بخشی روشن که لکه‌ای سیاه در دل دارد و بخشی تاریک که لکه‌ای سفید در خود جای داده است. این نماد در کل بازتابی از هستی، زندگی و چرخه‌ حیات است. در فلسفه‌ شرق بخش تاریک (یین) به مفاهیمی همچون جوانی، خامی و تاریکی و بخش روشن (یانگ) به مفاهیمی نظیر پختگی، خرد و کمال نسبت داده می‌شود. برخلاف تصور رایج این دو بخش مکمل یکدیگرند.

هر موجودی از دو جنبه‌ پنهان و آشکار تشکیل شده است که هر کدام در بستری از نیروهای مثبت و منفی در نوسان هستند. این دو نیرو همواره در حال کنش و واکنش با یکدیگرند؛ این کشمکش، نیرویی در درون انسان ایجاد می‌کند که موتور محرک تغییرات و تکامل اوست. رشد هر یک از این نیروها مسیر حرکت انسان را تعیین می‌کند، اگر نیروی منفی تقویت شود، فرد به سمت ضدارزش‌ها سوق می‌یابد و اگر نیروی مثبت گسترش یابد، در مسیر ارزش‌ها قرار می‌گیرد.

باور من این است که هیچ انسانی بد نیست، در وجود هر فرد، نقطه‌ امیدی از نور وجود دارد که می‌تواند، او را به روشنایی برساند. برای رسیدن به روشنایی حقیقی، تجربه کردن تاریکی اجتناب‌ناپذیر است و شدت این تجربه به خواست و تزکیه‌ نفس فرد بستگی دارد. هرچه روشناییِ مطلوب، عمیق‌تر و کامل‌تر باشد، فرد ناگزیر باید از گذرگاه‌های سخت‌تر و تاریک‌تری عبور کند؛ این کشمکش تنها زمانی به پایان می‌رسد که روشنایی بر کل وجود انسان احاطه یابد.

نکته‌ کلیدی در چرخه‌ یین و یانگ این است که وقتی تاریکی به اوج می‌رسد، روشنایی در کوچک‌ترین حالت خود قرار می‌گیرد؛ اما هرگز نابود نمی‌شود؛ چرا که در دل سیاهترین نقطه، نطفه‌ روشنایی جدیدی در حال رشد است. این همان نقطه‌ امید است که انسان را از اعماق تاریکی نجات می‌دهد. زمانی که فرد از «صراط مستقیم» فاصله می‌گیرد، یین (تاریکی) در او رشد می‌کند؛ اما اگر با آموزش، تفکر و دانایی همان نقطه‌ سفید کوچک را در قلب تاریکی تقویت کند، یانگ (روشنایی) دوباره وارد زندگی‌اش شده و او را به تعادل و آرامش می‌رساند.

برداشت من از سی‌دی این است که نه تاریکی مطلق و نه روشنایی مطلق وجود دارد. در اوج تاریکی می‌توان به روشنایی امید داشت و در اوج روشنایی نیز باید مراقب تاریکی بود. نکته‌ مهم این است که اگر بخواهیم با ابزار نفرت و کینه به جنگ تاریکی برویم، در واقع به آن نیرو بخشیده‌ایم؛ زیرا کینه و نفرت خود از جنس جهالت هستند. اگر با چنین ابزاری به هدفی ظاهری برسیم، شاید به موفقیت دست یافته باشیم؛ اما بینش و بصیرت درونی را از دست داده‌ایم؛ چرا که برای رسیدن به نور، نمی‌توان از جنس تاریکی استفاده کرد.

نویسنده: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون هفتم)
رابط خبری: همسفر فائزه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون هفتم)
عکاس: همسفر رقیه رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون چهارم)
ویرایش: همسفر بهاره نگهبان سایت
ارسال: همسفر ابتهال رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون چهارم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی امین قم