قدردانی نشانه‌ بیداری و رشد انسان است

هفتمین جلسه از دوره‌ی بیست‌و‌هفتم کارگاه‌های آموزشی کنگره60؛ نمایندگی زنجان؛ با استادی راهنما محترم مسافر ابراهیم، نگهبانی مسافر حسن و دبیری مسافر فریبرز؛ با دستور جلسه‌ی «هفته‌ راهنما: DST، تازه‌واردین، ویلیام وایت، جونز، ورزش و موسیقی» روز پنج‌شنبه 30 بهمن 1404 ساعت 16 آغاز به‌کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان ابراهیم هستم یک مسافر، خدا را سپاس که در مسیر نورِ کنگره ۶۰ حضور داریم و به جایگاه خدمت رسیده‌ایم. راهنما چراغ راه رهجوست؛ عشق و توان خویش را نثار می‌کند تا او با روش DST مسیر رهایی را بیابد و به مقصد برسد. در این هفته، یاد می‌گیریم شکر و قدردانی را از خود آغاز کنیم و بعد سپاسگزار خداوند، جناب مهندس و راهنمای عزیزمان باشیم.

در مسیر سفر و رهایی، باید قدردان راهنمای خود باشیم؛ انسانی که با عشق و ازخودگذشتگی، تمام زمان و توانش را صرف می‌کند تا رهجویی به آرامش و آزادی برسد.

شال نارنجی بر دوش او نشانی است از پیمودن تمام مراحل، گذر از سختی‌ها و رسیدن به جایگاهی که می‌تواند چراغ راه دیگران باشد. پس نگاه و توجه من باید به راهنمایم باشد.

در لژیون، هر آموزش و هر راه‌ حل باید از راهنما گرفته شود؛ چه در لژیون ویلیام و چه در روش DST. گاهی ممکن است ذهن من منحرف شود و به جای گوش سپردن به راهنما، از کسی که مدت کوتاهی در سفر است الگو بگیرم؛ غافل از اینکه این کار سمّ مهلکی برای رشد من است. راهنما سختی‌ها را چشیده و سربلند از آزمون‌ها بیرون آمده است؛ پس باید گوش‌ به‌ فرمان او باشیم.

الگوی من بعد از آقای مهندس، فقط راهنمایم است. هفته‌ی راهنما و جشن آن یادآور همین حقیقت است که حواس‌مان به مسیر، نظم، حرمت‌ها، ظاهر و زمان مصرف دارو باشد و در دل، سپاس‌گزار راهنمای خویش باشیم که نوری است در تاریکی‌های راه.

در کنگره ۶۰، قدردانی سه چهره دارد؛ یکی در کلام است، که با گفتنِ سپاسگزارم گرمای عشق را جاری می‌کنیم، واژه‌هایی که شاید سال‌ها در دل داشته‌ایم اما بر زبان نیاورده‌ایم. دوم، در رفتار و عمل است؛ آنچه آموخته‌ایم را در خانواده، میان هم‌سفران و در زندگی بیرون به‌کار می‌بریم و سوم، پاکت قدردانی که نشانه‌ای از احترام عمیق به راهنما است.

حتی وقتی زمان می‌گذاریم و دل‌نوشته‌ای می‌نویسیم، یعنی از عمق جان ارج می‌نهیم به کسی که چراغ رهایی ما بوده است؛ حتی تهیه‌ی همین پاکت ساده، نماد عشق و سپاس است.

در این عالم، هیچ نعمتی بالاتر از درمان اعتیاد نیست و این معجزه از طریق کنگره 60 و روش بنیان‌ آن؛ جناب مهندس حسین دژاکام، تحقق یافته است، بنابراین هفته‌ی راهنما یادآور همین حقیقت است؛ هفته‌ای برای قدردانی از عشق، آموزش و نجات انسان.

در کنگره ۶۰ داشتن و نداشتن، معیار نیست؛ مهم قدردانی است. آن‌که دارد، باید شکرگزار باشد و آن‌که هنوز قدمی برنداشته، فرصت را از دست ندهد، چرا که انرژی این عمل، همواره بازمی‌گردد و آرامش را در دل جاری می‌سازد.

هفته‌ راهنما شاید به پایان برسد، اما روحِ سپاس و قدردانی نباید محدود به زمان باشد. هرکس که هنوز اقدامی نکرده، بهتر است همین امروز دل و دست به کار قدردانی بسپارد؛ چرا که هر اندیشه‌ی نیک، راهی است به سوی نور.

وقتی یاد راهنمای خود آقا سینا را زنده نگه می‌دارم، کسی که در مسیر ویلیام، یا در روش DST، ما را از تاریکی‌ها بیرون آورده، یعنی بزرگیِ رهایی را درک کرده‌ایم. درمان سیگار و اعتیاد، کار کوچک و ساده‌ای نیست؛ این همان معجزه‌ای است که در کنگره اتفاق می‌افتد و قدردانی؛ نشانه‌ی بیداری از این معجزه است؛ آگاهی از آن‌که خداوند چه تغییر عظیمی در درون ما رقم زده است.

شخصی که شال می‌گیرد، تازه در ابتدای راه خدمت است. چهار سال سیر آموزش و تزکیه می‌خواهد تا بتوانی راهنما شوی، تا افکارت پالایش یابد و دلت روشن شود. این مسیر، راهی کوچک نیست و اگر کنگره و علم آن نبود، هرگز نمی‌توانستم در چنین جایگاهی قرار بگیرم و خدمت کنم.

سپاس‌گزار خداوند و همه‌ی خدمت‌گزاران هستم، به‌ویژه آقا صمد ایجنت محترم که فرصت حضور در این مسیر نورانی را فراهم کردند. از دل آرزو می‌کنم حتی اگر روزی در هیچ جایگاهی نباشم، خداوند یک صندلی ساده در کنگره برایم نگاه دارد تا باز هم در این مدارِ عشق و معرفت بمانم.

تایپ و ویراستار: مسافر علیرضا از لژیون دهم
ارسال: مرزبان خبری مسافر شهرم