این اتفاق بدون حضور انسان‌هایی که راه را به ما نشان داده‌اند ممکن نبود

جلسه ششم از دور یازدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی ویژه مسافران کنگره 60 نمایندگی قوچان با نگهبانی مسافر مجتبی و دبیری مسافر علی و استادی راهنما مسافر ابوالفضل،با دستور جلسه «هفته‌ی‌ راهنمایان( DST،تازه واردین،ویلیام،جونز،ورزش،موسیقی)» پنج شنبه 30 بهمن 1404 راس ساعت  15:30شروع به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان ابوالفضل هستم یک مسافر

من همیشه بر این باور بوده‌ام که اگر امروز از ظلمت به سمت نور در حرکت هستیم، این اتفاق بدون حضور انسان‌هایی که راه را به ما نشان داده‌اند ممکن نبود. در مسیر درمان اعتیاد، این انسان همان راهنماست، فردی که خود درد کشیده، زمین خورده، تجربه اندوخته و اکنون بدون چشم داشت، دست رهجو را می‌گیرد تا از تاریکی به روشنایی برسد. در هفته راهنما، سخن گفتن از قدردانی یک وظیفه است. من بارها تأکید کرده‌ام که راهنما شغل ندارد و حقوقی دریافت نمی‌کند. اگر هدف، درآمد بود، مسیرهای ساده‌تری نیز وجود داشت. راهنما با وجود تمام مشکلات شخصی، گرفتاری‌های مالی، خانوادگی و کاری، در کلاس حاضر می‌شود تا چراغ امید خاموش نشود. این حضور از سر عشق و تعهد است، نه منفعت. در بیرون از این مجموعه، برای هر خدمتی بهای سنگینی دریافت می‌شود؛ اما در کنگره ۶۰، تجربه سال‌ها رنج و سقوط، به رایگان در اختیار رهجو قرار می‌گیرد. با این حال، موضوع «پاکت» که گاه مورد سوءبرداشت قرار می‌گیرد، نه معامله است و نه اجبار؛ بلکه نشانه‌ای از فهم، مشارکت و قدردانی است. میزان آن به توان مالی یا شرایط ظاهری مربوط نیست؛ به جهان‌بینی و درک فرد مربوط است. مهم، صداقت در سپاسگزاری است، نه رقم آن. من هیچ‌گاه رهجویی را به دلیل کم یا زیاد بودن پاکت قضاوت نکرده‌ام و نخواهم کرد. اما معتقدم انسانی که قدردانی را تمرین می‌کند، در حقیقت در حال ساختن شخصیت و جهان‌بینی خود است. در نظام هستی حساب و کتاب برقرار است؛ «حاسبوا قبل أن تحاسبوا». اگر امروز از خدمتی که دریافت کرده‌ایم سپاسگزاری نکنیم، در چرخه عمل و عکس‌العمل، نتیجه آن را خواهیم دید. گاهی گفته می‌شود که این ساختار مالی شده است؛ اما حقیقت این است که هزینه‌های یک شعبه، برگزاری جلسات و استمرار خدمت، بدون مشارکت اعضا ممکن نیست. این مشارکت، سهم هر فرد در حفظ بنای درمان است. هرکس به اندازه توان و درک خود مسئول است؛ نه بیشتر و نه کمتر. من خود را در جایگاه بالاتر از دیگران نمی‌بینم. من نیز انسانی هستم با ضعف‌ها و خطاهای احتمالی. اما با تمام وجود تلاش می‌کنم کلاس برقرار بماند، رهجو امید خود را از دست ندهد و چراغ خدمت روشن بماند. اگر رهجو راهنما را دوست دارد، این محبت باید در عمل دیده شود؛ چه در نظم، چه در احترام، چه در مشارکت و چه در قدردانی. دنیا محل گذر است. آنچه باقی می‌ماند، حساب اعمال ماست؛ نه جایگاه، نه دارایی و نه ظاهر. بزرگان نیز رفته‌اند و تنها نام نیک و کردارشان باقی مانده است. پس اگر می‌خواهیم ماندگار باشیم، باید نیکی کنیم، سپاسگزار باشیم و مسئولیت خود را در این مسیر جدی بگیریم. من از همه دوستان می‌خواهم به اندازه فهم و جهان‌بینی خود عمل کنند، از خدمتگزاران قدردانی نمایند و بدانند که این مسیر، مسیر عشق و آگاهی است. اگر با صداقت قدم برداریم، هم حال دل ما بهتر خواهد شد و هم بنای کنگره ۶۰ مستحکم‌تر خواهد ماند. در نهایت، تنها چیزی که باقی می‌ماند، خدمت صادقانه و رفتار نیک ماست.

تایپ و ویرایش :مسافر سجاد لژیون چهارم (با استفاده از هوش مصنوعی)

عکاس : مسافر مرتضی لژیون سوم

ارسال خبر : سایت نمایندگی قوچان