سیگار سایه ایی بر قامت انسان

جلسه‌‌‌ ششم از دوره‌ هشتم کارگاه‌های آموزشی خصوصی نمایندگی پردیس با استادی مسافر سلیمان، نگهبانی مسافر هومن و دبیری موقت مسافر مهدی با دستور جلسه *‌دخانیات (سیگار، قلیان، ناس، ویپ، پیپ)* چهارشنبه 13 خرداد ‌ماه 1405 ساعت  17:00آغاز بکار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
دستور جلسه امروز سیگار و خانواده محترم آن است. همه ما بارها شنیده‌ایم که دود سیگار حاوی هزاران ماده مضر است و ده‌ها مورد از آن‌ها به تنهایی برای قرار دادن انسان در معرض انواع بیماری‌ها و سرطان‌ها کافی هستند. فرقی هم نمی‌کند که سیگار باشد، قلیان باشد یا هر نوع ماده دخانی دیگر؛ اثر تخریبی آن بر جسم و روان انسان انکارناپذیر است.
به نظر من هر نخ سیگاری که روشن می‌شود، مانند روشن کردن فتیله یک دینامیت در بخشی از وجود انسان است؛ تخریبی که شاید در لحظه دیده نشود، اما به مرور آثار خود را نمایان می‌کند. گاهی می‌گوییم فلان فرد تا نود سالگی سیگار کشید و اتفاقی برایش نیفتاد، اما واقعیت این است که هیچ‌کس نمی‌داند اگر سیگار نمی‌کشید، چه کیفیت زندگی بهتر و چه عمر طولانی‌تری می‌توانست داشته باشد.
من خودم نزدیک به سی سال سیگار مصرف کردم و به خوبی می‌دانم که مصرف هر نوع دود، بار سنگینی بر دوش انسان قرار می‌دهد. گویی هر روز باری فرسوده‌تر و سنگین‌تر به انسان بسته می‌شود و به تدریج انرژی، نشاط و توان حرکت را از او می‌گیرد.
کنگره ۶۰ به ما می‌آموزد که از مصرف مواد مخدر، سیگار و هر آنچه به جسم و روان ما آسیب می‌زند فاصله بگیریم. هدف این نیست که چیزی از ما گرفته شود؛ هدف این است که نسخه‌ای بهتر، سالم‌تر و کارآمدتر از خودمان ساخته شود؛ انسانی که هم زندگی بهتری برای خود ایجاد کند و هم برای اطرافیانش.
داستان زیبایی درباره میکل‌آنژ، مجسمه‌ساز بزرگ، نقل شده است. زمانی که از او پرسیدند چگونه توانست از یک سنگ زمخت، مجسمه زیبای حضرت داوود را خلق کند، پاسخ داد: داوود از ابتدا در دل آن سنگ وجود داشت؛ من فقط اضافات را حذف کردم.
به نظر من کنگره نیز همین کار را با ما انجام می‌دهد. بسیاری از مشکلات، وابستگی‌ها، ترس‌ها، سیگار، مواد مخدر و عادت‌های مخرب، همان اضافاتی هستند که چهره واقعی و زیبای وجود ما را پنهان کرده‌اند. کنگره کمک می‌کند این اضافات کنار بروند تا انسان واقعی نمایان شود.
البته برای ساختن یک نسخه بهتر از خود، تنها حذف کردن کافی نیست؛ باید چیزهای ارزشمندی نیز به وجود انسان اضافه شود. اینجاست که آموزش اهمیت پیدا می‌کند. ساختارها با تفکر آغاز می‌شوند و تفکر بر پایه آگاهی شکل می‌گیرد. آگاهی نیز از آموزش صحیح و کسب دانش درست به دست می‌آید.

گاهی انسان به دانشی می‌رسد و تصور می‌کند به حقیقت نهایی دست یافته است، در حالی که همان دانسته می‌تواند مانعی برای رسیدن به آگاهی‌های عمیق‌تر باشد. در مسیر رشد و آموزش باید همواره آماده یادگیری و اصلاح نگرش‌های خود باشیم.
یکی از مهم‌ترین آموزش‌هایی که در متون الهی و آموزه‌های کنگره مشاهده می‌کنیم، موضوع بخشش و بخشندگی است. خداوند کتاب خود را با صفات رحمان و رحیم آغاز می‌کند و این نشان می‌دهد که بخشندگی جایگاه ویژه‌ای در مسیر تکامل انسان دارد.
بسیاری از ما تصور می‌کنیم بخشش تنها راهی برای رسیدن به منافع مادی بیشتر است؛ در حالی که این تنها بخش کوچکی از حقیقت است. ارزش واقعی بخشش در این است که برای انسان نوعی امنیت، آرامش و حمایت در زندگی ایجاد می‌کند. بسیاری از اتفاقات خوبی که از آن‌ها با عنوان شانس یاد می‌کنیم، نتیجه محبت‌ها، خدمت‌ها و بخشش‌هایی هستند که در گذشته انجام داده‌ایم.
زمانی که انسان بتواند با عشق و رضایت ببخشد، در واقع برای آینده خود سرمایه‌گذاری می‌کند. آن‌گاه به جای احساس از دست دادن، خداوند را شکر می‌کند که این فرصت را در اختیار او قرار داده است تا بتواند به دیگران خدمت کند و سهمی در بهتر شدن زندگی انسان‌ها داشته باشد.

سایت نمایندگی پردیس