عجیب‌ترین پارادوکس وجودی انسان این است که تمام عمر را صرف شناخت جهان، تحلیل دیگران و حل مسائل محیط پیرامون خود می‌کند

(( به نام قدرت مطلق الله ))

سلام دوستان علی اکبر هستم یک مسافر، آخرین آنتی ایکس مصرفی تریاک کشیدنی، روش درمان: DST، داروی درمان: اوتی، نام راهنما: آقای مرتضی طالب لو، مدت سفر 10ماه ،رهایی 87روز در ضمن سفر نیکوتین کردم، مدت سفر 10ماه و 21روز، نام راهنما: آقای مجتبی ایران پور، رهایی 15روز، ورزش در کنگره: شطرنج و شنا

مشارکت در مورد دستور جلسه " وادی سوم : باید دانست هیچ موجودی به اندازه خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند " 

عجیب‌ترین پارادوکس وجودی انسان این است که تمام عمر را صرف شناخت جهان، تحلیل دیگران و حل مسائل محیط پیرامون خود می‌کند، اما وقتی نوبت به «خویشتن» می‌رسد، گویی ناگهان کور می‌شود. حقیقت این است که هیچ موجودی به اندازه انسان، از خودِ خودش غافل نیست. ما در شناخت دیگران بسیار دقیق هستیم، اما در شناخت مجهولات درون‌مان، گاهی دچار حیرت می‌شویم؛ گویی کاسه‌ی خودمان همیشه از هر آش دیگری داغ‌تر است. ما به اندازه کافی به درون‌مان نگاه نمی‌کنیم اگر می‌خواهیم مجهولات بدن و روحمان را بشناسیم ومثل یک دومینو زنجیره‌ی مشکلات را متوقف کنیم باید اول یاد بگیریم که چگونه به خویشتن خودمان با دقت و صداقت نگاه کنیم، خودشناسی سخت‌ترین اما ارزشمند‌ترین سفر است، مسیر واقعی، نه در جستجوی جهان، بلکه در بازگشت به سوی خود است، از اینکه به صحبت‌های من توجه کردید متشکرم.

تایپ : مسافر اسماعیل

ویرایش، عکس و بارگذاری : مسافر میثم