محبت، ماندگارترین سرمایه انسان

هشتمین جلسه از دور سیزدهم سری کارگاههای آموزشی عمومی مسافران و همسفران کنگره ۶۰ نمایندگی گوجان با استادی راهنمای تازه واردین مسافر هادی ، نگهبانی  مسافر جعفر و دبیری موقت مسافر عباس با دستور جلسه: «هفته راهنمایانDST،تازه واردین،ویلیام،جونز،ورزش و موسیقی» روز پنجشنبه  30  بهمن ماه  ۱۴۰۴  ساعت ۱۵:۳۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

از نگهبان، دبیر جلسه و ایجنت محترم سپاسگزارم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا بار دیگر در این جایگاه حضور داشته باشم، خدمت کنم و آموزش بگیرم. خداوند را شاکرم که در چنین مکانی هستم؛ جایی که خدمت می‌کنم، آموزش می‌گیرم و حالم خوب است. ان‌شاءالله حال همۀ شما نیز خوب باشد. در آغاز، لازم می‌دانم فرارسیدن ماه مبارک رمضان، ماه رحمت و برکت الهی را به همۀ عزیزان تبریک عرض کنم. امروز نخستین روز این ماه پرفیض است و امیدوارم بهترین‌ها برای همگان رقم بخورد. همچنین هفته راهنما را به تمامی راهنمایان عزیز تبریک می‌گویم.

جا دارد از ایجنت و مرزبانان محترم نیز قدردانی کنم که در روز سه‌شنبه حقیقتاً سنگ تمام گذاشتند. جلسه‌ای بسیار پرانرژی و سرشار از حال خوب برگزار شد. همان‌گونه که در صحبت با آقا ایمان نیز اشاره کردم، فضای جلسه سرشار از محبت و انرژی مثبت بود. این امر نشان می‌دهد که اگر آموزش را به‌درستی دریافت کنیم، می‌توانیم محبت را در میان خود جاری سازیم و ثمرۀ آن را در چنین لحظاتی مشاهده کنیم. آنچه از آقای مهندس آموخته‌ایم این است که هیچ انسانی بدون راهنما نیست.

از بدو خلقت تاکنون، همواره راهنما در زندگی بشر حضور داشته است؛ گاه در قالب معلم، گاه پیامبر و گاه فردی آگاه‌تر از ما. حتی در آموزه‌های دینی نیز پیامبران به‌عنوان راهنمایان بشر مطرح‌اند که پیام هدایت را از عوالم بالاتر دریافت کرده و در اختیار انسان قرار داده‌اند. کنگره در طول سال چهار جشن اصلی دارد: جشن هفته راهنما، جشن ایجنت و مرزبانان، جشن مرزبان و جشن دیده‌بانان. این بزرگداشت‌ها صرفاً بهانه‌ای برای اهدای هدیه نیست؛ زیرا کسی که به مقام راهنمایی رسیده است، هدفش دریافت هدیه یا امور مادی نیست.

فردی که در مسیر بخشندگی قدم برمی‌دارد، نیازمند پاکت و پاداش مادی نیست. در واقع این من هستم که نیاز دارم هدیه بدهم؛ زیرا هر آنچه در کنگره اتفاق می‌افتد برای بهبود حال من و خانواده‌ام است. یکی از آموزش‌های مهمی که در کنگره دریافت کرده‌ام، مسئلۀ بخشندگی و سپاسگزاری است. پیش از این، هرگاه کسی کاری برایم انجام می‌داد، آن را وظیفه می‌دانستم؛ همان‌گونه که کارمند اداره در قبال دریافت حقوق، وظیفه‌اش را انجام می‌دهد. اما در کنگره آموختم که باید سپاسگزار باشم؛ حتی نسبت به راننده تاکسی یا هر فردی که خدمتی ارائه می‌دهد. این سیستم، فرهنگ قدردانی را در من نهادینه می‌کند.

کسی که به‌تازگی وارد کنگره می‌شود، لازم است «چشم و چرا» را بیاموزد؛ یعنی با فروتنی وارد شود و آموزش بگیرد. اگر خودم راه را بلد بودم، زندگی‌ام به این نقطه نمی‌رسید. اینجا پادگان نیست؛ بلکه محل آموزش نظم است. وقتی منیّت را کنار بگذارم و جایگاهی برای آموزش در خود ایجاد کنم، نظم را می‌آموزم و در پرتو آن، بسیاری از مسائل زندگی‌ام حل می‌شود. در کنار نظم، سپاسگزاری و بخشندگی نیز شکل می‌گیرد و همۀ این‌ها در نهایت به زندگی من بازمی‌گردد و حال من و خانواده‌ام را بهبود می‌بخشد. آنچه ماندگار است، محبت است؛ همان‌گونه که گفته می‌شود «آنچه باور است، محبت است». پس باید بخشنده و سپاسگزار باشم. هنگامی که این صفات در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند، پیوند محبت شکل می‌گیرد؛ پیوندی که می‌تواند زندگی ما را دگرگون کند.

من این محبت را در جلسه سه‌شنبه به‌وضوح دیدم و از آن لذت بردم. بار دیگر هفته راهنما را به آقای مهندس، خانواده محترم ایشان و تمامی راهنمایان کنگره، به‌ویژه راهنمایان کنگره ۶۰ نمایندگی خودمان، تبریک عرض می‌کنم. جهان‌بینی با راهنما شدن تکمیل می‌شود. کسی که راهنما می‌شود، پیش از هر چیز برای آموزش و رشد خود قدم برمی‌دارد و سپس به دیگران کمک می‌کند. راهنما همانند شمعی است که می‌سوزد تا دیگران را از ظلمت به نور و از تاریکی به روشنایی هدایت کند. راهنما شدن جایگاهی نیست که مختص افراد خاصی باشد؛ بلکه مسیری است که همۀ ما می‌توانیم با تلاش و کسب شایستگی به آن برسیم. ما برای آموزش گرفتن وارد کنگره شده‌ایم و مسیر درمان در اینجا مشخص است.

اگر تلاش کنیم و حال خود را بهبود بخشیم، این جایگاه برای همگان دست‌یافتنی خواهد بود. در خصوص ماه مبارک رمضان نیز طبق روال هر سال، موضوع افطاری مطرح است. بسیاری از برکات و روش‌هایی که در کنگره شکل گرفته، از همین فضای معنوی ماه رمضان آغاز شده است. بنابراین برگزاری افطاری نیز در همین راستاست. با توجه به افزایش هزینه‌ها، تأمین مخارج کار ساده‌ای نیست؛ اما اگر هر یک از ما سهم خود را بپردازیم، این امر به‌راحتی انجام می‌شود. این مشارکت، برکت زندگی خود ماست؛ چراکه هر اندازه بکاریم، همان اندازه برداشت خواهیم کرد. در پایان، از همۀ عزیزانی که در حد توان خود می‌توانند یاری‌رسان باشند درخواست می‌کنم مشارکت کنند تا این امر نیز به بهترین شکل به انجام برسد. از توجه و سکوت محترمانۀ شما سپاسگزارم.

برگزاری آزمون داخلی

نگارش، ویرایش، تنظیم و ارسال: مرزبان خبری مسافر ابوالقاسم