برداشت از سی‌دی- درگیری با خود

خداوند انسان را آفرید و او را اشرف مخلوقات قرار داد و در آفرینش انسان تفاوتی بزرگ با سایر موجودات قائل شد؛ زیرا علاوه‌بر جسم مادی، روح را نیز به او عطا نمود. روح از جنس الهی است؛ فناپذیر نیست و با مرگ، به بقای خود در عالمی دیگر ادامه می‌دهد. درک این حقیقت برای همگان آسان نیست.

روح پاک است و آلوده نمی‌شود؛ اما نفس است که ماهیت انسان را شکل می‌دهد. نفس درابتدای خلقت در پایین‌ترین درجه قرار دارد و به‌تدریج با رشد و آموزش، ارتقاء می‌یابد. انسان مکلف است با کسب علم و آگاهی، نفس خود را پرورش دهد؛ زیرا رشد نفس، سبب رشد شخصیت و رسیدن به سعادت دنیوی و اخروی می‌شود. اگر نفس انسان ارتقاء یابد، به درجه کمال انسانی می‌رسد و اگر رشد نکند، تفاوتی با حیوان جز در ظاهر نخواهد داشت؛ بنابراین هدف از آمدن ما به این دنیا رشد، تعالی و رسیدن به کمال انسانیت است.

خداوند اختیار زندگی را به انسان سپرد؛ اما با نزول قرآن و ارسال پیامبران، همواره هدف خلقت را یادآور شد. انسان مسئول حفظ روح و جسم خویش است؛ ولی گاه با غفلت و سرگرمی‌های دنیوی، این هدیه الهی را تخریب می‌کند. انسان باید در مسیر الهی حرکت کند؛ زیرا مسیر شکوفایی او چنین طراحی شده‌است. با مشغول شدن به امور دنیوی، بندهای سنگین و منفی به پای خود می‌بندد و آرامش و قدرت حرکت را از دست می‌دهد. برای رهایی از بندهای دنیوی، باید از خواب جهل بیدار شود؛ با تلاش، شناخت هدف خلقت، یافتن راه صحیح، همت بلند و توکل به خداوند، بندهای منفی را باز کند. زمانی‌که این بندها گشوده شوند، بندهای زیبای عشق و محبت جایگزین آن‌ها می‌شوند، بندهایی که نه‌تنها مانع حرکت نیستند؛ بلکه انسان را به سوی معبود و حال خوش سوق می‌دهند.

وقتی انسان در مسیر عشق و محبت قرار گیرد، راه برایش هموار می‌شود و آرامش را تجربه می‌کند. رسیدن به این جایگاه آسان نیست؛ اما شدنی است. کافی است:
- هدف را مشخص کنیم. 
- ابزار رسیدن به هدف را فراهم نماییم. 
- با همت، علم، آگاهی، صبر و تلاش حرکت کنیم و نتیجه را به خداوند بسپاریم که بی‌شک یاری خواهیم شد.
در مسیر زندگی، سختی‌ها و موانع فراوانی وجود دارند، نباید از آن‌ها فرار کرد یا دچار رکود شد؛ بلکه باید از آن‌ها عبور نمود. بسیاری از موانع، عامل رشد و افزایش آگاهی ما هستند.

انسان موجودی مختار، عاقل و اجتماعی است و در جمع شکوفا می‌شود. اجتماعی بودن، نیازمند مهارت‌آموزی است. با کسب مهارت، علم و تجربه می‌توان زندگی سالم، شاد و کم‌تنش داشت و این فرصت کوتاه عمر را به بهترین شکل سپری کرد؛ در غیر این‌صورت، انسان دائماً با خود و دیگران درگیر می‌شود و در جهنمی که خود ساخته، می‌سوزد.

بیشتر انسان‌ها خواهان شادی و آبادانی هستند؛ اما چون راه و روش درست را نمی‌دانند، گاه به‌جای ساختن، خراب می‌کنند. وارد ارتباط می‌شوند؛ اما به درگیری می‌رسند، چون مهارت آن را نیاموخته‌اند.
درنهایت قبل از هر کار و هر ارتباطی، باید روش صحیح آن را بیاموزیم. یادگیری مهارت زندگی، یک هنر ضروری است تا کمترین درگیری و بیشترین بهره را در تعاملات خود داشته باشیم.

نویسنده: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر راضیه (لژیون چهارم)
ویرایش: رابط خبری همسفر اعظم رهجوی راهنما همسفر راضیه (لژیون چهارم)
ارسال: همسفر افسانه رهجوی راهنما همسفر مهدیه (لژیون هفتم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی وکیلی یزد