ما باید یاد بگیریم که در مسائل کوچک، از دیگران قدردانی کنیم

یازدهمین جلسه از دور دوم لژیون سردار نمایندگی بروجن به استادی مسافر یوسف، نگهبانی مسافر علی، و دبیری مسافر قهرمان روز سه شنبه مورخ 19 خرداد 1405 راس ساعت 15:00 آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد

سلام دوستان، یوسف هستم مسافر.

خداوند را شاکر و سپاسگزارم که توفیق حضور در این جایگاه را به من داد تا خدمت کنم و آموزش بگیرم. دستور جلسه امروز «آداب معاشرت، ادب، بی‌ادبی، تعادل و بی‌تعادلی» است. شاید در نگاه اول برای خیلی از ما سوال پیش بیاید که اصلاً این دستور جلسه چه ارتباطی به اعتیاد یا درمان دارد؟ اما وقتی به گذشته نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که جهان اعتیاد، دنیای متفاوتی بود و سبک زندگی ما در زمان تاریکی، زمین تا آسمان با شرایط امروزمان فرق داشت. غذا خوردن، لباس پوشیدن، نوع برخورد با خانواده، دروغ‌هایی که برای رفتن به مهمانی یا سر کار می‌گفتیم و تمام جزئیات معاشرت ما، تحت تأثیر اعتیاد بود.
حالا که در کنگره درمان شده‌ایم، باید آن سبک زندگیِ گذشته را کاملاً کنار بگذاریم و اصلاح کنیم. چرا باید این کار را انجام دهیم؟ چون برخورد، کلام و رفتارِ ما، نشان‌دهنده شخصیت ماست. اطرافیان ما با دیدنِ تغییراتِ رفتاریِ ماست که متوجه می‌شوند آیا واقعاً درمان شده‌ایم یا نه. اگر من پس از درمان هم مثل دوران مصرف برخورد کنم، طبیعتاً همان نگاهِ سابق را به من خواهند داشت. آقای مهندس هم به همین دلیل، روی جزئیاتِ رفتاری، مثل آداب غذا خوردن یا معاشرت، تأکید دارند چون می‌دانند این اصلاحات برای رسیدن به تعادل، حیاتی است.
یکی از ستون‌های اصلیِ این تغییر، «تشکر کردن» است که آقای مهندس روی آن مانور زیادی می‌دهند. ما باید یاد بگیریم که در مسائل کوچک، از دیگران قدردانی کنیم؛ از همسر، فرزندان، همکاران و حتی از یک راننده اسنپ. این احترام، در واقع احترامی است که به خودمان می‌گذاریم. وقتی یاد بگیریم بابتِ هر نعمتی تشکر کنیم، آن‌وقت است که شکرگزاری از خداوند را هم می‌آموزیم. فراموش نکنیم که شکر نعمت، نعمت را افزون می‌کند و این خودِ ما هستیم که از برکاتِ این شکرگزاری بهره‌مند می‌شویم، نه خداوند که بی‌نیاز است.در مورد کنگره هم همین‌طور است؛ خدمت کردن و انجام تعهدات در لژیون سردار، نوعی شکرگزاریِ عملی است. وقتی به جایگاه‌های خدماتی یا توانایی مالی می‌رسیم، نباید پشت‌صحنه و روزهایی که چه آرزوهایی داشتیم را فراموش کنیم. بعضی اوقات برای انجام تعهداتمان بهانه‌تراشی می‌کنیم، در حالی که اگر در آن دورانِ تاریک بودیم، قطعاً هزینه‌های به مراتب بیشتری صرفِ کارهای غلط می‌کردیم. پس بهانه‌ها را کنار بگذاریم و به تعهدمان عمل کنیم.در پایان، می‌خواهم تأکید ویژه‌ای روی موضوع خانواده داشته باشم. خانواده، به‌ویژه همسفرها، در دوران مصرف ما بیشترین آسیب را دیدند و بیشترین بارِ بی‌تعادلی‌های ما روی دوش آن‌ها بود. الان نوبتِ ماست که به بهترین شکل ممکن، این محبت را جبران کنیم. نباید اجازه دهیم ظلمی در حق خانواده صورت بگیرد. امیدوارم بتوانیم با اصلاحِ رفتار و معاشرت‌مان، به معنای واقعی کلمه به تعادل برسیم و آن آرامشی که خانواده‌مان لایق آن هستند را به آن‌ها هدیه دهیم. از اینکه به صحبت‌های من گوش کردید، بسیار ممنونم.

تایپ و عکس: مسافر ابوذر (لژیون یکم)
ویرایش، تنظیم و ارسال خبر: مسافر کرامت
مرزبان خبری مسافر مصطفی