پس چرا منِ انسان باید به پوچی فکر کنم؟

یازدهمین جلسه از دوره هفدهم کارگاه‌های آموزش خصوصی همسفران‌آقا، نمایندگی شادآباد؛ به استادی راهنما تازه‌واردین همسفر خسرو، نگهبانی همسفر ابوالفضل و دبیری همسفر سعید، با دستور جلسه «وادی سوم: باید دانست که هیچ موجودی به میزان خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند.» پنجشنبه ۷خردادماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:
از نگهبان، دبیر و همه عزیزانی که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا در این جایگاه حضور داشته باشم، خدمت کنم و آموزش بگیرم، صمیمانه تشکر می‌کنم.
امیدوارم بتوانیم در کنار یکدیگر جلسه خوب و پرباری داشته باشیم.
اما برای اینکه این وادی را آغاز کنم و برداشت خودم را بیان کنم، لازم است گریزی به وادی اول و دوم بزنیم؛ زیرا دوست دارم عزیزانی که تازه وارد هستند، تا حدودی با این دو وادی آشنا شوند.
وادی اول بیشتر درباره تفکر صحبت می‌کند و می‌گوید اگر انسان بدون فکر کردن بخواهد کاری را انجام دهد، فرقی نمی‌کند آن کار چه باشد؛ شنیداری، دیداری، عملی یا اجرایی، در هر صورت برای انجام هر عملی ابتدا باید درباره آن فکر کنیم.
در واقع، تفکر در اولویت قرار دارد و ابتدا باید پیشنهاد و اندیشه شکل بگیرد، سپس عمل انجام شود.
وادی دوم می‌گوید: «هیچ مخلوقی جهت بیهودگی قدم به حیات ننهاده است.» یعنی هیچ‌کدام از ما، حتی اگر فکر کنیم که هیچ نیستیم، بیهوده آفریده نشده‌ایم. همه برای هدفی خلق شده‌اند.
پس چرا منِ انسان باید به پوچی فکر کنم؟ زیرا انسان موجودی بسیار توانمند است.
اما وادی سوم که دستور جلسه ماست، می‌گوید: «هیچ موجودی به اندازه خود انسان نمی‌تواند به خویشتن خویش فکر کند.» حتی در ابتدای آن می‌آورد: «باید دانست»، که خود نشانه تأکید است.
این وادی هم تذکر می‌دهد، هم مسئولیت‌پذیری را آموزش می‌دهد و هم ارزش انسان را بالا می‌برد.
چرا میان انسان و دیگر موجودات تفاوت قائل می‌شود؟
زیرا سایر موجودات ابزارهای محدودی در اختیار دارند؛ آن‌ها فقط برای این خلق شده‌اند که چگونه زندگی کنند، زنده بمانند و تکثیر شوند. اما انسان ابزارهای فراوانی در اختیار دارد که من چند مورد از شاخص‌ترین آن‌ها را نام می‌برم:
اول، افکار و اندیشه بلند.
دوم، قوه تشخیص یا عقل سلیم.
سوم، ذهن و حافظه بسیار قوی که می‌تواند مسائل بسیاری را در خود نگه دارد و ضبط کند؛ مانند هارد یک کامپیوتر، بلکه بسیار فراتر از آن.
و چهارم، مختار بودن و داشتن اختیار؛ یعنی قدرت تصمیم‌گیری.
وقتی وادی به چنین مسئله‌ای اشاره می‌کند، یعنی انسان خود تصمیم‌گیرنده است و نباید اجازه دهد دیگران او را از مسیر درست منحرف کنند یا صرفاً بر اساس حرف دیگران حرکت کند.
گذشته از اینکه انسان ابزارهای زیادی در اختیار دارد و من تنها به چهار مورد اشاره کردم، او می‌تواند از توانایی‌ها و تجربه‌های دیگران نیز استفاده کند. اگر کاری را درست بلد نیستیم یا آشنایی کمی با آن داریم، می‌توانیم با دیگران مشورت کنیم؛ اما در نهایت تصمیم‌گیری بر عهده خود ماست و حق نداریم فرافکنی کنیم. این مسئله را باید بپذیریم.
البته تفاوت دیگری هم میان انسان و سایر موجودات وجود دارد. در موجودات دیگر شاید زنگ‌زدگی یا آفتی در ابزارهایشان نباشد، اما برای انسان همواره نکات منفی و بازدارنده وجود دارد.
حیوانات طبق غریزه زندگی می‌کنند و اعمالشان بر اساس همان غریزه است. اگر ترسی هم دارند، برای حفظ و نجات خودشان است. اما انسان با بازدارندگی‌ها و آفت‌های زیادی روبه‌روست؛ مسائلی مانند اضطراب، ناامیدی، ترس و منیت.
این‌ها آفت‌هایی هستند که می‌توانند ابزارهای ارزشمند انسان را دچار آسیب کنند و مانع رشد او شوند.
اگر انسان بتواند بر این مسائل غلبه کند، مسئولیت خود را بپذیرد و ارزش واقعی خودش را بداند، می‌تواند بهترین باشد؛ هم راهگشای زندگی خودش شود، هم برای دیگران و حتی برای هستی مفید و اثرگذار باشد.
به همین دلیل است که آقای مهندس این‌قدر به این وادی اهمیت می‌دهد و تأکید می‌کند که وقتی اشتباه می‌کنی، اشتباهت را بپذیر؛ زیرا تو توان بازسازی داری و می‌توانی دوباره خودت را بسازی.
متشکرم که به صحبت‌های من گوش کردید.

تایپ و بارگذاری: همسفر نیما 
سایت همسفران آقا نمایندگی شادآباد